Verslag van de Kampioenenrit op 11 oktober 2026
DE LAATSTE RIT VAN HET SEIZOEN: LEVE KEIZER YVAN I!
WTC Tinekesvrienden Heule kroont zijn onbetwiste wielerkeizer!
Aan alles komt een einde. Aan het wielerseizoen, aan de zonnige fietszondagen, aan
de discussies over het parcours, aan de vele wonderschone ritten . Maar aan één
ding komt voorlopig geen einde: de heerschappij van Yvan Winne, onze kersverse
keizer en al voor de derde keer kampioen!
Drie keer kampioen worden, dat is geen toeval meer. Dat is geen geluk. Dat is pure
klasse, gecombineerd met een flinke portie karakter en vermoedelijk een geheim
trainingsschema dat zelfs de UCI nog niet heeft kunnen ontcijferen. De kroon is dan
ook meer dan verdiend. Vanaf nu spreken we hem aan met Zijne Keizerlijke
Hoogheid Yvan I, heerser over de Tinekesvrienden en beschermer van het kleinste
verzet.
Yvan is niet zomaar iemand die op zondag eventjes zijn fiets uit de garage haalt.
Nee, deze man heeft zijn sporen verdiend op meerdere fronten. Als man van de
clubstatuten waakt hij over de grondwet van onze wielerclub. Waar anderen al
moeite hebben om hun fietsketting proper te houden (= ondergetekende) , zorgt Yvan
ervoor dat de juridische fundamenten van WTC Tinekesvrienden steviger liggen dan
de kasseien van Parijs-Roubaix.
In een ver verleden was Yvan ooit nog voetbalarbiter. Dat verklaart meteen waarom
hij tijdens een rit soms een blik werpt die zelfs de meest doorwinterde wieltjeszuiger
spontaan op zijn plaats doet trappen. Bovendien speelde hij ooit minivoetbal met
niemand minder dan Franky Dury, de man die later naam zou maken als trainer van
Zulte Waregem. Of Franky daar zijn tactische meesterzetten heeft geleerd van Yvan,
is historisch niet helemaal bewezen. Maar dat Yvan ook op het groene veld zijn
mannetje stond, daar twijfelt niemand aan. Gelukkig belandde hij , mede door zijn
betreurde vader, door een toevalstreffer in de klauwen van de toenmalige
Tinekesvrienden, zo’n 20 jaar geleden.
Yvan is zoals de goede wijn: met de jaren werd hij alleen maar beter. Klein van
gestalte, maar groots op de vélo! Waar sommigen na een rit van 70 kilometer al
beginnen te onderhandelen met hun quadriceps, schakelt Yvan moeiteloos over naar
de volgende versnelling. En de laatste tijd? Alsof de zondagsritten nog niet volstaan,
rijdt onze keizer op zaterdag doodleuk ook nog eens een zestigtal kilometer.
Zestig kilometer op zaterdag, een clubrit op zondag, tijdens de werkweek een
toegewijde opa en waarschijnlijk tussendoor nog een vergadering over een komma in
de statuten van onze club of over allerhande onderwijsperikelen. Het typeert de
schone mens die Yvan is. Maar er is meer, veel meer. Naast zijn onmiskenbaar
wielertalent en zijn bestuurlijke kwaliteiten beschikt Yvan over een indrukwekkende
wetenschappelijke kennis, vooral op het vlak van het ontbindingsproces van een
bananenschil. Waar een gewone wielertoerist een bananenschil achteloos in de
gracht gooit, ziet Yvan een fascinerend biologisch proces dat grondige studie
verdient. Hoelang duurt de afbraak? Welke factoren beïnvloeden het proces? Wat is
de ideale temperatuur? En vooral: is een bananenschil na drie maanden rotten in
een of andere graskant nog volledig nature-proof in overeenstemming met de huidige
woke-tijdsgeest. In elk geval stak Yvan zijn schil steeds netjes in zijn achterzak om
het ding thuis in de juiste container te deponeren. Er wordt gefluisterd dat zijn
volgende ritverslag niet alleen de windrichting, de hoogtemeters en de gemiddelde
snelheid zal bevatten, maar ook een wetenschappelijk onderbouwde analyse van de
bananenschil die vorige week ergens schandalig langs de weg werd achtergelaten.
