Verslag van de rit naar Froidmont en Doornik op 28 juni 2026
Rit 17 van ons Tinekesseizoen aan kilometerpaal 22 Rue de Roubaix 16 in Doornik. De cijfers liegen niet: 1519 km, 8521 hoogtemeters, een goeie 60 uur in het zadel... en eindelijk was het zover. De allereerste leegloper van het seizoen was een feit! Na weken van spanning, speculatie en vakkundig laveren tussen putten, steentjes en ander fietsonheil, is de eer uiteindelijk weggelegd voor... Mark Dewaele ! Proficiat, Mark! Je naam staat voor altijd in de geschiedenisboeken van de Tinekesvrienden als de trotse winnaar van de felbegeerde "Eerste Leegloper 2026"-trofee. Het bijhorende traktaat op ons Dudu-terras wordt in dank aanvaard, niets dringend evenwel. Het wordt met haarfijne precisie genoteerd in ons logboek. Een dikke pluim ook voor alle andere Tinekesvrienden, die dankzij hun feilloze materiaalkeuze, perfect afgestelde bandendruk, messcherpe stuurkunsten, behendig gemanoeuvreer en een haast bovennatuurlijk talent om elke put te ontwijken, deze eer nog even wisten af te houden.
Gelukkig stond Mark er niet alleen voor. Nog voor hij goed en wel met een ferme vloek "ik heb een platte band" de wielerwereld instuurde , snelden Geert en Thierry ter hulp. Gewapend met een mini-bandencompressor , pomp en een air van ervaren Formule 1-pitcrew bogen ze zich over de uiterst complexe herstelling. Er werd druk overlegd, deskundig geknikt, af en toe eens diep gezucht. Na een luidruchtige banden opblaas van enkele minuten (als daar maar geen burenklacht wordt neergelegd) kon de rit worden verdergezet en mochten Geert en Thierry met opgeheven hoofd en zwart bevuilde handen zich samen met de onfortuinlijke Mark terug in het peloton nestelen.
Ondertussen stond het overige 14-koppige peloton rustig te wachten in het zonnetje. Er werd niet gemopperd, integendeel. Al mijmerend werd er nog eens nagekaart over de schitterende geslaagde rit van vorige week naar Cap Gris-Nez. De prachtige zeezichten, de glooiende wegen langs de kliffen , de zon, de gezellige tussenstops en vooral de kameraderie. De euforie werd vandaag gewoon naadloos verdergezet tijdens een regelrechte klassieker richting Doornik, onder de deskundige leiding van onze President. Die had zich eerder deze week, onder een loden zon en tropische temperaturen waarbij zelfs de hagedissen de schaduw opzochten, vrijwillig opgeofferd voor een grondige verkenning van het parcours. Respect is hier absoluut op zijn plaats! Niet alleen om de talloze wegenwerken te ontwijken, maar ook om nauwgezet te controleren of alle bomen wel voldoende gesnoeid waren, de takken niet te laag hingen, de putten nog op hun vertrouwde plaats lagen en of de wind ons geen vervelende parten ging spelen.
Na een 40 tal kilometers konden voor het eerst de klimmersbenen aangesproken worden met de beklimming naar de Antenne van Froidmont om daarna in een donderende vaart af te dalen naar een verfrissend terrasje op de grote markt van Doornik. De “Grand Place” en omgeving was namelijk bezaaid met allerhande wegenwerken met de bedoeling uiteraard dat alles er daarna nog mooier en authentieker ging uitzien. Doornik is nu eenmaal een van onze oudste steden en bezit een uitzonderlijk rijk historisch erfgoed waaronder de Kathedraal, het Belfort en de Pont des Trous.
