Verslag van de rit op verplaatsing Deinze - Vlaamse Ardennen 24 mei 2026
Zondagmorgen 24 mei. In tegenstelling tot het herfstweer van vorige week waarbij bestuurlijk topoverleg nodig was om de rit wel of niet te laten doorgaan, was er , jawel, ook deze ochtend een kortstondige Presidentiële rondetafelconferentie nodig om te bepalen of de weersomstandigheden wel UV proof waren. Het contrast kon niet groter zijn, deze keer droog en windstil met temperaturen die richting 30 ° aanschurkten .Gelukkig werd met parlementaire meerderheid beslist deze hete zomerrit te laten doorgaan, want later bleek dit om een legendarische editie te gaan.
Niet minder dan 14 Tinekesvrienden zagen niet op tegen de verplaatsing naar de carpoolparking in Deinze en verkneukelden zich in wat komen zou . We verheugden ons aan de inschrijvingstafel met de handtekening van Jo , onze sympathieke sponsor met Limburgse genen die vandaag een comeback zou plaatsen die niet mis te verstaan was. Ondanks vele twijfels en allerhande perikelen van de laatste maanden werd een krachtig statement de wielerwereld ingestuurd. Jo is back ! En dan nog met een puike sportieve prestatie want zijn klimtalent bleek volledig onaangetast. Ook aan de startgrid oudste telg van de Vannestjes met “la Machine” Matthias die blinkt van de vorm want die is in volle voorbereiding voor zijn exploten in de Ardèche binnen een paar weken. Nu al respect voor deze sportieve knaller samen met broers en Tinekesvrienden Siemen en Fries.
De Zwalmstreek lag er echt prachtig bij , we werden voortdurend getrakteerd op charmante wegen, licht glooiende landschappen en weidse vergezichten overgoten met stralende zon. Alle ingrediënten waren er om een prachtige fietsvoormiddag van te maken.
Onze Mark had namelijk zichzelf deze keer helemaal overtroffen . Deze week had hij met vakkennis en haarfijne precisie tot vlak voor het startsignaal aan de rit zitten sleutelen en bij te schaven tot er waar juweeltje uit de Garmin printer werd geperst. De vele wegenwerken werden knap gedribbeld, de rijrichting werd omgedraaid en hij had voor maar liefst 30 km nieuwe baantjes gevonden . Ongelofelijk, waar blijft hij het keer op keer halen en doen ? De reputatie bevestigd van club-gps tot de vierde macht vandaag.
Na een relatief vlakke aanhef kwamen we steeds dichter bij de aanloopstroken van Vlaanderen’s Mooiste met om te beginnen de kasseien van de Haaghoek. Ondanks de dalende kant zorgde dit per direct voor “aversao” en “miséria” bij onze Portugese vriend Jorge en eindigde deze voor Patrick als een auditie voor orthopedische reclame. Halfweg de kasseien voelde hij zijn rug kraken alsof iemand een zak chips open trok in stereo. Elke hobbel stuurde een nieuwe pijnscheut door zijn lijf en zijn gezicht veranderde van “flandrien” naar “gepensioneerde tuinier die uit het verkeerde bed stapte”.
Gelukkig dook daar, als een mirakel uit de achterzak, een Dafalgan op. Twintig minuten later zat Patrick alweer monter op de fiets alsof hij net een contract bij een profclub had getekend. Hij opperde zelfs dat de Haaghoek “eigenlijk best wel meeviel”.
Alsof dat nog niet heldhaftig genoeg was, ontfermde hij zich later ook over de fiets van de ongelukkige Frederik, die eerder kennis had gemaakt met de Zwalmse zwaartekracht na een verkeerd ingeschat manoeuvre van Cies. Van een straffe wederopstanding gesproken !
Na de Haaghoek kwam snel de korte maar venijnige Leberg, daarna de steile Valkenberg en als ultiem toetje schotelde Mark ons nog de heroïsche Berendries voor de wielen. Er werd geschakeld, gezucht en gevloekt , Enkel bedoeld voor sterke beren dus , die je vooral bij de Tinekesvrienden kan terugvinden. Klimkanon Xavier, “man on fire” Jorge , Matthias “la Machine”, en wattage-vreter Thierry trokken met hun kop en sleurwerk iedereen mee naar hun allerbeste niveau. Prachtig om zien en proficiat aan elkeen !
