Verslag van de rit naar de Zwalmstreek op zondag 16 augustus 2026
Het regende dit weekend opmerkelijke sportprestaties. Koning Voetbal zorgde zoals gewoonlijk voor de nodige beroering, maar ook in andere sportdisciplines werd er duchtig gestreden alsof er aan de eindmeet de goudstaven uit Dendermonde lagen te wachten. De Belgian Cheetahs, de Belgian Rockets en de Belgian Falcons deden hun naam alle eer aan, terwijl we in het zwembad een nieuwe nationale trots mochten begroeten: Roos Vanotterdijk. Zij pakte maar liefst drie medailles, van elk eentje van kleur. Op haar laatste krachttoer, de 200 meter wisselslag, knalde ze magistraal van de concurrentie weg. Na de schoolslag keek ze eens rustig om zich heen en sprak de ondertussen legendarische woorden: “Oei, waar is iedereen?”
Wel, Roos, zondagmorgen stelde ik mij exact dezelfde vraag.
Om 7u30 stonden we aan de startgrid op Heule Platse. Waar was iedereen? Alle ingrediënten waren nochtans aanwezig voor een heerlijke sportieve voormiddag: perfect fietsweer, een zalig parcours en een tot in de puntjes voorbereid ritje richting de wonderschone Zwalmstreek. Blijkbaar hadden slechts acht Tinekesvrienden de uitnodiging gelezen, maar die acht hadden dan ook geen enkele moeite gedaan om zich te verstoppen. Integendeel: enthousiast doken ze meteen de heuvelzone in. Via onder andere de Oliebergstraat, waar we in de verte nog een soort schaduwpeloton van de Tinekesvrienden hoorden ronddraaien, en vervolgens de Kortekeer in Maarkedal, werden de prachtige wegeltjes en ronduit schitterende vergezichten steeds talrijker.
Het werd een beetje een Vlaamse wielerdroom: kronkelende wegen, glooiende hellingen, pittoreske dorpjes en af en toe een helling die ons eraan herinnerde dat we misschien toch beter eerst nog een extra boterham met choco hadden gegeten ’s morgens.
En toen kwamen de “Sint”-dorpjes in beeld: Sint-Maria-Horebeke, Sint-Blasius-Boekel en Sint-Denijs-Boekel. Stuk voor stuk pareltjes van dorpjes, bijzonder pittoresk en tegelijk behoorlijk pittig. Want tussen al dat heilige geweld lag ook nog het gehucht Sint-Netebuk-Boekel verscholen.
Een naam die verdacht veel klinkt alsof iemand hem na een zware beklimming ter plaatse heeft uitgevonden.
Kortom: de Zwalmstreek deed haar reputatie alle eer aan. Schitterende natuur, heerlijke wegen, kuitenbijters van formaat en vooral: een sportieve voormiddag waarop we, ondanks het ontbreken van de grote massa, met acht man meer dan genoeg volk hadden om puur wielertoerisme te beleven.
Op de terugweg, na een deugddoende pitstop kon Xavier zijn topconditie niet langer verbergen. Met een brede glimlach en een twinkeling in de ogen probeerde hij treiterend en uitdagend het gekende Tinekestempo nog wat verder de hoogte in te jagen.
Xavier fietst namelijk zoals hij praat: stevig doortrappen, af en toe een versnelling hoger en vooral doorspekt met grappige quotes, sarcasme en een flinke scheut satire. Niet altijd geschikt voor mensen met te lange tenen, maar des te beter voor mensen met gevoel voor humor. Zo kennen we hem, en zo hebben we ’m graag.
Hoe dichter we bij Heule kwamen, hoe meer onze kampioen in een verbeten strijd verwikkeld raakte met zijn stalen ros. Zijn “body” begon hier en daar wat tegen te sputteren. Het leek even alsof fiets en berijder in onderhandeling waren over wie nu eigenlijk de baas was. Maar Yvan liet zich door dat kleine technische euvel allerminst van de wijs brengen.
Onverschrokken als altijd rijdt hij desnoods met een driewieler, een winkelkarretje of een fiets zonder ketting recht naar een nieuwe kampioenentitel.
Een dikke merci aan Geert voor dit perfect afgewerkte meesterwerkje. We hebben er met volle teugen én met de nodige zweetdruppels van mogen genieten.
