Verslag van de rit naar strook 5 van de Helleklassieker op 12 april 2026
We zijn 7 dagen na de Ronde van Vlaanderen en iedereen die over een minimale koerskennis beschikt en/of geslaagd is voor het Vlaamse canon weet dat er dan een wielermonument wordt gereden net over de Noord-Franse grens van Parijs , alover Camphin en Pévèle, recht naar Roubaix. De hel van het Noorden dus, waar zoveel wielerhectiek en straffe wielerverhalen werden geschreven, waar zoveel Belgische coureurs onvergetelijke triomfen behaalden. Ook in 2026 dus, waar onze wielerchouchou Wout van Aert zich in de onsterfelijkheid wist te rijden.
Maar al deze pure wielersaga’s kunnen nooit geschreven worden zonder dat er in de voormiddag , zo rond de klok van 10 uur, een groep wielervrienden uit Heule eerst nog eens een allerlaatste zegen over het parcours geeft vooraleer de profs op de kasseistroken los te laten. En het moet gezegd : de Tinekesvrienden bevestigden klinkklaar en zonder verpinken dat er over deze moordende kasseien voor lijf en fiets, ook zonder pech kan gereden worden. Geen lekke banden dus voor onze mannen uit Heule, geen gebroken kaders, geen verwrongen tubes, geen aflopende kettingen, neen niets van dit alles. De profs kunnen dus nog wat leren van ons ! Zo’n brokkenmakers zeg ’s namiddags !
We verzamelden iets voor 8 uur aan ons vast stekje naast ons Tinekesbeeld met een 12 tal onversaagden die van onze President de ijzersterke quote toegesproken kregen : “ik heb de Tinekesvrienden geleerd over kasseien te rijden” . En het moet gezegd : daar valt nu eenmaal geen speld tussen te krijgen . Het moet ook Marc , ons kersvers lid (in perfecte clubuitrusting nvdr) , het nodige vertrouwen ingeboezemd hebben want ondanks het feit dat hij een notoir cubble-hater is, maakte hij gedecimeerd de (juiste) keuze om mee over de gevreesde stroken te rijden. Het is nu al duidelijk dat Marc uit het juiste Flandrien hout is gesneden en geen enkele uitdaging wilt schuwen ! Goed gedaan alvast ! Net als de 10 andere Tinekesvrienden die onbevreesd de marteling van Secteur 5 wilden ondergaan. De kasseien van Camphin-en-Pévèle lagen er zoals altijd bij : grillig, onvoorspelbaar en genadeloos. Ons peloton spatte al snel uiteen in een langgerekte sliert van 11 vrienden die elk hun gevecht voerden met de kasseien. Fietsen stuiterden, bidons rammelden alsof ze elk moment wilden ontsnappen uit deze rammeling. Elkeen probeerde zijn lijn te houden, tanden op elkaar, blik gefixeerd en zoekend naar een vlakke strook, die er helaas niet te vinden was. Niet nadenken, verstand op nul, en dokkeren terwijl elke bobbel voelbaar was in armen en rug. Diederik had duidelijk de juiste kasseivorm te pakken, want die leek te zweven over secteur 5, kort achterna gezeten door onze President. En toch, na het afzien, ontstond voor de meesten een soort vreemde voldoening, het was eigenlijk hiervoor dat we gekomen waren, voor een heroïsch verhaal dat we thuis en aan vrienden en familie kunnen navertellen.
Na de traditionele fotosessie en culinaire herstelvoeding werden we gewaar dat onze Patrick maar niet kwam opdagen . Waar was die nu gebleven ?
Had hij bij het aanzien van zoveel wielertragiek een blinde paniekaanval gekregen en als een door bliksem verschrikt op hol geslagen paard de benen - of beter de wielen – genomen ? Was hij dermate afgeschrikt dat hij pas een half uur later opdook , eenzaam en alleen , ergens op een geasfalteerde weg rond Doornik ? Blijkbaar had hij ambras gehad met de Franse politie die hem maar niet wilden doorlaten. Logisch , want de Tinekesvrienden waren nu eenmaal in aantocht. “Wegwezen klonk het “. Bovendien nam Patrick het gsm-verbod aan het stuur in Frankrijk net iets te serieus, want met de politie in de buurt durfde hij op slag zijn telefoon niet meer te gebruiken.