Na het pittige klimwerk veranderde het ritprofiel stilaan weer naar vlakkere ondergronden en konden we weer genieten van de prachtige streek, staken de gebruikelijke babbels weer op en werd de kameraderie onder elkaar versterkt. Onze Mark werd om de haverklap bewierookt en bestoeft door wat hij in elkaar gestoken . “skwon ritje weije, Mark” klonk het voortdurend. “ passeio limpo” voor de volledigheid.
Aan de eindmeet zorgde het bestuur nog voor een welgekomen verfrissing alvorens terug in de auto’s te stappen . Bedankt Geert ! Trouwens , wat heb jij een goed werkende frigo box zeg .
Geen retourticket met de auto voor kampioen Ivan echter die besloot nog wat extra bij te trainen en er nog een 35 km bij te lappen recht naar een warme ontvangst van zijn Hilde. Ideaal om de conditie nog wat bij te schaven richting onze koninginnenrit naar Cap Griz Nez. Top gedaan, champ !
Veel dank aan Mark, woorden schieten te kort om deze topvoormiddag te beschrijven, maar dat iedereen supertevreden was dat was je wel al veelvuldig duidelijk gemaakt.
Tot volgende week voor een nieuwe ritje richting de gevreesde maar deze keer wel droge Koppenberg. Het sluitend contract met Sabine Hagedoren hierover is reeds wederzijds bezegeld en ondertekend in onze bestuurskamer. Komt goed .
Joost
14 deelnemers, 25,8 gemiddelde. 80 km.
Verslag van de rit naar Ellezelles op 17 mei 2026
Rit naar Ellezelles op D - 1. Ritarchitect Joost heeft een crisismeeting van het bestuur samengeroepen met als enig agendapunt het voorspelde weder op zondag. Onze Tripadvisor meent in de heidense voorspellingen onweer te hebben opgemerkt en vreest een nieuwe afgelasting. De gestelde lichamen van de club schuifelen ongemakkelijk over de pluchen zetels van de directiekamer tot meteo Tineke himself het woord neemt en een uitgebreide uiteenzetting geeft over de perikelen van onze Troposfeer die net nu in de overgangsfase van winter naar zomer last heeft van waterfleurus dat de weercomputers op hol doet slaan. Maar stelt onze topmeteoroloog : het zal regenen in Parijs maar alleen druppelen in Heule. Als eindconclusie van de vergadering wordt beslist om op 1u voor de start van de rit nog een videocall te houden. Zondagmorgen om 6u40: Meteo Tineke geeft groen licht, lichte regen tot 8u en daarna droog tot des middags. Toch is het kalm op de Platse, van alle gerenommeerde clubs tekenen alleen de Kam en de Tinekesvrienden present, de enige echte Heulse Flandriens mijn gedacht! Het startblad wordt getekend door Arne die hierdoor voor de eerste keer in zijn carrière de gele trui mag aantrekken! Proficiat Arne en veel respect, iedere zondagmorgen vertrekken uit het verre Moorsele en altijd op tijd aan den depart. Verder zijn de 3 cluboudsten aanwezig met de Fondateur, de regerende Kampioen Yvan en de President, 65+ aan de macht! Xavier , net ingevlogen uit Albanië , Joost en Diederik vervolledigen het peleton van 7 man. Op het programma staat een heuse bergrit naar Ellezelles met liefst 8 gecatalogeerde beklimmingen dixit Garmin. Tripadvisor Joost heeft er serieus zijn werk van gemaakt want zijn vrije dagen opgeofferd aan minutieuze voorbereiding en verkenning. Pal om 8u besluiten de hemelsluizen dat het welletjes is geweest en trekt het elitepeleton zich op gang. De kortste weg tussen 2 punten is de rechte lijn weet transportmanager Joost als geen ander en dwars door Kortrijk en langs de vaart snellen we richting heuvelzone. De Keiberg is het eerste obstakel, perfect om de spierspanning en hartslag op klimmodus te brengen. Net voor Ronse beslist Fondateur Mark dat het welletjes is geweest, zijn elektrisch vehikel zal de wattages zonder slipgevaar niet kunnen overbrengen op zijn slicks beweert hij. Hij zwaait af richting gerstenat in den Hert denken wij maar nauw onderzoek op Strava wijst aan dat hij gedesoriënteerd heeft rondgetjoold tot in Ronse waar hij driemaal de weg heeft gevraagd in 3 verschillende talen en verder over de memorabele Kruisberg (Criquielion) naar huis is gesukkeld. Wij bollen ondertussen