Tot volgende week voor een nieuw wieleravontuur!
Opgelet: nieuw startuur om 8 uur.
8 aanwezigen, 100 km, 25,9 gemiddeld
Joost
Verslag van de rit naar Hameau des Papins, Pays des Collines op 19 juli 2026
Het is volop vakantieperiode en dat was te merken aan onze inschrijvingstafel. Onze Tinekesvrienden verspreidden de wielermicrobe tot ver buiten onze grenzen, zelfs tot in andere werelddelen , Latijns Amerika of zelfs Azië. Na de afwezigheid van gele trui drager Jorge richting Portugal rook Yvan zijn kans. Zonder verpinken trok hij de gele trui aan en sindsdien gaat hij die verdedigen met hand en tand. Maar kenners weten: achter elke grote kampioen staat een nóg grotere kampioenenvrouw. Hilde bewees dat als geen ander. Terwijl andere partners vakanties boeken naar verre oorden, koos zij met militaire precisie voor het exotische... Blankenberge. Niet enkel voor de garnalenkroketten of de zeedijk, maar zodat manlief Yvan vooral géén enkele rit van de club hoefde te missen. Dat noemen ze pas een tactisch meesterplan. Geen Alpen, geen Sicilië , maar de Belgische kust als ideale uitvalsbasis om de gele trui veilig te stellen. De concurrentie spreekt al van "Operatie Blankenberge". De kalendercommissie overweegt zelfs om voor volgend seizoen de “Blankenberge Classic” in het leven te roepen met de berg “Blanken” als ultieme klimuitdaging. Bedankt Hilde om een cruciale en misschien beslissende rol te spelen in het titeldebat en een goeie vakantie toegewenst voor champ Yvan .
Onze ritarchitect Geert had intussen een pittig bergritje in zijn achterzak zitten. Hameau des Papins …,het gelijkt hard op Hameau des Pijns, of gehucht van de pijn. Tja, het klonk toch iets te onheilspellend voor onze President . De angst sloeg hem toch om het hart en stuurde ons zijn welgemeende Presidentiële Tinekesgroet vanuit The Oval Office. De aangekondigde geseling was echter niet van die aard om de andere Tinekesvrienden uit hun lood te slaan. Integendeel , met veel plezier genoten ze van de prachtige vergezichten, de mooie heuvels van Pays des Collines en de sportieve uitdaging die elk klimmetje daar aanbiedt. Na de gekende opwarmertjes via Ter Klare en Sint Denijs dienden de eerste heuvels zich al snel aan. We vlogen er enthousiast tegenaan... de gesprekken over de vakantieplannen van Yvan vielen stil en vervangen door gezucht , verzuring en gehijg, de hartslagen en vermogensmeters piekten en na iedere klim diende er zich snel een nieuwe aan. Maar al snel werden de inspanningen rijkelijk beloond. De route kronkelde door het golvende landschap rond Frasnes-lez-Anvaing, waar groene heuvels, goudgele graanvelden, pittoreske dorpjes en rustige landweggetjes elkaar afwisselden. Meer dan eens keken we elkaar glimlachend aan met dezelfde gedachte: "Zijn we nog wel in België?" want op sommige momenten waanden we ons midden in de mooiste streken van La Douce France. De glooiende vergezichten, charmante boerderijen en eindeloze wegen deden denken aan de Franse Ardennen of zelfs de Provence – alleen ontbrak de geur van lavendel. Het enige wat ons eraan herinnerde dat we nog in Wallonië waren, waren de verkeersborden. Champ Yvan werd dus ter plekke op zijn congé-wenken bediend. Maar de "top of the bill" was zonder twijfel de beklimming van de Hameau des Papins. Met stijgingspercentages die opliepen tot maar liefst 18% werd dit het moment waarop iedereen zijn laatste reserves moest aanspreken. De Hameau des Papins was geen gewone helling, maar een echte kuitenbijter die respect afdwong. Boven aangekomen namen we de tijd voor wat culinaire spijzen en de gebruikelijke fotosessie vooraleer we de terugtocht begonnen. Genoeg hoogtemeters achter de kiezen dacht Geert en verkoos hij de vlakkere stroken op te zoeken. Knap gedaan alvast , Geert. De gebruikelijke babbels circuleerden alweer volop maar vooral het gevoel van voldoening en tevredenheid overheerste. De aangekondigde martelarij viel al bij al goed mee, temeer omdat de conditie bij elkeen duidelijk op punt staat.