Soit, zonder telefoon en moderne GPS technologie is Patrick toch goedlachs thuis geraakt blijkbaar, net als de rest van onze groep.
Met de” vent à la poupe” werd het tempo nog eens stevig opgetrokken, staken we tussendoor nog de strook van Néchin in onze achterzak en flaneerden we verder moe maar voldaan Heule binnen.
Deze prachtige rit is intussen een onmisbare klassieker geworden op onze Tinekeskalender die elk seizoen voor zoveel voldoening zorgt. Bedankt Martin !
Onze kalender heeft intussen nog zoveel lekkers in petto want volgende week staat onze eerste rit op verplaatsing naar Cadzand, eind vorig jaar door onze leden verkozen tot rit van het jaar 2025, te pronken. Niet te missen dus !
Tot dan ,
Joost
12 leden, 88 km, 25,5 km/u gem
Verslag van de rit naar De Ronde van Vlaanderen op 5 april 2026
De Platse op Pasen om iets voor 8u. De President begroet zijn volgelingen onder luid klokkengeluid met de traditionele Paasgroet Urbi et Orbi, vrij vertaald: aan Heule en de rest van de wereld is parking. In dit lang feestweekend heeft de club zijn leden over gans Europa uitgestuurd. De redactie ontvangt zichtkaarten uit Italië, de Champagnestreek , Dardennen, Lendelede en andere vakantieoorden. Toch tellen we 10 dappere Flandriens aan de start van de tweede editie van deze Ronde van Vlaanderenklassieker. De President wordt met veel warmte onthaald na zijn preventief intermezzo en dat doet deugd aan zijn hartje. Mark is midden een van zijn klassieke verhalen uit de oude Tinekesdoos als de jury hem onderbreekt en stipt om 8u het peleton op gang fluit, Heeren vertrekt! Klimgeit Geert is aan zet en hij doet zijn diploma van ritarchitect van het jaar alle eer aan. Via landelijke wegen slingeren we ons over de flanken van de Tiegemberg richting de heuvelzone van De Ronde. Nieuwe baantjes over het erf van de boerderij in Kerkhove lopen bijna slecht af als de groep wordt aangevallen door de bloeddorstige waakhond van de hofstede, met de tanden ontbloot en het schuim op de lippen stormt de vlooienbak op Kampioen Yvan af. Onze champ heeft echter al voor hetere vuren gestaan en diepere wateren doorzwommen, hij doet zijn bril af en kijkt het mormel doordringend in de ogen. De keffer schrikt zich een ongeluk door zoveel stoïcijnse kalmte en druipt met de staart tussen de benen ontgoocheld af, zichzelf troostend met "aan die indringer was er toch niet veel te peuzelen". We bollen Kluisbergen binnen en wanen ons op de ring van Antwerpen, een stilstaande file zover het oog reikt. We ontwijken voetgangers die als een horde mieren gewapend met stoeltjes, paraplu's en bakken bier de Kwaremont bestormen. Het is dan 9u15 en de renners passeren een eerste maal om 13u30... het zullen nog lange koude en op den duur zatte uren worden. We naderen de Paterberg en zien de heuvels niet door de immense tenten die de strategische plaatsen bezetten, vluchtelingenkampen voor VIP's. Is dit Vlaanderens mooiste of Vlaanderens lelijkste??? In ieder geval zal het enkele uren later Vlaanderens vuilste zijn. Enfin, we laten het niet aan ons hart komen en onze koers gaat verder , het peleton splitst zich in twee. Nico, Thierry, Paulo Jorge, Yvan en Joost opteren voor de originele kasseien van de Paterberg, de rest verorbert dezelfde hoogtemeters via de betonnen Stooktestraat, toch ook 11%. Fotomoment op de top met dank aan familie en het avontuur zet zich verder. Geert heeft voor een heel mooi tussenstukje Vlaamse Ardennen gekozen op weg naar de Kruisberg en Hotond. We pedaleren op en neer over berg en dal en wanen ons op de Rollercoaster van de Kortrijkse Foor waar onze Tripadvisor deze week uitblonk in durf en kracht. Onze rekening aan hoogtemeters wordt verder aangedikt en de pitstop van de trip wordt gehouden op de hoogste plaats van Oost-Vlaanderen, 150m boven zeeniveau. In deze ijle lucht genieten we niet alleen van de sfeer, het groot scherm en onze banaan of