verder en genieten van de mooie uitzichten op het Kluisbos en Pays des Collines, waarom zou ne mens nog op reis gaan nietwaar , met al die prachtige natuur op fietsafstand. De eerste serieuze helling dient zich aan en de wegen zijn ondertussen drooggeblazen door de zuidzuidwester. Joost serveert als eerste voorgerecht de "Croix ou Pile" (Kop of Munt) op de flanken van "Les Hauts" met een piekpercentage van 15%! Gesneden koek voor de Albanese Bergkoning Xavier en lichtgewicht Diederik. Beiden nemen ook de taak van clubfotograaf op zich, zie de vruchten hieronder, prachtige souvenirs , dankjewel Xavier en Diederik. Al snel volgen de hellingen van heksendorp Ellezelles en als pièce de résistance krijgen we de fameuze Kanarieberg op ons bord, 1100m ploeteren en klauteren aan 7.7% gemiddeld met een piek van 14%. Boven genieten we nahijgend van de rust en de natuur van het Muziekbos. Tijdens de pitstop , tussen koek en banaan , ontspint zich een literair filosofische discussie tussen de local Hero Arne, fiere Ronsenaar en kampioen Yvan over de oorsprong van de naam "Boekziting" , de herberg op de top op 133m hoogte. Joost slaat er zijn minutieuze voorbereiding op na en beslecht het pleit: boek is beuk en zitting is rechtspraak, er was een middelleeuwse rechtbank gevestigd annex schandpaal. Trouwens, de geschiedenis leert ons dat een zekere Gwijde Boudewijn Godevaert Verschuere er in de 16de eeuw gekend was als een strenge doch rechtvaardige Baljuw, wat een wistje datje!!! De terugweg wordt aangevat langs schilderachtige wegen tussen Louise-Marie en Nukerke en het zonnetje speelt katjeduuk, het is puur genieten geblazen. Als dessert peuzelen we nog de Tiegemberg op via de steile Bergstraat. De sfeer blijft goed niettegenstaande wat grappen en grollen tussen de gepensioneerden en de werkende klasse , iedereen doet zijn deel van het kopwerk net als de gunstige wind. Diederik die volgens Yvan moet werken op zaterdag omdat hij tijdens de week te weinig productief is, heeft nog een blijde boodschap: oud-sponsor Deba Pharma lanceert een nieuwe isotone drank en om dat te vieren zijn er gratis monsters af te halen bij apotheek Dubois waarvoor dank! Vuil maar gelukkig en wreed content dat we gefietst hebben rijden we Heule terug binnen, mooie en pittige bergrit, de afwezigen hadden ongelijk, dikke merci Joost! 86 km aan 24.7 gem en liefst 670hm. President
Verslag van de rit naar Popuelles op moederdag 10 mei 2026
Zondagochtend 7u55 Moederdag . Al heel de voorbije week orakelden weerapp’s van allerlei pluimage tegengestelde weersberichten door voor de komende zondag . Een barometrisch moeras dus en in de verte dreigde zelfs een opeenvolgende annulatie van de rit wegens regens, bliksems, hagel en ander ongedierte. Hoe dichter Moederdag namelijk kwam hoe beter het eruit zag en effectief aan de start stonden 13 Tinekesvrienden klaar onder een stralende en droge hemel.
Echter . Ze verzamelden zich namelijk op de platse alsof ze geselecteerd waren voor een medische experiment naar vitamine D-tekort. Het was de eerste rit van het seizoen in korte broek en dat was er duidelijk aan te zien. Sommige benen (met absolute uitblinker ondergetekende Trip Advisor) waren zo wit dat passerende auto’s automatisch hun grootlichten dimden. Ze waren zo wit dat iedereen zijn zonnebril nog eens goed positioneerde om zich te weren tegen danige lichtreflectie. Enkel onze berggeit Geert negeerde straal de webloginstructies “lange broeken verboden” en stelde het hoongelach van zijn omgeving nog even uit. Toch dient het gezegd : er waren een paar uitzonderingen te bespeuren. Onze President en vooral Patrick verschenen dankzij hun talrijke winterse verblijven in Zuiderse oorden, aan de start alsof ze net uit de reclamespot van een exotisch reisbureau waren gestapt. ”Een beetje kleur van op reis” klonk het droog en vooral te zien. Bij de traditionele groepsfoto halverwege de rit in het schilderachtige dorpje Popuelles moesten we de camera opnieuw scherpstellen door het enorme contrast.