Na het verfrissende intermezzo werd de terugrit aangevat en flaneerde het peloton langs het schilderachtige jaagpad van de Schelde. Al snel bleek echter dat de lokale groendienst het snoeiwerk iets té ontspannen had aangepakt. Over het hele traject lagen nog takken en twijgen verspreid, alsof speciaal voor de Tinekesvrienden een hindernissenparcours was aangelegd. Gelukkig kwam de eerder uitgevoerde inspectie van Martin hier niet in het gedrang: hij had de bomen gecontroleerd, maar had er waarschijnlijk op gerekend dat de groendienst achteraf ook nog even zou opruimen. Met de nodige stuurkunst, wat acrobatische uitwijkmanoeuvres en af en toe een luid "Tak!" wist het peloton ook deze onverwachte natuurproef zonder kleerscheuren te doorstaan.
Alsof de lekke band nog niet genoeg aandacht had opgeëist, besloot het stevige tempo op de terugweg ook de conditie van Mark nog eens serieus op de proef te stellen. Hij kwam stilaan in ademnood en opperde heldhaftig dat het peloton gerust zonder hem mocht verder rijden. Maar dat was buiten de Voorzitter gerekend. Die nam het heilige Tinekesvrienden-motto "Samen uit, samen thuis" bijzonder letterlijk. Met de vastberadenheid van een ploegleider in de Tour temperde hij onmiddellijk het tempo en hield hij Mark netjes in het wiel. Sommigen beweren zelfs dat Martin onderweg even overwoog om een sleepkabel boven te halen, maar zover hoefde het gelukkig niet te komen. Want een Tinekesvriend laat je misschien even zweten... maar nooit achter.
Alsof één Mark vandaag nog niet genoeg hoofdrol had gespeeld, vond ook de andere Mark dat hij niet onopgemerkt naar huis kon. Op een zucht van de beklimming van "Het Laatste Oortje" maakte hij een klein inschattingsfoutje en tikte hij tegen het achterwiel van onze kampioen Yvan. Het gevolg: Yvan ging tegen de grond, netjes op zijn knie. Gelukkig bleef de schade beperkt tot wat geschrokken gezichten, een stoffige knie en een gekrenkt koersimago. Toen iedereen riep: "Yvan, alles oké?" antwoordde hij: "Ik dacht even dat ik niet aan Het Laatste Oort stond, maar voor Het Laatste Oordeel!" Gelukkig kon iedereen er achteraf mee lachen, stond Yvan meteen weer recht en werd duidelijk dat er niets ernstigs aan de hand was. Zo eindigde een rit waarin de naam Mark werkelijk overal opdook: de eerste leegloper, bijna gelost door het tempo én als hoofdrolspeler van het enige "incidentje" van de dag. Er zijn van die ritten waarop één naam telkens weer terugkomt... vandaag was dat zonder enige twijfel: Mark!
Bedankt, Martin! Dankzij jouw voorbereiding kregen we opnieuw een schitterende rit voorgeschoteld, met alles erop en eraan: prachtige wegen, een lekke band, een technische interventie, een paar takken op het jaagpad, een bijna-opgave, een valpartij zonder gevolgen en vooral heel veel fietsplezier. Kortom, een perfecte Tinekesvriendenrit...
Tot volgende week waarbij … jawel club-GPS Mark aan zet is . We kijken er alvast naar uit.
Joost
14 renners, 95 kilometer, 27 km/u gemiddeld, 471 hm
Verslag van de rit naar Cap Griz-Nez op 21 juni 2026
Heel wat beweging deze week op verschillende vlakken als aanloop naar onze ultra lange rit van 150 kilometer naar de kapen van de witte en de grijze neus.
Alle deelnemers hadden zich in stilte doch intensief voorbereid en hadden daar zelfs een week van algemene geheelonthouding voor over. Op welke domeinen men zich onthield, werd echter door de leden niet allemaal op dezelfde manier geïnterpreteerd en ze wilden dan ook geen verdere commentaar geven aangaande dit onderwerp. Eén lid liet zich echter wel ontvallen “ge moet toch op uw tanden bijten zulle !”.
