Verslag van de rit naar de Casselberg op 30 augustus 2026

We hebben lang getwijfeld om het wereldkundig te maken maar na intense reflecties willen we deze informatie toch met al onze leden delen. De start in Poperinge kwam er niet zomaar en was het resultaat van heel wat voorafgaand overleg op hoog bestuursniveau. Onze doortocht te Poperinge tijdens de rit naar Cap Gris Nez was immers zo’n succes geweest en had dergelijk grote economische impact op de stad waardoor men daar besloten had om alle registers open te trekken ten einde ook Poperinge als startplaats voor een rit van de Tinekesvrienden te voorzien. In alle discretie had ons bestuur eerder in dit verband contacten gehad met burgemeester en schepenen en heeft onze leiding uiteindelijk hiermee ingestemd, dit ten einde de hoppestreek een hoger aanzien te bezorgen. Wel moest de club bewijzen dat ze, in overeenstemming met de policy van de stad, een club is die diversiteit hoog in het vaandel draagt maar dat haalden we met de vingers in de neus, ja zelfs met onderscheiding. Op de vraag of alle kleurtjes vertegenwoordigd zijn in de club, konden we volmondig “ja” antwoorden. Bij ons zijn immers sporters met een zwarte fiets even welkom als fietsers met een witte fiets, en zelfs tegen gele, groene of appelblauwzeegroene bolides hebben wij geen bezwaar. En op hun vraag hoe ver we staan op vlak van internationalisering kon ons bestuur de lach amper bedwingen. Bestuursleden gaan bijvoorbeeld naar Sardinië om een rit op verplaatsing voor te bereiden, de voorzitter zit voor de club om de haverklap in het buitenland en de ritten doen ieder jaar minimum drie landen aan, gaat onze Keizer-lid-van-bestuur regelmatig naar Portugal om de relaties warm te houden. En als klap op de vuurpijl hebben wij zelfs een Portugees in ons midden die zich bij ons thuis voelt als een vis in het water! Op één vraag haalden wij echter een onvoldoende met name: “Is er voldoende diversiteit op vlak van IQ?”. Hier gebood de eerlijkheid ons te antwoorden dat dit niet het geval was: binnen onze club zijn op vandaag enkel knappe koppen aangesloten….. Ook deed men navraag of we voldoende het Vlaams gedachtengoed in Frans-Vlaanderen verspreiden en hier deden wij opnieuw hun monden van be- en verwondering openvallen: wie heeft een lid in zijn midden die steevast met Vlaamse geel-zwarte kousen rondrijdt en bij iedere demarrage steevast één van zijn strijdkreten laat horen als daar zijn: “Vlaanderen de Leeuw”, “Vliegt de blauwvoet storm op zee” of “Schild en vriend” ? Kortom: Poperinge kan nog heel wat van ons leren ! ! ! En dat gaven ze ook ootmoedig toe. Toen ook werd vermeld dat het parcours zou opgesteld worden door onze “ik-zie-zo-geiren-de-heuveltjes-Geert” ging het stadsbestuur onmiddellijk overstag. Geert en de hellingen, dat is zoals Suske en Wiske, Jommeke en Filiberke, Nicole en Hugo: je kunt het ene nooit loskoppelen van het andere. Als extra