Bedankt Geert voor deze prachtige rit, dit was een perfecte afsluiter vooraleer ons Tinekesseizoen voor een 3 tal weken in pauze gaat.
Uiteraard weerhoudt dit niemand om met elkaar af te spreken voor occasionele ritjes op zon-of andere dagen, om dan met superveel goesting opnieuw te starten op 16 augustus naar Zwalm, opnieuw onder regie van Geert.
Vergeet ook niet om jullie in te schrijven voor onze BBQ op 23 augustus op het terras van DUDU Heule, officiële uitnodiging volgt. Iedereen welkom en ciao ciao !
Joost
100 km , 738 hm, 25,3 gemiddeld, 10 deelnemers
Verslag van de rit naar de Plugstreets op 12 juli 2026
De topsport draait mondiaal op volle toeren: het wereldkampioenschap voetbal komt in de eindfase, Wimbledon is zondag afgerond, de Ronde van Frankrijk raakt op snelheid en boven dit alles werken de Tinekesvrienden hun voorlaatste rit af vooraleer het zomerreces in te gaan.
De door de Soleil de l ‘Ardèche gebronzeerde voorzitter had voor ons een pittig traject in petto en hij had er een waarachtige driegangenmenu van gemaakt. Het eerste deel bestond uit een vlakke aanloop richting Ploegsteert die mede dank zij een strakke rugwind, fraaie temperaturen en verstandig kopmanschap ervoor zorgde dat een mooi tempo werd aangehouden maar dat tevens tijd en ademruimte bood voor goeie gesprekken waarbij vooral de geplande vakantiebestemmingen uitvoerig ter sprake kwamen.
Sneller dan we dachten, werd ons deel 2 van het menu aangeboden, met name de Plugstreets. Mochten sommigen onze vaderlandse geschiedenis niet kennen, hierbij wat belangrijke informatie: de Plugstreets zijn onverharde stroken rond Ploegsteert. In de Eerste Wereldoorlog vonden de Britten het lastig de naam van dit dorp goed uit te spreken en raakten zij niet verder dan “Plugstreet”.
Eens de eerste gravelstrook aangesneden, stoof onze voorzitter er zoals de traditie het wil, van door alsof hij perse de eerste wou zijn om de weinig resterende Duitse soldaten op hun donder te geven. De rest volgde echter op heel korte afstand en daar Arne niet mee was, hoefden we ons ook geen zorgen te maken dat we iemand daar ter plekke zouden achterlaten. Enige ongerustheid bij het aansnijden van deze stroken was ook aanwezig: had de voorzitter hier niet eens twee opeenvolgende platte banden opgelopen, had Diederik hier niet enkele jaren geleden zijn fietskader in twee gebroken ? Twijfels die echter al heel vlug verdwenen daar de grintwegen er heel proper en droog bijlagen.
Eens de Plugstreets achter de rug was iedereen er gerust in dat we zonder averij de terugweg konden aanvatten maar een ongeluk zit vaak in een klein hoekje: in de aanloop naar de Rozenberg zorgde het gewriemel, het gepositioneer, het figuurlijk sluiten van de deur of gewoon onhandigheid ervoor dat plots twee rode fietsen met bijhorende renners, in dit geval Mark 2 en Paulo, terug te vinden waren in een gracht en op die manier zich prima konden inleven in het bestaan van de soldaten tijdens de eerste wereldoorlog in hun loopgraven. Na een check up van lijf en leden en de fietsen van de betrokkenen, kon al vlug geconcludeerd worden dat beiden er vrij ongehavend waren van afgekomen. Alleen ondervond Mark 2 nog enige tijd de gevolgen van het feit dat hij midden de Urtica Dioica, door sommigen ook brandnetels genoemd, was terecht gekomen.
Geheel opgelucht over de goede afloop van deze derde tuimelperte in evenveel weken kregen we het derde deel van het menu voorgeschoteld: elke bult, elke helling tussen Ploegsteert en Heule stond op het programma en dit gecombineerd met steeds oplopende temperaturen en een sterkere tegenwind, zorgde voor menige transpiratie.