Maar dat was nog maar klein bier tegenover wat zich op bestuursniveau afspeelde. Joost, gebombardeerd tot “Execute Officer Foreign Activities Tinekes Friends” vond het zijn heilige plicht deze opdracht tot in de puntjes uit te voeren. En zoals jullie al weten, eens hij zijn tanden in iets zet, laat hij niet meer los. Het algemeen actieplan, de SWOT-analyse, de to do’s, de must have’s, de timing, de te contacteren contactpersonen, ….. had hij uitgehangen in zijn living en boven zijn bed om toch maar geen enkel detail over het hoofd te zien bij deze toch wel grote uitdaging.
De weerberichten waren onheilspellend waardoor Joost in allerijl een ganse lading eieren naar de Zusters Arme Klaren bracht ten einde de weergoden positief te stemmen maar daar kwam hij van een kale reis terug. Door de vele donaties aan eieren werden bij de zusters sterk verhoogde PFAS waarden vastgesteld. Daarom kon vanaf heden nog enkel van hun diensten kan gebruik gemaakt worden mits betalingen via bitcoins…… Een voorstel waarop onze Execute Officer terecht niet op inging. Financiële transparantie staat in onze club immers hoog aangeschreven.
En ondertussen kwam zijn businessplan volop op gang. Voor de bevoorradingen werd een waaier aan voeding, drank , fruit opgeslagen en fris gehouden. Garminspecialisten bundelden de krachten voor het uittekenen van een mooi traject, bus en vrachtwagen werden contractueel vastgelegd….. en daarnaast werden Günther en Sinan bereid gevonden hun mooie zondag belangloos op te offeren om het broodnodige rollend materiaal te brengen waar het moest zijn. Speciale dank aan deze twee mensen zonder wie dit initiatief niet mogelijk zou zijn.
Om de zenuwen te bedwingen, deed iedereen daags voordien de mentale voorbereiding op zijn eigen manier: Cies kuierde met zijn gitaar rond op de Heulse bierfeesten, Arne sprong wat weg en weer op zijn trapladder met als gevolg een verstuiking, en ondertussen was onze voorzitter gestart met een non-stop autorit van ruim 10 uur om toch maar ter plaatse de nodige ondersteuning te kunnen bieden. Ook bij hem waren de zenuwen strak gespannen en wou hij zaterdagmorgen zo snel mogelijk vertrekken uit zijn luxeresort waardoor Annick nog nauwelijks de tijd had om de spaghettisaus, de paté, de set pétanqueballen, Martin zijn ondergoed en de 12 dozen roséwijn in te laden in de auto.
Ondertussen zaten de leden thuis nagelbijtend naar buiten te staren en zagen ze gietende regen, afgewisseld met hagel en verlicht met talrijke blikseminslagen. Maar toen de twijfels groter en groter werden, kwam het verlossende bericht van onze voorzitter: om 5 uur ‘s morgens stopt het onweer, krijgen we de wind schuin in het voordeel en wordt het een stralende dag ! In één slag iedereen opgewekt want het is algemeen geweten: Martin is een kruising van Armand Pien en Sabine Haeghedooren; zijn weersvoorspellingen zijn er steeds boek op !
En zo verschenen op zondagmorgen vol verwachting Jorge, Nico, Joost, Diederik, Xavier, Arne, Mark 2, Jan, Frederik, Cies en uw verslaggever, aangevuld met twee gastrijders Jan en Piet (Joris en Korneel waren verontschuldigd) aan de start voor de hoogdag van het seizoen. Onder echt ideale weersomstandigheden werd in een minimum van tijd het eerste deel van het traject afgewerkt en werden we door Joost in Poperinge op een viersterrenbevoorrading onthaald. Ondertussen had Joost zijn manager-pak (driedelig pak van Versace met das van Gucci en schoenen van Yves Saint-Laurent voor de kenners) verwisseld voor de befaamde groene trui en zou hij de rest van de rit met ons meerijden.