compensatie beloofde men ook te lobbyen bij de Franse noorderburen om een gemeente te vernoemen naar de huidige leider van het klassement, in casu uw verslaggever. En zo gingen 11 deelnemers van start. Niet zonder enig tumult tussen onze twee-door-de-banken -gesponsorde-leden die beiden het gebruik van de plaatselijke laadpaal betwistten. Gelukkig was er onze voorzitter die als vroegtijdige Sinterklaas drinkbidons uitdeelde en zo beide kemphanen kon sussen. En dan gingen we van start. Geert had na intense voorbereiding opnieuw iets prachtigs uit zijn mouw en zijn computer geschud. Rustige landwegels en prachtige vergezichten vielen ons te beurt. Concentratie was wel vereist want naast het bewonderen van de mooie regio zorgde de modder op de boerenwegeltjes ervoor dat we constant moesten alert zijn. Zo dacht Jan er aan om alvast hout te sprokkelen om de winter door te komen en had hij het lumineuze plan om dit te hakselen door zijn versnellingsapparaat maar Poperings hout bleek sterker en taaier dan zijn Shimano tandwielen. Een prachtig oponthoud trouwens want ondertussen verwelkomde de zon ons en was het prachtig vertoeven in deze mooie omgeving. En hetgeen je kon denken en vrezen als Geert als ritarchitect aangesteld is, werd bewaarheid. Voor ons doemde de Mont Cassel op. Maar in plaats van die onmiddellijk te bestormen, werd er nog een tijd rond gereden, kwestie van zich mentaal voor te bereiden. Plots echter klonk de kreet van Geert “Goan !!!” waarmee hij eigenlijk bedoelde “je mag vanaf nu het snot uit uw neus rijden !!”. En daar gingen we, elk op ons eigen tempo, de drie kilometer lange beklimming te lijf en bleek eens te meer dat onze leden blinken van de conditie! Als beloning kregen we het prachtige zicht op de markt van Cassel. Op de terugweg bleek dat de stad Poperinge zijn gelofte had waargemaakt en kregen we warempel, mede dank zij een alerte ritarchitect, Winnezeele voor de pedalen (zie foto). De weinige fans ter plaatse leerden echter dat uw verslaggever dringend meer werk moet maken van zijn PR en veel meer met moderne technieken moet gaan werken zoals TikTok en instagram. En zo kwamen we snel, in een heel, heel strak tempo, aan op de markt van Poperinge en trakteerde onze voorzitter op een deugddoende consumptie. Om ten slotte terug naar de start te gaan en daar was duidelijk te zien dat onze aankomst heel wat volk met zich meebracht: de parking stond immers helemaal vol! Opnieuw een rit-grand-cru met dank aan Geert, de Stad Poperinge, de gemeente Winnezeele en het uitgekiende diversiteitsbeleid van onze club! 11 deelnemers waren de bevoorrechte deelnemers aan deze rit van 88 kilometers, aan 27,0 gemiddelde, en met 460 hoogtemeters. Volgende week worden wij verwacht bij Frank Lateur, ook wel eens Stijn Streuvels genoemd. Waarschijnlijk zit hij nu reeds aan de achterkant van zijn huis door het grote raam te turen om onze passage zeker niet te missen ….. Yvan