En dan hebben we het nog niet gehad over zijn humor. Die is namelijk even
onnavolgbaar als zijn ritverslagen. Yvan schrijft namelijk ritverslagen waarin de
werkelijkheid soms een klein duwtje krijgt, de waarheid af en toe een ommetje maakt
en de lezer zich achteraf afvraagt of hij nu een wielerreportage heeft gelezen of een
meesterwerk uit de Vlaamse literatuur. Zijn pennenvruchten zijn zo smaakvol dat
zelfs de beste wijn er een beetje bleek bij afsteekt. Eén ding staat vast: als hij ooit
stopt met fietsen, kan hij nog altijd aan de slag als chroniqueur, jurist, arbiter,
wieleranalist of adviseur bij de Vlaamse dienst voor bananenschillen. Maar stoppen
met fietsen? Dat zien we niet meteen gebeuren.Drie titels op zijn palmares, een
indrukwekkende conditie, een zaterdagse trainingsijver waar menig prof jaloers op
zou zijn, een verleden als arbiter en minivoetballer, een neus voor clubstatuten en
een humor die zelfs na een klim van tien procent nog overeind blijft.En mocht er ooit
een vierde titel volgen, dan moeten we misschien de clubstatuten aanpassen. Niet
om Yvan nogmaals kampioen te maken, maar om een nieuwe functie te creëren:
Opperkeizer voor het leven, met bijzondere bevoegdheid inzake bananenschillen.
Wat de laatste rit zelf betreft: het was weer ferm genieten! Zo'n veertien jongens
hadden zich ingeschreven. Alleen onze Jan blies bij het aanschouwen van de startlijn
alsnog de aftocht. Waarschijnlijk had hij ergens in de kleine lettertjes gelezen dat er
ook stevig gefietst moest worden! Jammer voor Jan, want de rest werd opnieuw
getrakteerd op de prachtige, vertrouwde lichtglooiende vergezichten richting Sint-
Juliaan. Een decor om stil van te genieten, ware het niet dat sommigen vooral bezig
waren met hun wattages en met hun materiaalpech. Bing lag alweer in de clinch met
zijn koersmachine, die geen greintje wattage wenste af te geven. De fiets had
duidelijk besloten om het seizoen voortijdig af te sluiten, terwijl Bing nog volop
ambities koesterde. Voor Mark was de maat vol en hij maakte rechtsomkeer. Maar
alsof de pech nog niet groot genoeg was, kreeg Bing ook nog af te rekenen met een
trage leegloper. Gevolg: om de drie kilometer moest de band opnieuw worden
opgepompt. Zo kreeg Bing er geheel onverwacht een extra fitnessprogramma bij,
goed voor een tiental intensieve work-outs. Terwijl de anderen kilometers maalden,
trainde Bing vooral zijn armspieren. Geen wattages op de fiets, maar wel een
indrukwekkend aantal pompbewegingen! Misschien meteen een nieuwe discipline
voor volgend seizoen?
Intussen piekten de overgebleven Tinekesvrienden naar ongekende wattages en
vlogen ze in een rotvaart richting Hospitaalkouter, de keizerlijke thuisbasis. Daar
wachtte een warme ontvangst door Hilde! Naast de koele pint, en andere verfrissers
grepen Hilde en Yvan terug naar een teloor gegane traditie : namelijk de
oerdegelijke klassieker “stutten mè gekapt en ne klak mosterd”. Wat een
onversneden klasse zeg , en of het smaakte .
Daarmee werd ons Tinekesseizoen 2026 machtig afgesloten . Dankjewel, Hilde, om
ons zo hartelijk te ontvangen en mee te zorgen voor een prachtige afsluiter van het
seizoen!
Het seizoen zit er dus op, maar de Tinekesvrienden blijven niet lang op hun
lauweren rusten.
Donderdag 22 oktober: onze Algemene Vergadering. Het moment om het
seizoen nog eens haarfijn te evalueren, de sterke punten te onthouden, de
verbeterpunten onder de loep te nemen en te bekijken hoe we van 2027 een
nóg beter wielerjaar kunnen maken.
Zaterdag 12 december: onze grote kampioenenviering! Dan maken we er
samen een bijzonder leuke avond van, met voldoende ambiance,musicaal
verzorgd door onze Cies met zijn groepje “Punaise” . Dat wordt helemaal de
max !