Tijdens de tweede gedeelte van de rit werd weer een stelling bevestigd, met name het feit dat het tateren en keuvelen omgekeerd evenredig is met de aangehouden snelheid. Inderdaad, de snelheid ging zienderogen omhoog, het getater steeds minder, en algauw werd de Franse grens overschreden. De inrijperiode was duidelijk ten einde en in gestrekte draf ging het snel vooruit naar het tweede bevoorradingspunt, en wat voor een punt. Een oase van rust in het groen, schaduw ten overvloede onder de bomen, een leuke haag ter ontlasting en een klassevolle ontvangst door de gebronzeerde voorzitter himself, geflankeerd door de first lady. Even dachten we dat we in de Provence zaten, alleen de geur van lavendel ontbrak. Het dient ook vermeld dat het vinden van deze mooie plek volledig op het conto van Geert mag komen: avonden van zoeken, af en toe binnensmonds vloeken, bestuderen van luchtfoto’s, …. Niets was hem te veel om een leuke stopplaats te vinden.
Maar niet geaarzeld, de benen jeukten, de neuzen speurden naar de kapen en in geen tijd vervolgden we onze weg naar de ultieme kilometers waarvan geweten was dat zich nog heel wat hellingen aandienden. Gedreven door de sportieve klasse en de rugwind kregen we na enige tijd de zee in het vizier en hielden we even halt om van het mooie zicht te genieten vooraleer de zone van de waarheid aan te vatten. En inderdaad, de ene helling na de andere geselde hart, longen en beenspieren en bovendien kwamen we vaak op wegdek dat zo weggeplukt was uit de Strade Bianchi. Onderweg volgde de azuurblauwe Skoda van onze voorzitter die in de rol van sportbestuurder gekropen was. Met tevredenheid volgde hij onze atletische exploten op.
En zo kwamen we duidelijk afgepeigerd aan op het eindpunt waar niemand minder dan eminent bestuurslid Philippe samen met Ann ons opwachtten en alles klaar gezet hadden om ons culinair te verwennen. Zij waren trouwens reeds de dag ervoor ter plaatse om de beste kwalitatieve eindplaats uit te zoeken en de nodige catering in orde te brengen om de Tineksvrienden zo goed mogelijk in de watten te leggen. Dank u wel Philippe en Ann!
Het werd er algauw een gezellige bedoening en de wijn, de Jupiler en de frisdrank smaakten na dergelijke inspanning nog des te meer. Ondertussen ging Philippe rond met broodjes die met dank in ontvangst werden genomen en verorberd. Op gezelligheid staat geen tijd maar helaas werd het toch tijd om naar het huisfront terug te keren. Fietsen, tafels, stoelen, …. werden opgeladen bij Sinan en de Tinekesvrienden zelf konden bij Günther terecht die met een busje van Reizen Herman & Vandamme een veilige terugtocht garandeerde. Rond de klok van vijven kwamen we aan in onze vertrouwde omgeving en aan alle gezichten zag je dat iedereen fel, heel fel had genoten. Na een meer dan gemeend dankwoord voor het ganse bestuur en de voltallige serviceploeg gaf onze voorzitter nog een staaltje ten beste dat alleen weggelegd is voor grote staatshoofden en sprak de profetische woorden “Uw plezier is ons plezier!”. Zelfs de Bond zonder Naam deed nooit beter ! !
Eens thuis bewezen de reacties op whatsapp dat iedereen nog aan het nagenieten was van ongetwijfeld één van de absolute topdagen van onze club. Nogmaals bedankt aan iedereen die geholpen heeft aan het welslagen van deze dag. Namen noemen, is gevaarlijk want dan vergeet je er maar ik denk dat we niemand schofferen als we Joost hierbij heel speciaal in de bloemetje zetten: duizend maal bedankt Joost. En laat ons besluiten met de mooie woorden van nieuwkomer Mark 2 die niet alleen talenten etaleert op de fiets maar ook als stadsdichter onmiddellijk aan de slag kan: “Zo een organisatie, de beste van de natie. Zo een bestuur, doet ons genieten van elk uur” !!!