Sfeerbeelden van de rit naar de Casselberg op 30 augustus 2026

Verslag van de rit van 23 augustus 2026 , toertocht WTC Surplatse

Zondagochtend, 7u40, opweg naar Heule Platse, het is bitter koud, autoruiten vervrozen, mensen krabben voor ze naar de bakker kunnen. De verkleumde geraniums zien er uit als verslunste dahlia's. Waar is de klimaatopwarming als je ze nodig hebt? Aan de start zien we dan ook een amalgaam aan fietkledij: gelukkig geen lange broeken, wel veel mouwkes en windvestjes, onze Spaanse koukleum Patrick verkiest zijn gemoltoneerde trui met lange mouwen. Bing heeft zelfs zijn ganse kleerkast mee, zijn zakken puilen uit van de vestimentaire accessoires: regen-, sneeuw-, windvesten, K-Weetje en zelfs de pardessus van zijn overgrootvader die ermee de medaille van vuurkruiser verdiende in de dodengang in Diksmuide. Op de Platse wanen we ons in een illegale raveparty, keiharde house en technomuziek verwelkomen de deelnemers aan de Surplatse toertocht. Martin Garrix en Charlotte de Witte knallen door de boxen en zorgen voor een Ibiza-sfeer. Tripadvisor Joost gaat al breakdansend naar de inschrijving en komt breed lachend terug met 11 roze bandjes (zie foto), is dit een fietsrally of een of andere gendergelijke parade? Het eerste blijkt algauw want ons peleton trekt zich welgezind op gang, de zon breekt algauw de koude en het is genieten van het heuvelende landschap ten zuiden Kortrijk. Op kop merken we vooral Nico op die niet alleen voor een strak tempo zorgt maar ook als een volleerde wegkapitein de zijwegen afzet, de verkeerslichten regelt en zo voor een veilige doorgang van de groep zorg, klasse! Met de Tiegemberg doemt de eerste kuitenbijter op en in de verte zien we de "Zijwieltjes" tjolen, de ploeg van meervoudig gastrenner Jan Gheysen. We overrompelen ze in de beklimming en fietsen de volgende kilometers verbroederend samen. Ook de beklimming van Grijsloke wordt makkelijk in onze achterzak gestoken. Na de kasseien van de Varent is de "piece de resistance" aan de beurt, de Kluisberg langs de steilste kant met honderden meters aan 13%. In verspreide slagorde wordt die ook overwonnen zij het niet zonder slag en stoot, maar met trekken en sleuren. De globale conditie van de ploeg zit echter snor en met de moraal op zenit bollen we verder, Walenland binnen. Net als we beginnen te zagen over een laattijdige bevoorrading bereiken we het walhalla van bananen, potting, cake, sinaasappels, peperkoek, leverpaté en krabbepoten. In een schuur ergens tussen Escanaffles en Pottes vullen we onze benzinetank in een Tomorrowland sfeertje, luide bassen van Tiësto en David Guetta bonken door de rurale omgeving waar tijdens de week met moeite een haan blaft of een hond loeit. Vol energie vatten we de finale aan, gezellig keuvelend leren we nog het één en ander bij. Zo vernemen we dat Frederik en Ruth binnenkort wijnboer worden in Piëmonte en dat Patrick zich een nieuwe Shimano gaat aanschaffen. Ik zie en voel ongeloof bij de lezer. Het fietsmuseum van Roeselare aast al langere tijd op de gele Vintage Peugeot anno 1959 van Patrick maar zou hij nu toch overstag gaan voor hun genereus bod??? Het antwoord is echter categoriek neen , onze fietsvriend aast op een Shimano Zodias Spinning, een carbonnen (!) roofvishengel met uitstekende werpeigenschappen en een prachtige parabolische actie tijden het drillen van grote vissen!!!! Ongelooflijk toch, veel succes El Pescador Patrick. Over de hellingen van St-Denijs en Bellegem worden nog enkele Stravarecords gebroken en de kasseien uit de grond gereden. Zonder verdere incidenten bereiken we de finish waar in volle Surplatse ambiance de Barbecue wacht. In supergezellige omstandigheden genieten we van lekkere spijs en drank. Het spektakel wordt verzorgd door de superplakkers onder de wielertoeristen, moeten zij niet eten? Het summum heeft plaats rond 15u wanneer een atleet die aan 32/u het parcours heeft afgelegd manu militari door moeder de vrouw aan 3/u waggelend naar huis wordt begeleid, de fiets als steun op het kleinste verzet, teveel Kwaremonts beklommen mijn gedacht. Prachtige toertocht trouwens, mooi sportief parcours en heel gezellige sfeer!!! Wij hadden 85km aan 27 gem en 560hm . Tot volgende week voor de unieke toprit naar Kassel met start uit Poperinge! President