energiereep. In de stille achtergrond herstelt Geert geruisloos het schoenplaatje van Thierry dat door zijn immense krachtzetting op de Paterberg in zijn rechterpedaal is achtergebleven. Sterk technisch staaltje Geert, bravo! Daarvoor dient een pitstop en verliezen we geen extra tijd. Onder politiebegeleiding fietsen we voorbij het monument van "Koarle" in de Ronde van Vlaanderenstraat en dwars door de mensenzee dalen we richting Schelde alsof waren we Mozes door de Rode Zee. Richting heimat zit de wind tegen, 4 Beaufort en dat laat zich voelen. Gelukkig hebben we met Nico en Paulo Jorge brede en sterke kopmannen die de waaier aanvoeren. Berggeit Geert wil onze conditie verder aanscherpen en zijn bijnaam alle eer aandoen en serveert ons nog enkele pittige kuitenbijters zoals Ter Klare en Het Laatste Oortje. Zonder incidenten passeren we nog de Paasfoor en moe maar gelukkig trappen we Heule binnen waar het Paasbuffet en de Ronde ons opwachten. Nog meegeven dat we na 6 ritten maar liefst 4 geletruidragers tellen: Mark de Fondateur, Paulo Jorge, Tripadvisor Joost en regerend Kampioen Yvan! Prachtige en pittige rit met originele insteek, 82km en 640hm aan 24.2 gem. Dikke merci Geert en voor herhaling vatbaar.
President
Verslag van de rit naar Mullem op 29 maart 2026
Ondanks de 2 graden buitentemperatuur boden 15 Tinekesvrienden en 1 gastrijder zich aan om de eerste rit van de lente onder eerder winterse temperaturen aan te vatten. Voor Mark 2 een vreugdevol maar ook stressy moment: voor het eerst kwam hij aan de start als officieel aanvaard nieuw lid. Een ganse eer en genoegen waarbij hij snel heel wat voordelen zal ondervinden, zoals daar zijn: het grote respect van de algemene omgeving, een thuisomgeving die nu liefdevol de koerskleren op zondag zal klaarleggen, de drinkbus zal vullen, de banaan en de energiereep zal klaarleggen, … Kortom Mark 2 komt in de rij der lokale beroemdheden.
Wat ook moet vermeld worden, is het feit dat onze club zodanig bol staat van roemvolle feiten en gebeurtenissen dat bijna iedereen, met uitzondering van uw verslaggever, niet stilstond bij het feit dat deze rit in de annalen van het gulden boek van de club zal genoteerd worden als eerste rit waarvan de organisatie volledig in Portugese handen was en dan ook volledig terecht werd aangekondigd als “Passeio de bicicleat com o Paulo até Mullem”, een mondvol om te zeggen dat Paulo een ritje naar Mullem zou verzorgen.
En het moet gezegd: ondanks de Portugese roots had Paulo voor de organisatie zeer goed gekeken naar ons Belgisch businessmodel om succesvol uit de hoek te komen en had hij zowaar een heuse managementstool opgezet. In eerste instantie benoemde hij zichzelf tot CEO en dat gaf hem het recht om de rit uit te besteden aan externen. In Joost-doet-al vond hij een gewillig slachtoffer die hij prompt de opdracht gaf om een rit op te stellen met mooie baantjes, prachtige vergezichten én een sfeervolle plaats voor de klassieke stop. Daarnaast stelde hij twee mogelijke persberichten op voor na de wedstrijd. Communiqué 1 klonk als volgt: “ De Heer Ferreira heeft met plezier vastgesteld dat de rit door hem opgesteld op grote algemene tevredenheid van de leden kon rekenen. Zijn ervaring en kennis ten dienste stellen van de leden ten einde bij te dragen tot hun algemeen welzijn is zijn grootste genoegdoening”. Maar Paulo, voorzienig en in overeenstemming met zijn managementsmodel, had ook een tweede persbericht klaar voor het geval mocht de rit een tegenvaller zijn, en dat klonk als volgt: “ De rit van 29 maart voldeed niet aan de door mij persoonlijk zorgvuldig opgestelde targets en dit dient ten zeerste vermeden in de toekomst. Ik zal dan ook betrokken medewerkers, die dit project realiseerden, ter verantwoording roepen alsmede een plan van aanpak voor de toekomst opstellen ten einde dit in de toekomst te vermijden.” Dit noemt men voorzien zijn op alles !