We reden of beter genoten van 145.5 km aan een gemiddelde van 27,8 km per uur, overbrugden 749 hoogtemeters en waren 5 uur 14 minuten en ongeveer 7 seconden onderweg. En niet te vergeten, de gemiddelde temperatuur tijdens onze rit bedroeg 26 graden met een maximum van 33 graden ! Champ Yvan
Verslag van de rit naar Diksmuide op zondag 14 juni 2026
Halverwege onze rittenkalender vonden 13 moedige Tinekesvrienden, met berggeit Geert aan de tekentafel, het een uitstekend idee om richting Diksmuide te fietsen, met de majestueuze IJzertoren en zijn bekende AVV-VVK vredesslogan als keerpunt, meer bepaald de afkorting Alles Voor Vaderdag, Vaderdag Verdient Koersplezier.
Onze groep vertrok in Heule aan ons Tinekesbeeld, met meer enthousiasme dan gezond verstand, want de voorbije week hadden enkele leden hun fiets al serieus mishandeld in het buitenland. De absolute uitschieters waren ongetwijfeld Vannestjes Matthias, Siemen en Fries, die tijdens de Ardéchoise 2026 bergen beklommen waarvan de naam alleen al spierpijn veroorzaakten. Col de la Croix des Femmes Mortes bijvoorbeeld klinkt toch zorgwekkend en zorgde op het thuisfront voor de nodige rillingen over de rug. Worden daar vrouwen dood aan het kruis genageld of zo ?...
Ook Joost en Thierry zagen er geen graten in om de legendarische Mont Ventoux op te rijden. Een mens zou van minder beginnen twijfelen aan zijn vakantiekeuze. Ondertussen koos Martin samen met zijn Mammie voor een iets rustiger programma, waarbij vermoedelijk meer terrasjes dan hoogtemeters werden verzameld. En of ze gelijk hebben . Een mooie vaststelling was dat Tinekesvrienden ook in het buitenland verbroederden en samen terrasjes opzochten. Waar men ook kwam in La Douce France : een Tinekesvriend herkennen bleek eenvoudiger dan een Belgisch frietkot te vinden.
Terug naar de rit zelf. Dertien renners tekenden dus present aan de start. Dat aantal bleef echter niet lang behouden. Na een twintigtal kilometer moest Brecht de groep laten rijden. Officieel spreken we van een conditionele achterstand. Onofficieel vermoeden sommige bronnen dat de rest gewoon veel te rap reed. Een diepgaand onderzoek wordt opgestart dat in de bestuurskamer beslecht zal worden. We hopen uiteraard dat het dipje van Brecht onschuldig was en van zeer korte duur zal zijn.
Onze Geert plaveide ons alweer de schoonste wegels voor de wielen , waarbij hij zijn reputatie van gediplomeerde klimritmaker vandaag eventjes in de koelkast stopte en vandaag mikte op afzien door vlakke wegen te kelen aan een moordend tempo. Zelfs met de wind in het nadeel werd serieus tempo gemaakt en noteerden we zelfs een tussentijds gemiddelde van 28 km/u aan de Ijzertoren . Het 5 km lange vrije tempo langs het kanaal Ieper-Diksmuide deed de hartslagen pieken en trok ons peloton aan flarden. En dan moesten we nog terugkeren via de Keuneleute met de wind in de rug ! Waren we op weg naar een recordeditie ?
De jarige Arne, waarvoor uiteraard onze felicitaties, besloot zijn verjaardag extra luister bij te zetten met een valpartij. Deze keer viel de chute wel volledig op het parcours en kan door de VAR goedgekeurd worden. Gelukkig zonder erg, zodat de schade beperkt bleef tot wat stof op de kleren, een geschrokken hartslag en enkele grappen van ploegmaats .
Verder bleef de rit vrolijk verder denderen aan een tempo waar zelfs de kilometerteller af en toe van moest slikken. De kilometers schoven onder de wielen door alsof iemand de wegband achteruit aan het oprollen was, terwijl de gedachten al afdwaalden naar het avontuur van volgende week in Macron-land. Daar wachten de prachtige, maar allesbehalve vergevingsgezinde heuvels van Cap Blanc-Nez en Cap Gris-Nez ons op. Vandaag konden we nog stoer doen en het gas openhouden, maar volgende week zal het motto eerder luiden: "rustig blijven, jongens, de rekening komt nog."