In naam van het volledige bestuur wil ik alle Tinekesvrienden bedanken voor de vele
leuke momenten van het voorbije seizoen. Voor de kilometers, de kameraadschap,
de lachsalvo's, de prachtige ritten en natuurlijk de verhalen achteraf.
Want jullie zijn stuk voor stuk toppers en zoals onze President het eerder al zo wijs
verwoordde:"IEDEREEN KAMPIOEN!"
Joost
13 fietsers, 65 km, 26,8 gemiddeld
Verslag van de rit naar Iepercity op 4 oktober 2026
Zondagmorgen 7:29, Meteo Tineke is zoals altijd bij de pinken en stuurt via het interne communicatiesysteem een oranje weeralarm wegens mist de wereld in en roept daarbij de verlichte geesten van de club om hun vehikel van verlichting te voorzien. De Platse om 8u25, je ziet geen hand voor de ogen, we horen de Ramons babbelen maar zien ze niet. 8 Tinekesvrienden tekenen present, (Kersverse keizer Yvan laat zich verontschuldigen wegens decompressie na het slopende seizoen en Open Bedrijvendag) meestal met verlichting in alle kleuren. Nico scoort de hoofdvogel met niet alleen licht voor- en achteraan maar hij heeft ook zijn carbonnen ros gepimpt met de klaarliggende kerstboomverlichting, alles voor de veiligheid, sterk werk Nico! Stipt om 8u30 storten we ons in de erwtensoep, de witte duisternis met zichtbaarheid nul. De achterhoede ziet zelfs de voorhoede niet. Iemand stelt voor om net zoals de olifanten de staart van de vorige in de kudde vast te houden maar dat lijkt ons wat ver gezocht. We vervolgen onze weg dankzij onze Garmin, zonder GPS waren we al 3 keer verkeerd gereden. De zon laat zich op den duur toch een beetje zien maar speelt katjeduk door zich opnieuw te verschuilen achter haar witte deken. Het begint te heuvelen, er zijn wellicht mooie vergezichten te zien maar die missen we door de hardnekkige mistsluier. We bereiken Passendale en midden het slagveld van WO 1 is ritarchitect Geert er in geslaagd om een nieuwe baantje te vinden in het verlengde van de Canadalaan, een heuse prestatie op slechts 20km van de deur. In 1917 sneuvelden hier 600.000 soldaten en in de nevel en mist lijken de geesten van de gesneuvelde soldaten nog altijd over het oude slagveld te dwalen. Hun gestalten verschijnen vaag tussen de nevelslierten: jonge mannen in doorweekte uniformen, met modder aan hun laarzen en lege ogen die lijken te zoeken naar iets wat ze nooit meer zullen vinden.Sommigen lopen zwijgend langs de kapotgeschoten velden, alsof ze nog steeds op weg zijn naar hun loopgraaf. Anderen staan bewegingloos in de mist, hun gezichten bleek en doorschijnend. De mist verbergt hun wonden, maar hun verdriet lijkt niet te verdwijnen. Ze dragen de herinnering aan het slagveld met zich mee: het dreunen van kanonnen, het geschreeuw van kameraden en de angst van een oorlog die geen einde leek te kennen. Na dit intermezzo leggen Nico en Paulo er duchtig de pees op en algauw doemen de eerste huizen van Ieper op. Net op dat moment scheurt de hemel open en genieten we van de St-Michielszomer. Kan je na 50 jaar Tinekesvrienden nog origineel uit de hoek komen??? Het antwoord is ja want Geert neemt ons mee op een slingerende ronde van Ieper langs pittoreske fietspaden en middeleeuwse huizen.We passeren ook het gevang waar enkele onschuldige bajesklanten meester Arne herkennen en hem luid toejuichen , hij stopt ze meteen enkele kaarten "verlaat de gevangenis zonder betalen" toe. Op de Grote Markt trakteer de clubkas met een welverdiende koffie. In het zonnetje is het echt genieten geblazen van de omgeving. Het bakje troost komt met een koud buffet van chocolade en koekjes die al vlug in de hongerige magen verdwijnen. Joost gritst de 8 ongebruikte melkvlootjes mee, hij maakt daar de lekkerste puree mee vertelt hij. Na deze pauze volgen een nieuwe lading prachtige fietspaden met schitterend zicht op de vesten, we duiken onder de ring en fietsen geruime tijd langs Zillebeke vijver. Wat verder dwarsen we het golfterrein van de Palingbeek en dokkeren we aan een razende vaart 1100m