En zo vertrokken wij onder de vleugels van Paulo, zowaar met een lange koersbroek aan (!) en nam hij de overige 15 man, helaas geen enkele vrouw, op sleeptouw. Wat was hij blij dat hij eindelijk de stress van de voorbije week kon uitwerken op zijn pedalen want wat weinigen weten is dat Paulo verleden week naast deze organisatie nog een belangrijke opdracht heeft vervuld. Zo kreeg hij het bezoek van Antonio Morgado en Oiveira Ruidie, die zondag de Ronde afwerken en gevraagd hadden om een aantal Vlaamse wielertermen uit te leggen zodat zij de belangrijkste koers van het jaar beter zouden kunnen lezen. Een opdracht die Paulo gezien zijn ervaringen op het lijf geschreven is. Als deze renners zondag sterker voor de dag komen dank zij hun kennis van belangrijke termen zoals “goan - demarcar”, “steentjes – pedras”, “ge kunt ze kussen - você pode ir se danar”, is dit voor een groot deel de verdienste van Paulo. De vertalingen waren tevens eerst voorgelegd aan eminent Portugalexpert en bestuurslid Philippe die na diepgaande evaluatie zijn goedkeuring gaf voor dit project.
En ja, er werd ook gefietst ! Na een koude start kwam een weliswaar aarzelend zonnetje ons bijstand verlenen maar algauw vervulden de stijgende temperaturen alsook de mooie wegeltjes ons een warm gevoel, al was het maar een 5-tal graden. Paulo wilde dat er ook een Portugese toets in het parcours vervat zat en dat deed Joost met brio: plots zaten we op een opengelegd traject dat bestond uit stenen, aarde en modder maar opzettelijk was ingelast om de leden de ervaring te geven van een aantal banen van de Algarve: prima les !
En zo kwamen we via mooie wegen aan in het centrum van Mullem voor de klassieke stop en het moet gezegd, ook de stopplaats verdiende de quotering 5 sterren ! Zo kon Mark 1 er zijn fiets én zijn kuiten opladen aan de speciaal geplaatste laadpaal, was er een vuilnisbakje aanwezig voor diegenen die anders hun bananenschil achteloos weggooien en was er vooral een zicht op wellicht één van de mooiste en gezelligste pleintjes in ons Vlaanderenland. Vooral voor Patrick was dit een heilzaam moment; na enkele weken slecht weer in Spanje waar de kleren van zijn lijf waaiden, was dit een vreugdevol moment.
Na de klassieke foto trokken we huiswaarts op een echt goed uitgekiend parcours. Ondanks het aantal hoogtemeters voelde dit niet bepaald lastig. Dit bevestigt het eerdere vermoeden dat het snor zit met de conditie van de leden !
Voor we het goed en wel doorhadden, bereikten we Kortrijk waar we aan de achterzijde van het station nog een soort doolhof doorspartelden om zo aan te komen in de vertrouwde thuishaven waarbij de ene koos voor een snelle thuiskomst en anderen voor een deugddoend glas bij sponsor Dudu.
En Paulo, die zag dat het goed was geweest, en zorgde meteen met een opgelucht hart dat perscommuniqué 1 naar de verschillende perskanalen kon gestuurd worden….
Schitterende rit met dank aan Paulo en Joost met 16 deelnemers, 85 afgelegde kilometers, 24.5 gemiddelde en 429 hoogtemeters. En zet je maar schrap voor volgende week : Geert neemt ons mee naar het parcours van de Ronde, en dat belooft een zware klus te worden ! ! !
Yvan the Champ
Verslag van de rit naar Hertsberge op 22 maart 2026
Rit 4 van ons prille Tinekesseizoen zorgde aan de start voor een drukte van jewelste op Heule Platse met een wielerhectiek zo eigen aan ons Heulse dorp op zondagmorgen. Zowel de Kam, Den Hert, De Ramongs en uiteraard ook de DUDU- Tinekesvrienden hadden hun wielerzonen laten vertegenwoordigen voor een nieuw wieleravontuur. Heule Platse was voor even het centrum van het wieleruniversum.