Want daar zit het venijn in de staart. Wie in het begin met zijn krachten smijt, zal later ontdekken dat die Franse heuvels bijzonder graag wielrenners op hun plaats zetten. Een stevige training vandaag dus met vele kilometers , een ferme opwarmer dus voor wat komen zou. Dat had onze Geert alvast prima gezien, waarvoor veel dank.
Tot volgende week voor onze koninginnenrit naar Cap Griz Nez !
Joost
104 km, 13 aanwezigen 27,8 km/u
Ritverslag van de Piconrit op verplaatsing van zondag 7 juni 2026
Opnieuw intense activiteiten deze week, dit vooral ten huize van de Vannestes …… Zij hadden zich immers kandidaat gesteld om de rit van 7 juni te organiseren en in goede banen te leiden. En het zal jullie niet verwonderen dat zij, in het verlengde van hun gestalte, de zaken groots zagen en niet van plan waren om een zoveelste ritje in de rij te organiseren.
Tijdens een eerste brainstorming werden de doelstellingen geformuleerd met name het aanbieden van niet geringe sportieve inspanningen gecombineerd met een mix van plaatselijke geschiedenis en cultuur, het in contact komen met de plaatselijke bevolking, en culinaire verwennerij van drinkbare streekproducten. Dit alles in één voormiddag !
Daarnaast werd een taskforce opgericht, bestaand uit hun respectievelijke wederhelften, om de nodige PR rond dit evenement uit te bouwen . Het eerste dat men uitrolde, was de opmaak van een bedrijfslogo met een bedrijfsspreuk; deze mocht u al bewonderen in een eerder whatsapp-bericht. Pas na nachtelijke marathonzittingen werd de u getoonde spreuk unaniem aanvaard: “ BVBA Vanneste, maakt fietsritten als de beste “. Inderhaast werden ook nog fietsbidons besteld met het logo en de bedrijfsspreuk om uit te delen bij de start maar helaas…. De staking bij de verkeersleiders van Skyes zorgde ervoor dat de gadgets verloren gingen.
En zo stonden we, vol verwachting aan de start. Een start echter die misschien zorgde voor een nieuw record in onze o zo rijke geschiedenis. Toen we de parking verlieten, werden we immers opgeschrikt door een tuimelperte van medeorganisator Matthias. Was het dat boordsteentje? Een onwillige ketting? De stress van de rittenbouwer? Wie zal het zeggen? Het belangrijkste was echter dat Matthias er met de schrik van af kwam en dat we onze weg konden vervolgen. Of deze valpartij als “snelste valpartij bij de Tinekes ooit” zal opgenomen worden in onze rijke lijst met clubrecords is echter nog niet zo zeker. In het reglement staat immers dat de valpartij zich moet situeren op het parcours… Nu was het zo dat Matthias zich met zijn voorwiel op het parcours bevond en zijn achterwiel nog op de parking. Tevens lag hij zelf na de valpartij ook gedeeltelijk op het parcours en gedeeltelijk op de parking. Kortom, een zeer belangrijke beslissing te nemen door het bestuur eens ze terug zijn van hun diplomatieke missie. Daarenboven was er voor de rit op verplaatsing geen VAR zodat we met nieuwsgierigheid uitkijken naar hun verdict.
Al heel vlug na de start kregen we het in de smiezen: het ene prentkaartje na het andere ontrolde zich voor onze wielen: dit zou prachtig worden! Maar het decor mocht nog zo mooi zijn, het belette niet dat de ene kuitenbijter na de andere diende bedwongen te worden. En om het geheel nog wat pittiger te maken, zorgde een stevige “wind-op-kop” voor extra pigment.