over de kinderkopjes van het Provinciaal domein, de Strava records vliegen aan flarden. Huiswaarts voert Xavier het commando aan een strak tempo. Met de zon is ook de matige wind opgekomen en voor de verandering zit hij tegen op de terugweg. De finale van de Kezelberg naar Moorsele is opboksen tegen de oostenwind en alleen de President neemt enkele keren de kop over van de onvermoeibare Xavier. De rest blijft in de luwte zitten en spelen een Ciconnietje verwijzend naar ploegmaten die nog achter komen. Met de finish in zicht neemt de voorzitter, de Nestor van de groep, nog eens over en op dat moment demarreert Joost met Paulo en Thierry in het wiel. De President voelt een woedeaanval opkomen, talrijke scheldwoorden flitsen door het bestuursorgaan zoals, wieltjeszuigers, zweetdieven, wielklevers ,wielhangers , wielzitters, wielplakkers , meelifters, parasiete profiteurs , enz.. Maar dan herinnert hij zich opnieuw wat een prachtige rit het was en herneemt hij zijn gelukzalige diepe diplomatische sereniteit. Gehergroepeerd fietsen we wreed content de heimat binnen, het was weer wielertoerisme pur sang en wat mij betreft mag dit parcours al met stip op de kalender 2027 met een beter zicht op de omgeving. 81km aan 26.6 gem en 451hm . Tot volgende week voor de laatste rit van het seizoen met receptie ten huize Keizer Yvan. Keukenprinses Hilde zal ons verwelkomen van achter haar BBQ, frietketel, Airfryer en Thermomix, wil jullie aanwezigheid bevestigen met persoonlijk berichtje naar Yvan. President
Verslag van de rit naar de Antenne van Egem op 27 september 2026
Maandagochtend 21 september, wekelijks directiecomité van de Tinekesvrienden in de Oval Room van het Witte Huis. Secretaris Philippe die maniakaal alle data van de club beheert presenteert een opmerkelijke analyse van de aanwezigheden en het clubklassement. We draaien een prima jaar met prachtige originele ritten en een mooi gemiddeld aantal aanwezige fietsers. Toch is er een waaier uit het peleton gelost, enkele vrienden die we al een tijdje niet meer mochten welkomen. En we missen ze! Brainstormen geblazen zegt de President. Uit een oefening met gekleurde post-it's en andere bolletjes , geanimeerd door een externe consulent uiteraard, wordt de comeback actie geboren! Vlakke rit op het programma, doenbare afstand en mooi weer, iedereen aanwezig en als challenge trakteert de clubkas bij minimum 15 deelnemers! Zondagochtend 27 september, het weer is alleszins van de partij, meteo Tineke is er zoals altijd weer boenk op. Peddelend op weg naar de Platse is het al puur genieten van het onwaken van de natuur. Aan de horizon klimt de zon voorzichtig boven de velden, als een gouden munt die langzaam uit de aarde wordt opgetild. Haar eerste stralen strijken als warme vingers over het landschap en zetten de dauwdruppels langs de kant van de weg in vuur en vlam, zie de foto van Matthias hieronder. Aan de inschrijvingstafel tellen we toch 11 gemotiveerde atleten, de rest van onze groep heeft hun afwezigheid gerechtvaardigd met een amalgaam aan attesten zoals geboorteaktes van de echtgenote, uitnodigingen van bacchanale bijeenkomsten, betaalbewijzen van vakantieverblijven enz... Rekening houdend met deze gevallen van overmacht beslist het bestuur om de dappere aanwezigen alsnog te belonen met een welverdiend traktaat in ons lokaal bij aankomst. Stipt om 8:30 trekken 10 man zich op gang, maar waar is de elfde???? Geert blijft in paniek staan aan de startlijn, zijn ketting heeft de tandwielen verlaten en kronkelt zich als een zieltogende Vipera Berus rond het standbeeld van Tineke. Het slotje van de ketting heeft de geest gegeven, het gezegde "een ketting is zo sterk als zijn zwakste schakel" komt tot leven en de wedstrijd wordt onmiddellijk stilgelegd. In de daaropvolgende chaos slaat Cies tegen de grond, gelukkig zonder erg. Wordt dit één van de legendarische Murphy ritten in een seizoen zonder pech? Geert overweegt eerst om de rit mee te volgen als Fred