Opmerkelijke aanwezige was ex KVK voetballer legende Kristof D’Haene die de voetbalschoenen blijkbaar had ingeruild voor een wieleroutfit , helaas het verkeerde , want enkel het onze is natuurlijk het enige echte originele voor een Heulse wielerclub. Zou deze misrekening te maken hebben met de promotiestress die de VeeKaa overvalt ?
Tevens terug aan de start was onze Nico die een geldig afwezigheidsbriefje kwam binnensteken van vorige week : hij was namelijk een heel weekend in de weer geweest om een nieuwe bolide aan te schaffen. Met gepaste trots kwam hij met zijn splinternieuwe glimmende Merida aandraven, die onze tempobeul 2025 ongetwijfeld nog sterker zal maken. Bij deze is iedereen dan ook gewaarschuwd.
Opvallendste afwezige was zonder twijfel onze President. De mysterieuze bokkesprongen van zijn hartritme van de laatste weken zorgden voor de nodige mentale vertwijfeling, in die mate dat enkel het geruststellend advies van een specialist ter zake onze President terug in ons onthoofde peloton zal krijgen. Alle begrip, en we hopen met zijn allen dat Martin rap met geruste mindset terug zijn rol als Peoplemanager 2025 en TinekesPresident kan opnemen. Snel beterschap gewenst van ons allen !
Rit 4 startte als een copycat van Rit 2 toen de weersvoorspellingen ook zonnig en lentefris klonken maar in de plaats kregen we hardnekkige nevelsluiers die onze vergezichten van de vlakke, uitgestrekte West-Vlaamse landschappen ferm beduvelde. We zagen maar net het achterlicht van onze voorligger en dat was het dan ongeveer. Ook ons Portugees talent Jorge had zich toch kouwelijk verslikt en meer naar Meteo Portugal dan naar Meteo Tineke gekeken door zonder verpinken in korte broek en zonder handschoenen aan de start te komen voor een rit met een starttemperatuur van een winterse 4 °. We gaan onze Jorge nog eens dringend moeten onderwerpen aan een basis inburgeringscursus : “welke kledij past voor welk weertype in België ?”
Mist dus, dichte koude mist. Zo’n mist waarvan je begint te twijfelen of je al goed wakker bent . Zo’n mist waarvan je het gevoel had in een low-budget horrorfilm zitten . Het enige wat ontbrak was zo’n schimmig spook dat uit de mist zou opduiken, in de plaats daarvan kregen we plots opdoemende traktors, hele slierten moto’s en onvoorzichtig opduikende autobestuurders.
West-Vlaanderen is prachtig , echt waar. Alleen hebben we het vandaag niet gezien.
Toch verliep deze biljart vlakke rit al bij al voorspoedig . Enkel Bing trapte aan kilometerpaal 70 toch even op zijn adem door de temposnokken van Xavier en Nico , maar kon toch weer probleemloos aansluiten doordat elkeen intussen overtuigd is ons van onze heilige quote “samen uit, samen thuis” .Het peloton snakte intussen meer en meer naar het bestuurstraktaat van hete chocolademelk in onze thuisbasis Dudu. Deze gezellige warme plek, waar de charme er van af druipt, zorgde toch voor een algemene tevredenheid en een vooruitblik naar de aankomende weken.
Om te beginnen al volgende week voor een pittig(er) ritje naar het schilderachtige Mullem onder leiding van onze Portugese ijsbeer.
Tot dan !
Tripadvisor Joost
11 deelnemers, 83 km, 247 hm, 26,4 gemiddeld.