Terwijl de meesten stilaan meer en meer begonnen te denken aan de beloofde Picon bood zich echter nog een ultieme geseling aan, zijnde de Catsberg maar langs een echt ongekende route waarbij op een ogenblik een stijgingsgraad van 20 % zich aanbood. Na de Koppenberg een tweede waarachtige beproeving die iedereen echter tot een goed einde bracht.
En zo stormden we naar het beroemde café Sint-Elooi, een herberg die al even oud is als uitbaatster Gisèle en waar je onmiddellijk terecht komt in “de tijd van toen”. Gisèle heeft al wat jaren op de teller, is wat moeilijker te been maar het brein werkt nog op volle toeren ! Zo veel volk snel bestellen, lukt niet meer maar met de hulp van Cies en Nico kon ook deze klus snel geklaard worden. Na een zoektocht door haar twee tijdelijke hulpjes achter het citroensap in de kelder en de vin blanc in de living kon het heerlijke drankje bereid worden. Nico informeerde ondertussen heimelijk of hij er in de weekends niet aan de slag kon als flexijobber.
Gisèle had voor onze buitenlandse missionarissen tevens via een spreuk die te lezen was in haar café nog een waarachtige boodschap in petto: “Pourquoi partir ailleurs, quand c’est ici meilleur”. Om over na te denken …
Na deze schitterende halte vlogen we op basis van pure spierkracht gecombineerd met de Picon én met rugwind en over vlakke wegen weer richting Ieper en na het nodige omkleden, het plaatsen van de fietsen op de fietsendragers, keerden we weer huiswaarts mijmerend over Gisèle, over de lekkere Picon en over die gemoedelijkheid die je daar nog kunt vinden en helaas aan het verdwijnen is, ….
Mathias, Cies, Siemen, Nico, Paulo, Geert, Brecht, Marc I en II, en uw verslaggever legden 69,5 km af aan een gemiddelde van 26 km/uur, overwonnen 607 hoogtemeters, degusteerden 1 picon per persoon, inhaleerden gezonde buitenlucht, snoven de sfeer op van 80 jaar geleden, ….. kortom een 10/10 voor sfeer, gezelligheid ! Missie van de BVBA meer dan geslaagd!Bedankt!
Yvan
Verslag van de rit naar de Koppenberg op zondag 31 mei 2026
Geen bestuursleden onder de 11 aanwezigen aan de start want zij waren warempel op diplomatieke missie. Zowel de voorzitter als duivel-doet-al Joost, die tevens Thierry in zijn kielzog meesleurde, waren naar Frankrijk met duidelijke, ja zelfs delicate opdrachten. In het licht van onze volgende ritten bij onze zuiderburen, met name de Piconrit en de rit naar Cap Griz Nez, was het sterk aangewezen om in tijden van oplopende diplomatieke spanningen de banden met onze zuiderburen te versterken. Hun eerste en voornaamste bekommernis bestond er uit om onze groep de volgende weken overal vrije en vreedzame doorgang door Frankrijk te verzekeren. Naar verluidt was er immers enige politiek paniek in de Franse hoogste middens: ook zij waren op de hoogte van de promotie van KVK en gezien de grote financiële middelen die de Kortrijkse club ter beschikking heeft, vrezen ze dat onze ploeg een bedreiging kan vormen voor PSG. Ons bestuur had dit via, via vernomen en was van plan dit als pasmunt uit te spelen. De deal zou er in bestaan dat in ruil voor overal vrije doorgang in Frankrijk, KVK zich nog enkele seizoenen enkel zou beperken tot het bestormen van de Belgische voetbaltop en voorlopig de Europese ambities vrij beperkt zou houden. Bij het ter perse gaan van dit bericht, was er nog geen duidelijkheid over het al dan niet bereiken van een akkoord. Tijdens het overleg werd ook vernomen dat KSV Waregem op vandaag in Parijse middens niet onmiddellijk als een mogelijke concurrent ervaren wordt…
Van dit schrijven maken we ook graag gebruik om volgende gemene roddel tegen te spreken: neen, onze bestuursleden hebben geen koffer vol briefjes van 500 € mee om al hun benodigdheden, hoe klein ook, met dergelijke biljetten te betalen. Dit is fake news !