Sfeerbeelden van de rally Surplatse van 23 augustus 2026

Verslag van de rit naar de Zwalmstreek op zondag 16 augustus 2026

Het regende dit weekend opmerkelijke sportprestaties. Koning Voetbal zorgde zoals gewoonlijk voor de nodige beroering, maar ook in andere sportdisciplines werd er duchtig gestreden alsof er aan de eindmeet de goudstaven uit Dendermonde lagen te wachten. De Belgian Cheetahs, de Belgian Rockets en de Belgian Falcons deden hun naam alle eer aan, terwijl we in het zwembad een nieuwe nationale trots mochten begroeten: Roos Vanotterdijk. Zij pakte maar liefst drie medailles, van elk eentje van kleur. Op haar laatste krachttoer, de 200 meter wisselslag, knalde ze magistraal van de concurrentie weg. Na de schoolslag keek ze eens rustig om zich heen en sprak de ondertussen legendarische woorden: “Oei, waar is iedereen?” Wel, Roos, zondagmorgen stelde ik mij exact dezelfde vraag. Om 7u30 stonden we aan de startgrid op Heule Platse. Waar was iedereen? Alle ingrediënten waren nochtans aanwezig voor een heerlijke sportieve voormiddag: perfect fietsweer, een zalig parcours en een tot in de puntjes voorbereid ritje richting de wonderschone Zwalmstreek. Blijkbaar hadden slechts acht Tinekesvrienden de uitnodiging gelezen, maar die acht hadden dan ook geen enkele moeite gedaan om zich te verstoppen. Integendeel: enthousiast doken ze meteen de heuvelzone in. Via onder andere de Oliebergstraat, waar we in de verte nog een soort schaduwpeloton van de Tinekesvrienden hoorden ronddraaien, en vervolgens de Kortekeer in Maarkedal, werden de prachtige wegeltjes en ronduit schitterende vergezichten steeds talrijker. Het werd een beetje een Vlaamse wielerdroom: kronkelende wegen, glooiende hellingen, pittoreske dorpjes en af en toe een helling die ons eraan herinnerde dat we misschien toch beter eerst nog een extra boterham met choco hadden gegeten ’s morgens. En toen kwamen de “Sint”-dorpjes in beeld: Sint-Maria-Horebeke, Sint-Blasius-Boekel en Sint-Denijs-Boekel. Stuk voor stuk pareltjes van dorpjes, bijzonder pittoresk en tegelijk behoorlijk pittig. Want tussen al dat heilige geweld lag ook nog het gehucht Sint-Netebuk-Boekel verscholen. Een naam die verdacht veel klinkt alsof iemand hem na een zware beklimming ter plaatse heeft uitgevonden. Kortom: de Zwalmstreek deed haar reputatie alle eer aan. Schitterende natuur, heerlijke wegen, kuitenbijters van formaat en vooral: een sportieve voormiddag waarop we, ondanks het ontbreken van de grote massa, met acht man meer dan genoeg volk hadden om puur wielertoerisme te beleven. Op de terugweg, na een deugddoende pitstop kon Xavier zijn topconditie niet langer verbergen. Met een brede glimlach en een twinkeling in de ogen probeerde hij treiterend en uitdagend het gekende Tinekestempo nog wat verder de hoogte in te jagen. Xavier fietst namelijk zoals hij praat: stevig doortrappen, af en toe een versnelling hoger en vooral doorspekt met grappige quotes, sarcasme en een flinke scheut satire. Niet altijd geschikt voor mensen met te lange tenen, maar des te beter voor mensen met gevoel voor humor. Zo kennen we hem, en zo hebben we ’m graag. Hoe dichter we bij Heule kwamen, hoe meer onze kampioen in een verbeten strijd verwikkeld raakte met zijn stalen ros. Zijn “body” begon hier en daar wat tegen te sputteren. Het leek even alsof fiets en berijder in onderhandeling waren over wie nu eigenlijk de baas was. Maar Yvan liet zich door dat kleine technische euvel allerminst van de wijs brengen. Onverschrokken als altijd rijdt hij desnoods met een driewieler, een winkelkarretje of een fiets zonder ketting recht naar een nieuwe kampioenentitel. Een dikke merci aan Geert voor dit perfect afgewerkte meesterwerkje. We hebben er met volle teugen én met de nodige zweetdruppels van mogen genieten. Tot volgende week voor een nieuw wieleravontuur! Opgelet: nieuw startuur om 8 uur. 8 aanwezigen, 100 km, 25,9 gemiddeld Joost