Flinstone met zijn Trek als draisine of loopfiets maar beslist dan toch om huiswaarts te trekken om het metalen mormel te herstellen. Samen uit samen thuis is niet voor niets het motto van onze geliefde club en voltallig volgen we de pechvogel. Het herstel loopt echter niet van een leien dakje niettegenstaande onze motiverende commentaren zoals Chinese velo en ketting uit den Action en de ongedurige racepaarden die we zijn beginnen te steigeren om op pad te gaan. Mission Impossible gewijs geven we Geert tijd tot 8u50... de klok tikt ongenadig..nog een laatste wrong en om 8:49:59 horen we een geruststellende klik, de keten is weer operationeel! Blijkt dat Geert wekelijks met zijn ketting in bad kruipt en ze daarna professioneel waxt met een oververmoeid en stakingsbereid slotje tot gevolg. Ondertussen heeft het Brein van ritarchitect Mark zijn interne GPX dermate aangepast zodat we de vertraging compenseren met een aangepast parcours. Matthias is een waardige vervanger van tempobeul Nico en neemt de groep aan een strak tempo op sleeptouw richting Egem. We smullen van de landelijke wegen en de prachtige vergezichten en zonder verdere incidenten bereiken we de fameuze antenne waar Bing de pauze animeert met een dubbele kwisvraag: hoe hoog is de antenne en wat is het verschil met de Eiffeltoren. Joost is er met zijn antwoord er dichtst bij (305m) en de Eiffel is nog 25m hoger. Joost wint hiermee levenslang badschuim van het vroegere ondertussen failliete werk van Mark. Is het je trouwens al opgevallen dat zijn auto altijd buiten staat omdat zijn garage volstaat met badschuim??? We fietsen om te leren nietwaar, de zendmast wordt trouwens nog altijd druk gebezigd door alle grote media- en telecomspelers. Na de banaan bollen we aan hetzelfde strakke tempo richting de Heimat waar het schuimende gerstenat ons opwacht. Bij deze kronen we een nieuwe Keizer, Yvan wordt Pogecariaans voor de derde maal Kampioen, dikke proficiat Yvan en welverdiend!!! We klinken op Yvan, onze club en de vriendschap en genieten van de sfeer op de Platse tot de rust wordt verscheurd door het bulderend geluid van liefst 63 bikers, ook op 2 wielen maar op een kader waar Harley-Davidson op staat. Stoere en ruige binken maar aangenaam gezelschap. Geert sluit onmiddellijk vriendschap met de reus van de bende (zie foto) en ze beginnen een boeiend gesprek over....kettingen...en het verschil tussen een moto- en een fietsketting...Opnieuw een prachtige rit van onze clubGPS Mark, 72 km, 26.6 gem en toch 250hm. President
Verslag van de Kanjertocht op zondag 20 september 2026
Na de bacchanale exploten van de Tinekesfeesten keken we alweer uit naar een nieuwe Tinekesrit. Deze keer trokken we naar Nokere voor een benefiettocht ten voordele van het Kinderkankerfonds.
Dat we met z’n allen die verschrikkelijke K-ziekte ooit definitief uit de wereld willen helpen, spreekt voor zich. Maar dat kanker ook kinderen en zelfs heel jonge kinderen treft, is bijzonder moeilijk te bevatten en te verdragen. De strijd die deze kleine kanjers elke dag opnieuw moeten aangaan, samen met hun ouders, gezin, familie en naaste omgeving, verdient dan ook onze volle steun, bewondering en respect.
Helaas werd ook ons lid Thierry en zijn gezin in 2009 met deze harde realiteit geconfronteerd. Hun zoon Niels kreeg toen lymfeklierkanker en moest een zware periode doorstaan. Gelukkig liep dit verhaal goed af, maar de steun van het Kinderkankerfonds was in die moeilijke periode bijzonder welkom en waardevol.
Voor onze kalendercommissie was het dan ook een no-brainer om de ritkalender aan te passen en deze benefiettocht mee op te nemen. Een kleine moeite voor ons, maar een mooi gebaar voor een doel dat zoveel gezinnen een hart onder de riem steekt.
Dat de weersvoorspellingen – net als de week voordien – weinig goeds beloofden, namen we er dan ook graag bij. Een beetje regen en wind vallen immers in het niets bij de dagelijkse strijd die deze jonge kanjers moeten leveren.