Onder echt perfecte klimatologische omstandigheden gingen we start onder leiding van Xavier die als een echte bedrijfsleider de opdracht tot opmaak van de rit had uitbesteed aan zijn zoon en nu probeerde met de felicitaties weg te lopen. Een aantal hellingen zoals in Tiegem waren het perfecte aperitiefhapje vooraleer de echte hoofdschotel voor ons geserveerd werd: de Koppenberg, de Rotelenberg, de bult van Melden, … allemaal namen voor deze legendarische helling die door de combinatie van schots en scheve kasseien en een hellingsgraad tot 21% niet alleen voor de wielertoeristen een ware nachtmerrie betekent maar waar ook menig prof te voet wordt gesteld. Mits heel wat getrek, geduw, gehijg, spieren op maximum spanning en nog wat gevloek werd de hindernis echter met succes genomen. Nog maar pas bekomen, kregen we de Taaienberg voor de kiezen en onder de wielen maar konden we bij wijze van beloning boven een pauze nemen ter hoogte van een beeld van de benen van Boonen. We waren nog net op tijd want dat lelijk ding zal binnenkort verdwijnen en plaats maken voor een beeld van een BMW 325i (2500 cc , 6 cilinders in lijn en 135 PK) , met name de auto waarmee Tom Boonen onlangs zijn eerste autorally won bij de historics (auto’s van voor 1990).
Na de pauze voor, achter en tussen de Boonenbenen stond nog heel wat lekkers op het menu met o.a. de Korte Keer, de Hotond en nog wat andere hellingen waar het telkens bergop ging.
Daar waar we ons prepareerden om huiswaarts te keren, werden we echter vrij abrupt opgehouden en was er geen doorkomen aan. Neen, geen rommelmarkt, geen vinkenzetting maar een heuse verrassing ! We kwamen op het parcours van de Fiertel: De Fiertel is een eeuwenoude ommegang (bedevaart) in Ronse, waarbij elk jaar het reliekschrijn van Sint‑Hermes wordt rondgedragen over een parcours van ruim 30 km. Het is een traditie die al sinds 1089 bestaat en die volgens de uitleg van onze Ronsespecialist Arne heel wat volk op de been brengt. Het spreekt vanzelf dat het enthousiasme van deze geëmigreerde Ronsenaar bij dit spektakel naar ongekende hoogten steeg.
Na deze gedwongen maar zo interessante en bezienswaardige stop, ging het richting huiswaarts.
Daar waar we reeds dachten in termen van Heule binnen te stormen, werden we echter plots nog met een technisch probleem geconfronteerd: de batterijen van Mark waren plat, zowel diegene die de kuiten en de quadricepsen van energie voorzien maar ook deze van zijn fiets waarbij het voor onze fondateur zo was dat de laatste loodjes, ondanks alle hellingen, nog het zwaarst wogen! Taai zoals hij is, beet hij echter door tot aan de finish. In deze moeilijke momenten trok hij zich op aan de frisse pint die hem stond op te wachten in café Den Herder. Goed gedaan Mark!
En zo kwam een einde aan deze fantastische rit waarbij weinig clubs kunnen inbrengen dat zoveel facetten in één rit aan bod kwamen: diplomatie op het hoogste niveau, hellingen in de Vlaamse Ardennen van het hoogste niveau, de strijd tussen KVK en PSG, info over de 2de carrière van Tom Boonen, en het bijwonen van een historische bedevaart voor Sint-Hermes, patroonheilige van de geesteszieken !
Matthias, Patrick, Xavier, Frederik, Diederik, Jo, Jorge, Nico, Arne, Mark en uw verslaggever ter plaatse reden onder bescherming van de Heilige Hermes 92,84 kilometers aan een gemiddelde van 25,5 km/u en maakten 776 hoogtemeters.
Yvan
Abonneren op:
Posts (Atom)