Sfeerbeelden van de rit van 16 augustus 2026 naar de Zwalmstreek

Verslag van de rit naar Hameau des Papins, Pays des Collines op 19 juli 2026

Het is volop vakantieperiode en dat was te merken aan onze inschrijvingstafel. Onze Tinekesvrienden verspreidden de wielermicrobe tot ver buiten onze grenzen, zelfs tot in andere werelddelen , Latijns Amerika of zelfs Azië. Na de afwezigheid van gele trui drager Jorge richting Portugal rook Yvan zijn kans. Zonder verpinken trok hij de gele trui aan en sindsdien gaat hij die verdedigen met hand en tand. Maar kenners weten: achter elke grote kampioen staat een nóg grotere kampioenenvrouw. Hilde bewees dat als geen ander. Terwijl andere partners vakanties boeken naar verre oorden, koos zij met militaire precisie voor het exotische... Blankenberge. Niet enkel voor de garnalenkroketten of de zeedijk, maar zodat manlief Yvan vooral géén enkele rit van de club hoefde te missen. Dat noemen ze pas een tactisch meesterplan. Geen Alpen, geen Sicilië , maar de Belgische kust als ideale uitvalsbasis om de gele trui veilig te stellen. De concurrentie spreekt al van "Operatie Blankenberge". De kalendercommissie overweegt zelfs om voor volgend seizoen de “Blankenberge Classic” in het leven te roepen met de berg “Blanken” als ultieme klimuitdaging. Bedankt Hilde om een cruciale en misschien beslissende rol te spelen in het titeldebat en een goeie vakantie toegewenst voor champ Yvan . Onze ritarchitect Geert had intussen een pittig bergritje in zijn achterzak zitten. Hameau des Papins …,het gelijkt hard op Hameau des Pijns, of gehucht van de pijn. Tja, het klonk toch iets te onheilspellend voor onze President . De angst sloeg hem toch om het hart en stuurde ons zijn welgemeende Presidentiële Tinekesgroet vanuit The Oval Office. De aangekondigde geseling was echter niet van die aard om de andere Tinekesvrienden uit hun lood te slaan. Integendeel , met veel plezier genoten ze van de prachtige vergezichten, de mooie heuvels van Pays des Collines en de sportieve uitdaging die elk klimmetje daar aanbiedt. Na de gekende opwarmertjes via Ter Klare en Sint Denijs dienden de eerste heuvels zich al snel aan. We vlogen er enthousiast tegenaan... de gesprekken over de vakantieplannen van Yvan vielen stil en vervangen door gezucht , verzuring en gehijg, de hartslagen en vermogensmeters piekten en na iedere klim diende er zich snel een nieuwe aan. Maar al snel werden de inspanningen rijkelijk beloond. De route kronkelde door het golvende landschap rond Frasnes-lez-Anvaing, waar groene heuvels, goudgele graanvelden, pittoreske dorpjes en rustige landweggetjes elkaar afwisselden. Meer dan eens keken we elkaar glimlachend aan met dezelfde gedachte: "Zijn we nog wel in België?" want op sommige momenten waanden we ons midden in de mooiste streken van La Douce France. De glooiende vergezichten, charmante boerderijen en eindeloze wegen deden denken aan de Franse Ardennen of zelfs de Provence – alleen ontbrak de geur van lavendel. Het enige wat ons eraan herinnerde dat we nog in Wallonië waren, waren de verkeersborden. Champ Yvan werd dus ter plekke op zijn congé-wenken bediend. Maar de "top of the bill" was zonder twijfel de beklimming van de Hameau des Papins. Met stijgingspercentages die opliepen tot maar liefst 18% werd dit het moment waarop iedereen zijn laatste reserves moest aanspreken. De Hameau des Papins was geen gewone helling, maar een echte kuitenbijter die respect afdwong. Boven aangekomen namen we de tijd voor wat culinaire spijzen en de gebruikelijke fotosessie vooraleer we de terugtocht begonnen. Genoeg hoogtemeters achter de kiezen dacht Geert en verkoos hij de vlakkere stroken op te zoeken. Knap gedaan alvast , Geert. De gebruikelijke babbels circuleerden alweer volop maar vooral het gevoel van voldoening en tevredenheid overheerste. De aangekondigde martelarij viel al bij al goed mee, temeer omdat de conditie bij elkeen duidelijk op punt staat. Bedankt Geert voor deze prachtige rit, dit was een perfecte afsluiter vooraleer ons Tinekesseizoen voor een 3 tal weken in pauze gaat. Uiteraard weerhoudt dit niemand om met elkaar af te spreken voor occasionele ritjes op zon-of andere dagen, om dan met superveel goesting opnieuw te starten op 16 augustus naar Zwalm, opnieuw onder regie van Geert. Vergeet ook niet om jullie in te schrijven voor onze BBQ op 23 augustus op het terras van DUDU Heule, officiële uitnodiging volgt. Iedereen welkom en ciao ciao ! Joost 100 km , 738 hm, 25,3 gemiddeld, 10 deelnemers