Club-gps, fondateur , Bing of gewoon onze Mark had nog maar eens zijn beste (wit ) beentje voor gezet en een knaller van een rit in elkaar gestoken . Voor zijn klassieker naar Molenbaix toverde hij opnieuw “nieuwe baantjes” uit zijn achterzak dat het een lieve lust was.
De heenrit verliep wonderbaar vlot. Wind schuin in de rug, strak tempo, de benen voelden sterk en verrassend fris . “de conditie zit goed” klonk het of “we vliegen precies” . Zoals meestal leidde dit tot een gevaarlijk optimisme want op de terugweg blies de legendarische Vlaamse tegenwind ongenadig in ons nadeel en met wat pittige hellingen en enkele linke kasseistroken zoals de Jacquetbosstraat en de Beerbosstraat onderweg deden de gesprekken en gezellige babbels abrupt stil vallen. Babbels moesten plaats maken voor het happen naar adem.
Gelukkig zorgde tempobeul 2025 Nico voor het nodige kopwerk, samen met mannen in vorm Jan , Thierry en Jorge.
Ondertussen bleven we maar genieten van de prachtige landschappen overdekt met een lentezonnetje en verheugden we ons ook op het feit dat we dit seizoen nog niet 1 keer te maken kregen met een leegloper , gebroken ketting of een of andere tuimelperte. Geen enkele renner had al langs de weg gestaan met een binnenband tussen de tanden, niemand kon betrapt worden op een verkeerd aangesloten CO2-bommetje. Murphy is gelukkig in de verste verte niet te bespeuren en dat willen we heel graag zo houden.
Stilaan begon iedereen te beseffen dat het Moederdag was en werd het tempo nog wat opgevijzeld. Er moesten namelijk nog wat bloemen aangekocht worden voor moeder of schoonmoeder. Beter thuis komen met bloemen dan met excuses moet iedereen gedacht hebben.
De bloemenruiker mag wat mij betreft ook uitgedeeld worden vandaag aan parcoursbouwer pur-sang Mark die weer voor een hele plezante rit zorgde en iedereen tevreden stelde dankzij een puike voorbereiding en dito verkenning. Chapeau en dikke merci daarvoor .
Vandaag nog publiceert onze secretaris Philippe een up-to-date klassement en kunnen we nu al verklappen dat Jorge resoluut naar de koppositie is opgeschoven en trots mag paraderen met zijn gele trui. Razend spannend blijft het wel want de top 5 ligt heel dicht bij elkaar.
Tot volgende week voor een ritje naar het schilderachtige Ellezelles .
Joost
13 aanwezigen, 89 km. 26,2 gem.
Verslag van de rit voor Babbe van zondag 26 april 2026
Nog maar pas zijn de feestelijkheden rond de verrijzenis van de Heer afgelopen of een tweede wonderbaarlijke opstand uit de doden voltrok zich op het dorpsplein van onze geliefde gemeente. Jo Decoutere was immers na een lange afwezigheid opnieuw aanwezig en zou bij wijze van inleiding alvast een deel van de rit ons met zijn aanwezigheid vereren. Zijn terugkomst werd gevierd met vele gemeende verwelkomingen en knuffels. Door de euforie die deze comeback met zich meebracht, hadden we niet door dat het centrum van Heule ondertussen volledig bezet was met wielertoeristen van allerhande pluimage en uit verschillende clubs. Voor auto’s was er bijna geen doorkomen aan zonder enkele fietsers onderste boven te rijden of mee te voeren op de motorkap.
En er viel nog meer goed nieuws te horen: onze voorzitter heeft dank zij een stage op Gran Canaria zijn burn-out ten gevolge van het stressvol ambt van voorzitter van onze club zo goed als volledig overwonnen. Dit dank zij een Spartaans traject dat onder andere bestond uit lang uitslapen, uitgebreid ontbijt, rust aan en in het zwembad, leuke fietsritjes, intensief aperitieven en uitgebreide maaltijden met aangepaste wijnen. Geen enkel moment verzaakte hij aan deze zware opdracht en verwelkomen we binnenkort opnieuw een montere en kwieke voorzitter!
Enfin, vandaag reden we de rit georganiseerd ten voordele van Babbe Vanneste en het fonds voor onderzoek naar spinale musculaire atrofie (SMA). Zij werd geboren met deze spierziekte en zit in een rolstoel, maar dat houdt haar allerminst tegen. Ze heeft een duidelijk toekomstplan en ondanks haar beperking studeert ze nu Toegepaste Psychologie.