Verslag van de rit naar Staden en omgeving op 15 maart 2026
15 maart 2026 Ondanks de povere 2 graden Celsius tellen we toch 14 aanwezigen: 12
effectieve leden en twee stagiairs. De eerste is Mark bis die aan zijn tweede rit toe is en
eigenlijk nog een ‘bleu’ is, maar niet getreurd, met het talent dat hij heeft, is het slechts een
kwestie van tijd vooraleer hij alle wielerkneepjes onder de knie heeft. De tweede is Fries, met
name van het fameuze geslacht van de Vannestes. Met drie man uit dit roemrijk gezin
tekenen ze present voor de start.(zie foto hieronder) Jammer dat de vierde, met name Cies, forfait moest geven
met een opspelende rug. Anders hadden wij, in lopende meters, ongeveer 8 meters
Vannestes mogen verwelkomen.
Parcoursbouwer van dienst was ons clubmonument Mark; ook genaamde ‘de
parcoursbouwer’ en ook gekend onder de naam ‘Bing’. Hij zou ons richting Staden voeren.
En er zijn zekerheden in het leven: als Marc een rit uittekent, staat die garant voor mooie
binnenbaantjes, vaak ongekende oorden, prachtige uitzichten en weinig of geen grote
banen. En alsof dit niet genoeg is, wijst hij ons dan nog op mogelijke gevaren op de baan “let
up wi, want tes doar nen scherpen draai” en weerklinkt zijn alom gekend fluitsignaal bij het
naderen van een grote voorrangsweg.
Wij waren wel eens nieuwsgierig hoe hij het toch aan boord legt om steeds van die mooie,
originele ritten ineen te steken en daarom interviewden we hem tijdens de rit. “Zeg Mark, hoe
doe jij dat om telkens zo’n prachtige baantjes te vinden? Heb je een goeie Garmin
misschien?”. Hierop kwam snel en krachtig een heel leerrijk antwoord; “Garmin, Garmin,
nondedju niks te Garmin. Kenne kik al die boantjes uut min hoofd. Kkpijze kik eerst wukke
richting da we gaan rien en toen plakke kik die boantjes een bitje aan mekoar.” Waarop de
vraagsteller replikeerde met “ah, zoiets als copy paste”. Met opnieuw een even duidelijk
antwoord: “copypijs, ken pijzet niet, ik doe dad allemoale uut mijn hoofd! En doarbie, die
gasten van tegenwoordig kunnen niks mee zoender dienen compjuter. Un ze genen muus of
nen touchdinges inne, stoan ze doar te blinken: de losers”.
Ons interesseerde het ook of hij hierbij hulp kreeg van iemand bij dit moeilijke werk. “Ba joak,
mien vrouwe elpt uk daarmee bezig benne. Nie da ze zie de boantjes kent, maar zie zorgt
ervoren dat mien potloden altied goe gescherpt zien. Ke kik een zwort nodig voar te
schrieven, een groen vo de kleine boantjes in te kleurn, en een rood voor de gevoarlijke
punten nie te vergeten. En natuurlijk zorg ze wok voor een goe gomme, want kanne kik wok
nen keer missen hé. En wuk dadder wok heeeel belangriek is, ik rie dat de weke dervoren
nog nen keer zelve, vo te kikken of dadder geen werken zien. “
Tot daar de werkwijze van de éminence grise van de parcoursbouw. En inderdaad, er was
geen woord gelogen van zijn verhaal want hetgeen zich voor zich ontvouwde, was om
duimen en vingers af te likken. Voeg daarbij nog het feit dat de zon zich meer en meer
manifesteerde en zelfs de buitenstaander kan het zo aanvoelen: alles was aanwezig voor
een prachtige sportieve zondagvoormiddag.
Wat leuk is, gaat snel en voor we het goed en wel in de smiezen hadden, waren we op weg
naar huis en werd als dessert nog de “keuneleute” (voor Jorge “Coelho prazer”)
gepresenteerd om de spieren nog efkens op de gewenste spanning te brengen en de
longblaasje nog even goed te vullen.
En zo kwamen we vlugger dan we dachten bij de heimat waar helaas de adrenaline zulke
hoogten had bereikt dat de groep in brokken en stukken zich op de markt van Heule
presenteerde. Een klein schoonheidsfoutje dat echter niet wegneemt dat we met z’n allen
opnieuw een pracht van een rit hebben mogen beleven !
Een “joyride” van 75 kilometers met 14 deelnemers met een gemiddelde van 26,2 kilometer
per uur kon opnieuw in ons archieven neergeschreven worden !
Yvan de Champ
Abonneren op:
Reacties (Atom)