Groepsfoto op de Hameau des Papins op 19 juli 2026

Verslag van de rit naar de Plugstreets op 12 juli 2026

De topsport draait mondiaal op volle toeren: het wereldkampioenschap voetbal komt in de eindfase, Wimbledon is zondag afgerond, de Ronde van Frankrijk raakt op snelheid en boven dit alles werken de Tinekesvrienden hun voorlaatste rit af vooraleer het zomerreces in te gaan. De door de Soleil de l ‘Ardèche gebronzeerde voorzitter had voor ons een pittig traject in petto en hij had er een waarachtige driegangenmenu van gemaakt. Het eerste deel bestond uit een vlakke aanloop richting Ploegsteert die mede dank zij een strakke rugwind, fraaie temperaturen en verstandig kopmanschap ervoor zorgde dat een mooi tempo werd aangehouden maar dat tevens tijd en ademruimte bood voor goeie gesprekken waarbij vooral de geplande vakantiebestemmingen uitvoerig ter sprake kwamen. Sneller dan we dachten, werd ons deel 2 van het menu aangeboden, met name de Plugstreets. Mochten sommigen onze vaderlandse geschiedenis niet kennen, hierbij wat belangrijke informatie: de Plugstreets zijn onverharde stroken rond Ploegsteert. In de Eerste Wereldoorlog vonden de Britten het lastig de naam van dit dorp goed uit te spreken en raakten zij niet verder dan “Plugstreet”. Eens de eerste gravelstrook aangesneden, stoof onze voorzitter er zoals de traditie het wil, van door alsof hij perse de eerste wou zijn om de weinig resterende Duitse soldaten op hun donder te geven. De rest volgde echter op heel korte afstand en daar Arne niet mee was, hoefden we ons ook geen zorgen te maken dat we iemand daar ter plekke zouden achterlaten. Enige ongerustheid bij het aansnijden van deze stroken was ook aanwezig: had de voorzitter hier niet eens twee opeenvolgende platte banden opgelopen, had Diederik hier niet enkele jaren geleden zijn fietskader in twee gebroken ? Twijfels die echter al heel vlug verdwenen daar de grintwegen er heel proper en droog bijlagen. Eens de Plugstreets achter de rug was iedereen er gerust in dat we zonder averij de terugweg konden aanvatten maar een ongeluk zit vaak in een klein hoekje: in de aanloop naar de Rozenberg zorgde het gewriemel, het gepositioneer, het figuurlijk sluiten van de deur of gewoon onhandigheid ervoor dat plots twee rode fietsen met bijhorende renners, in dit geval Mark 2 en Paulo, terug te vinden waren in een gracht en op die manier zich prima konden inleven in het bestaan van de soldaten tijdens de eerste wereldoorlog in hun loopgraven. Na een check up van lijf en leden en de fietsen van de betrokkenen, kon al vlug geconcludeerd worden dat beiden er vrij ongehavend waren van afgekomen. Alleen ondervond Mark 2 nog enige tijd de gevolgen van het feit dat hij midden de Urtica Dioica, door sommigen ook brandnetels genoemd, was terecht gekomen. Geheel opgelucht over de goede afloop van deze derde tuimelperte in evenveel weken kregen we het derde deel van het menu voorgeschoteld: elke bult, elke helling tussen Ploegsteert en Heule stond op het programma en dit gecombineerd met steeds oplopende temperaturen en een sterkere tegenwind, zorgde voor menige transpiratie. Als professioneel zorgverlener had Diederik dit grote vochtverlies natuurlijk vlug in de smiezen en daarom besloot hij het nuttige aan het gezonde te paren: na de rit zou hij in de Dudu voor zijn verjaardag een traktaat geven. Het beloofde traktaat gaf ons vleugels; geen helling was nog te steil, geen tegenwind nog te fel …. en toen velen met hun gedachten al in de Dudu zaten, gaf Joost er richting Moorsele nog een ferme lap op die menig mond deed openvallen. Zelfs Arjen Livyns zou waarschijnlijk moeite gehad hebben om hem te volgen. Wat een conditie ! Op het stemmig terras van onze sponsor was al snel gezelligheid troef, leerden we wat een Willy was, vernamen we meer nieuws over de barbecue van 23 augustus en kregen we boekhoudkundige inzichten in het financieel beleid van onze organisatie. Een mooie rit met 11 deelnemers, 92 kilometers aan een gemiddelde van 26 per uur en 437 hoogtemeters. Tot zondag voor een vlakke rit naar Hameau des Papins ! Dank aan parcoursbouwer Martin en trakteerder van dienst Diederik ! Yvan

Sfeerbeelden van de rit naar de Plugstreets op 12 juli 2026