De fietsrit waaraan we deelnamen, startte op de terreinen van Don Bosco en kaderde in een benefietevenement onder leiding van vzw Back Forward. Het gonsde er van de activiteiten: Springkastelen,. babbelboxen, Optreden Koninklijke Harmonie St-Cecilia Rollegem en nog veel meer !
De organisatie was gewoon volledig af. Ook de fietsers en de wandelaars werden verwend: we kregen proviand voor onder baan, stond er een fietsherstellingsdienst klaar,……. Kortom alles en nog meer om met een positief gemoed een ongetwijfeld mooi parcours te gaan verkennen. En ook de zon wou persé haar medewerking verlenen om van deze organisatie iets heel moois te maken. Op die manier kwamen de mooie glooiingen in het landschap nog beter tot hun recht.
Na 35 kilometer verlieten Jo en Joost onze groep waardoor we voor het eerst dit jaar bestuurloos onze weg moesten verder zetten. Bestuurloos betekent echter niet stuurloos want het ontbreekt de leden niet aan de nodige branie om deze verantwoordelijkheid onder de vlag van gedeeld leiderschap succesvol verder te zetten. Even werd gedacht dat Joost aan dezelfde stoornis leed als de voorzitter maar dat bleek loos alarm want familieverplichtingen noopten hem er toe om eerder huiswaarts te keren.
Door het niet onaardige tempo doemde al snel de Tiegemberg voor ons op en bovendien trakteerden ze ons ook nog op de lastigste kant van de beklimming zodat de spieren op de nodige spanning gebracht werden ter voorbereiding van de Koppenberg die volgende week op het programma staat.
En zo vlamden we richting eindpunt op Don Bosco waar de festiviteiten volop aan de gang waren en waar we nog konden nagenieten van een frisse pint.
En nog volgende bedenking: een meer dan welgemeende proficiat aan Babbe voor haar doorzettingsvermogen, maar ook aan haar entourage zijnde haar gezin, haar begeleiders, …. Kortom iedereen die zich dagdagelijks inzet voor haar. Jullie verdienen ons respect !
Zelf was ik ongeveer 45 jaar actief in de zorg bij kinderen met zeer uiteenlopende problematieken (complexe ontwikkelingsstoornissen, mentale handicap, psychische problemen, ….) en ik heb heel grote verschillen gezien tussen zij die kunnen rekenen op een goede (gezins)context en diegenen die dat niet hebben omwille van ouders die soms overleden zijn, die niet in staat zijn om die zorg op zich te nemen, die de noodzaak van sterke begeleiding niet inzien, …. En dit zorgt, ik heb het vaak ervaren, voor schrijnende taferelen. Van deze blog maak ik dan ook gebruik om hen heel even onder de aandacht te brengen …..
Met 14 deelnemers reden we 91.74 kilometers aan een gemiddelde van 26,4 km/uur en overwonnen we 578 meter hoogteverschil. Maar die hellingen zijn peanuts ten opzichte van de hoogteverschillen die Babbe dagdagelijks dient te overbruggen!
Yvan
Verslag van de rit naar Cadzand op zondag 19 april 2026
De para-sportieve cel van onze club draaide deze week weeral op volle toeren. In tegenstelling tot vele andere gerenommeerde organisaties werkt de club echter volledig transparant en maken ze dan ook graag gebruik van dit platform om de leden en geïnteresseerden het volgende mee te geven.
Na de succesvolle trip van verleden jaar werd door het provinciebestuur van Zeeland sterke diplomatieke druk uitgeoefend om ook in 2026 dit evenement te laten doorgaan. In het kader van een goede verstandhouding binnen de lage landen werd daartoe ingestemd. En om zeker te zijn van een degelijk aanbod werd parcoursbouwer Geert gevraagd om, net zoals verleden jaar, een prachtige rit uit zijn Garminhoed te toveren. En het zou Geert niet zijn, mocht hij daar geen extra dimensie aan toevoegen. Hij vond immers dat de leden te weinig geënthousiasmeerd worden voor deelname en daar zou hij eens verandering in brengen: de dagen ervoor werden wij bestookt met ritinformatie, weerberichten, info over mogelijke omleidingen, uitleg over mooie te passeren dorpen, enz… kortom wie kon het nog over zijn hart krijgen om niet aanwezig te zijn. En het systeem werkte ! Niet minder dan 16 leden hadden zich door de ochtendlijke mist een weg gebaand naar Oostkamp. Geert kreeg ook prima assistentie van de weergoden die hij de ganse week had aanbeden want pas waren we aangekomen, of de eerste zonnestralen stonden er op om ons te verwelkomen. Voeg daarbij dat Geert 100 % zeker was van zijn parcours want de donderdag ervoor had hij nog de gure zeewind getrotseerd om de ganse rondrit persoonlijk met de fiets te gaan inspecteren!