En zo stonden uiteindelijk tien Tinekesvrienden, gewapend met hun fiets en vooral met een warm hart, klaar om richting Nokere te trekken. Zonder morren lieten ze zich de nodige regen over zich heen storten, want deze keer reden we niet alleen voor het wielerplezier, maar vooral voor het goede doel.
Na een deugddoende bevoorrading in Oudenaarde konden de batterijen opnieuw opgeladen worden. En daar konden we meteen ook een inmiddels vertrouwd fenomeen aanschouwen: het schuimende zadel van Geert. We beginnen ons stilaan af te vragen of vrouwlief wel degelijk de juiste wasverzachter gebruikt, of dat Geert ondertussen gewoon met een ingebouwd jacuzzi-zadel rondrijdt. Een mens moet tenslotte comfortabel en luxueus kunnen zitten tijdens het fietsen nietwaar ?
Maar van veel rust was geen sprake, want na de bevoorrading werden ons enkele pittige hellingen voor de wielen geschoven. De Wolvenberg, de Kapelleberg, de Achterberg en uiteraard de Nokereberg zelve zorgden ervoor dat menig Tinekesbeen plots ontdekte dat het toch nog over spieren beschikte.
Opmerkelijke en vooral ferm gemiste afwezige was natuurlijk onze fel gewaardeerde president himself, Martin.
Martin is intussen blijkbaar zo gewend geraakt aan zonovergoten stranden, tropische temperaturen en cocktails met een parapluutje, dat een onschuldige Belgische regendruppel tegenwoordig voldoende is om hem in een panische kramp te doen schieten. Waar is de tijd dat één enkele regendruppel bij onze Geert al voldoende was om het wielerros definitief aan de haak te hangen? Wel… die tijden lijken zich nu te herhalen, want ook Martin is blijkbaar besmet geraakt met dezelfde mysterieuze regenfobie-microbe. Hoogdringend tijd dus dat onze goed-weer-coureur Martin nog eens een ouderwetse Flandrien-kuur ondergaat. Geen wellness-arrangement met warme handdoeken en een glaasje rode wijn aan het zwembad, maar wel een stevige portie vettige kasseien, natte greppels en modder die langs alle kanten rond zijn oren spat.Zijn regenjasje mag daarbij gerust veranderen in een soort rijdende moddercamouflage, zodat zelfs zijn eigen familie hem bij thuiskomst niet meer herkent. En als hij dan uiteindelijk, druipend en modderbruin, aan de voordeur verschijnt, is de kans groot dat Annick kordaat de huiselijke toegang weigert. Wel eerst de fiets afspuiten, daarna Martin zelf onder de douche en pas wanneer zowel mens als machine weer enigszins toonbaar zijn, mag hij opnieuw het grondgebied ten huize Martin Desmet betreden.
Kortom: een echte Flandrien-badkuur, met alles erop en eraan. Dat was precies wat onze 10 kanjer-Tinekesvrienden uit Heule vandaag mochten beleven: een stevige portie regen, wind en nattigheid, maar vooral veel kameraadschap en plezier onderweg.
Maar laten we eerlijk zijn: de échte, de ware kanjers zijn natuurlijk de K-kinderen. Zij kregen geen rondspattend modder en een natte koersdag voor de kiezen, maar elke dag opnieuw een strijd die zoveel zwaarder is dan eender welke fietstocht. Voor hen reden we vandaag met des te meer plezier en overtuiging.
Tot volgende week,
Joost
10 Tinekesvrienden, 67 km, 24,5 gemiddeld.
Verslag van de Heuliusrit van zondag 13 september 2026
Verslag van de Heuliusrit op Tinekeszondag 13 september 2026
Om 8 uur stipt verzamelden 11 Tinekesvrienden aan ons vertrouwde Tinekesbeeld. Dat beeld had duidelijk nog wat tijd nodig om te bekomen van het feestgedruis van de avond voordien. En eerlijk gezegd: wij eigenlijk ook. De nacht was namelijk voor sommigen onder ons bijzonder kort geweest. Bij DUDU-uitbater Jelle was het feest blijkbaar nog volop aan de gang. Hij was nog zijn laatste pinten aan het schenken terwijl wij ons met kleine oogjes en stramme benen klaarmaakten voor een sportieve fietstocht. Een merkwaardig zicht: de ene vertrekt met de fiets, de andere eindigt bij de tapkraan. Iedereen heeft zo zijn eigen manier om aan cardio te doen.
De weersvoorspellingen waren jammer genoeg niet bepaald om over naar huis te schrijven. Regen, buien en andere klimatologische dreigingen werden ons via de moderne weerapp’s vooraf in het vooruitzicht gesteld. Maar kijk: de Tinekesvrienden hebben hierboven bij de weergoden blijkbaar een stevige lobby uitgebouwd . Uiteindelijk kregen we welgeteld één venijnige regenvlaag te verwerken. Zo eentje die niet te lang duurt, maar wel lang genoeg om iedereen eraan te herinneren waarom onze regenjasjes tot onze basisuitrusting behoren. Precies zoals Meteo Tineke op dag -6 haarfijn had voorspeld. Straf toch ?
Ergens halverwege werd onze rit bruusk tot stilstand gebracht. Daar hing namelijk plots een blauw-wit politielint dat de weg volledig afsloot. Geen doorkomen aan. De oorzaak was vermoedelijk een laaghangende hoogspanningskabel. Een situatie waarbij zelfs de meest avontuurlijke Tinekesvriend toch maar wijselijk besloot om niet als menselijke bliksemafleider te fungeren. Er zat dus niets anders op dan rechtsomkeer te maken en een alternatieve route te zoeken. Het zorgde meteen voor wat extra kilometers. Want bij de Tinekesvrienden is zelfs een omleiding geen verloren tijd: het is gewoon een onverwachte leuke uitbreiding van het parcours. In een handomdraai werd de situatie bijgestuurd door Diederik met de hulp van streekkenner Nico .
Niet alleen had Diederik gezorgd voor een prachtig uitgestippelde rit, hij bleek in zijn achterzak ook nog eens heimelijk de nodige medische en farmaceutische ondersteuning te kunnen bieden want als apotheker, kruidenman en Heuls dorpsgeleerde had hij blijkbaar in zijn achterzak een mysterieus en heel bijzonder wonderkruidenmengsel bij. Zeer welgekomen voor de Tinekesvrienden die de avond voordien net iets te enthousiast in het glas hadden gekeken. Wat er precies in zat, weet niemand. Waarschijnlijk een mengeling van kruiden, plantenextracten, geheime dorpskennis, een klein beetje magie en misschien de juiste dosis kerosine . Het resultaat was in elk geval duidelijk te zien : wie de avond voordien te diep in het glas had gekeken, kon toch vrolijk en fluitend de rit animeren. Nietwaar Xavier, Nico , Bing ? Diederik bewees daarmee dat hij niet alleen de weg kent, maar blijkbaar ook de weg naar herstel. En wat dan gezegd van onze Nico ? De Bond Zonder Naam spreuk “slapen is voor later” , hangt nog steeds plechtig boven zijn bed ¨ Deze boodschap neemt Nico namelijk heel ernstig want met de energie van iemand die dringend nog wat slaap moest inhalen, zette hij er toch een sportief tempo in. De ene na de andere kilometer werd afgehaspeld en achteraan in het peloton begonnen hier en daar al wat benen te protesteren. Maar Nico bleef onverstoorbaar als een echte tempobeul verder pedaleren. Waar een normaal mens na een korte nacht een bed zoekt, zoekt Nico een helling. Waar een normaal mens denkt: “Vandaag doen we het eens wat rustig aan”, denkt Nico: “We zullen ze eens allemaal laten afzien.”
De benen geraakten uiteindelijk toch vermoeid en werd er reikhalzend uitgekeken naar ons clubhuis Dudu waar niemand minder dan sponsor en sympathisant Hans ons stond op te wachten met een zeer gewaardeerd traktaat. Grote klasse van Hans ! Een traktaat na een fietstocht is altijd welkom, maar na een avondje Tinekesfeesten krijgt zoiets bijna de status van medische noodhulp.
Dikke merci aan Diederik voor de zeer geslaagde rit en dikke merci aan Hans Beerlandt voor het traktaat .
Tot volgende week voor onze laatste rit op verplaatsing voor het goede doel, de Kanjertocht met start in Nokere. Slaap deze week gerust wat uit. Nico zal zondag wel voor het tempo zorgen.
Opgelet : gewijzigd startuur naar 8u30
11 deelnemers, 26,3 gemiddeld , 88 km
Joost
.
Abonneren op:
Posts (Atom)