Vooral Nico was in de wolken met deze uitstap want Kuurne mag nu nog zo’n leuke plaats zijn om te wonen, een mens blijft onvermijdelijk emotioneel verbonden met zijn heimat. Vandaar dat hij ook met een goed gemoed en extra buskruit in de kuiten het kopwerk voor zijn rekening nam en ons op sleeptouw nam richting de Zeeuwse kust.
Algauw passeerden we schilderachtige dorpjes en de passage onder de stadspoort van Aardenburg leerde ons dat we de kustlijn met rasse schreden naderden. De eerste vakantiehuizen, de eerste stacaravans, het mulle zand….. ja we zaten nu echt heel dicht bij de zee.
In Nieuwvliet gingen we via een houten met zeezand bezaaide brug naar de zeedijk en trokken we ons na deze moeilijke technische passage op gang voor een sprintje richting Breskens maar toen brak plots grote paniek uit. We waren Patrick kwijt ! Na zijn verdwijning verleden week steeg het ongeloof: het zal toch niet waar zijn ? Is hij misschien nog aan het zoeken naar Carrefour de l’arbre ? Is hij moeten stoppen voor opdringerige handtekeningjagers? Kortom veel meer vragen dan antwoorden. Gelukkig nam hoofdverantwoordelijke chief executive officer van de rit Geert snel een moedig besluit: “kga werekeren en hem zoekn”. Ondertussen werden de eerste initiatieven genomen om Patrick als vermist op te geven. Daar we nog de drukproeven hadden van de affiches van Child Focus van vorige week zou men die snel kunnen herdrukken: we dienden enkel de plaats en de datum te veranderen en al de andere info kon blijven
staan. Van de pauze werd geprofiteerd om het proviand dat door waarnemend voorzitter Joost vooraf was uitgedeeld soldaat te maken.
Enige tijd later grote opluchting. Patrick en zijn fiets waren intact teruggevonden. Op het verbindingsbruggetje had een te ijverige kleuter zich voor zijn wielen gegooid maar gelukkig zonder veel erg. De kleuter ongedeerd, Patrick gevallen zonder averij, enkel de ketting was er af en zat gekneld waardoor hij niet snel had kunnen aansluiten. Maar gelukkig: eind goed al goed.
Aan de jachthaven van Breskens was er nog tijd voor een obligatie groepsfoto en leerden we ook via een aanplakformulier dat Anouck problemen had met haar poesje. Ze was het immers kwijt. Arne probeerde tevergeefs een zoekteam te organiseren maar vond geen gehoor. We hadden nog maar net Patrick terug en ondanks alle sympathie voor Anouck’s poesje moesten we vooruit. En hoe! Aan een hoog tempo passeerden we nog mooie plaatsen en heerlijk klinkende dorpjes zoals Retranchement, Sint-Anna ter Muiden en vlugger dan we dachten doorkruisten we het pittoreske Damme waarbij we realiseerden dat we opnieuw op vertrouwd Belgisch terrein waren. Maar dat belette niet dat er verder duchtig de wielerpees werd opgelegd en na een mooie passage langs het water en het doorkruisen van de stadsrand van Brugge waren we sneller dan gedacht terug op onze startplaats.
En daar waren de klassieke taferelen van rit-op-verplaatsing waar te nemen: fietsen werden op de fietsendrager geplaatst, andere staken de fiets in de koffer, Brecht stond er zich te wassen en moesten derhalve de vrouwelijke fans op afstand gehouden worden, …. En zo konden we na een prachtige rit met dank aan Geert opnieuw tevreden naar huis.
We reden 86 kilometer aan een gemiddeld van 27.9 km per uur en maakten 17 mensen gelukkig, zijnde de 16 deelnemers aan de start én aan de aankomst en de zeventiende was de voorzitter die mee volgde vanuit zijn vakantieresort en zag dat het (zeer)goed was...
Yvan
Abonneren op:
Posts (Atom)