Als professioneel zorgverlener had Diederik dit grote vochtverlies natuurlijk vlug in de smiezen en daarom besloot hij het nuttige aan het gezonde te paren: na de rit zou hij in de Dudu voor zijn verjaardag een traktaat geven.
Het beloofde traktaat gaf ons vleugels; geen helling was nog te steil, geen tegenwind nog te fel …. en toen velen met hun gedachten al in de Dudu zaten, gaf Joost er richting Moorsele nog een ferme lap op die menig mond deed openvallen. Zelfs Arjen Livyns zou waarschijnlijk moeite gehad hebben om hem te volgen. Wat een conditie !
Op het stemmig terras van onze sponsor was al snel gezelligheid troef, leerden we wat een Willy was, vernamen we meer nieuws over de barbecue van 23 augustus en kregen we boekhoudkundige inzichten in het financieel beleid van onze organisatie.
Een mooie rit met 11 deelnemers, 92 kilometers aan een gemiddelde van 26 per uur en 437 hoogtemeters. Tot zondag voor een vlakke rit naar Hameau des Papins ! Dank aan parcoursbouwer Martin en trakteerder van dienst Diederik !
Yvan
Verslag van de rit naar Nieuwkerke op 5 juli 2026
Heuleplatse om 7u25 des zondagochtends, Mark de Fondateur alias Het Orakel of De Gazette van Heule staat luidkeels te verkondigen dat Optiek Plus + definitief gesloten is. Lap weer een sponsor te schrappen op onze wondermooie truien. Bing vertelt verder hoe hij in de 3 weken van de uitverkoop 9,5 brillen heeft kunnen kopen aan 60% korting. De President reageert furieus: waarom wist ik daar niets van? Alle communicatie moet via het centraal gezag verlopen, daar gaat het batje van een nieuwe zonnebril aan hoge korting, ontgoochelde groeten. Enfin, over naar de orde van de dag, 10 man aan de start, de vakantieperiode is begonnen en de Tinekesvrienden zenden hun zonen uit over alle continenten , we ontvangen prentkaarten uit Guatemala, Indonesië, Zwitserland, Bretagne en zelfs uit Lanklaar waar het nooit donker wordt. Club GPS Mark is aan zet met één van zijn jaarlijkse klassiekers: Nieuwkerke met passage over de schreve. Het peleton heeft zich nog maar net op gang getrokken als sterke Jan opmerkt dan de ketting van Kampioen Yvan als een slappe koord onder de tandwielen slingert. Pitstop na amper 1 km. Een weerbarstige schakel in den derailleur blijkt de boosdoener. Zou ik durven doorfietsen denkt onze Keizer is spe luidop na? NEEN veel te gevaarlijk oppert Paulo Jorge, geletruidrager met slechts 2 puntjes voorsprong. Onmiddellijk vliegen de complottheorieën in het rond: Yvan werd zondag laatst opzettelijk aangereden door Mark 2 in opdracht van Paulo Jorge waardoor het versnellingsapparaat plooiangst heeft gekregen. Het bestuur onderhandelt momenteel met Netflix om het scenario van afgunst, combines, samenzweringen binnen de wielerclub te verkopen, een serie 16 afleveringen waardig genre FC De Kampioenen maar nu met wielertoeristen ipv voetballers. De succesreeks zou WTC Les Salopards als titel krijgen. Yvan bestijgt toch weer zijn carbonnen ros en zal de rest van de rit voor alle zekerheid uitfietsen op zijn grote plateau, pure machttraining! Nico en Joost leggen er al onmiddellijk de pees op maar na een wegmisverstand nemen Thierry en de President de kop over. En dan gebeurt het, in Ploegsteert, in de landelijke Crombionweg in een scherpe bocht verwittigt Thierry het peleton voor het gevaarlijke losliggende grind op de weg en net op dat moment schuift zijn voorwiel weg met een lelijke val van Thierry tot gevolg. Hij rolt als een judoka door de fijne steentjes en springt onmiddellijk weer recht, dat is nu het verschil met een voetballer die nog 10 minuten zou blijven liggen. De lichamelijke schade valt mee buiten een lelijke schaafwonde aan de linkerelleboog. De Voorzitter ontpopt zich als EHBO specialist van dienst, met zijn bidon vol heilig Vittelwater (sponsor Tour!) spuit hij de wonde schoon en dept die proper met zijn profylactische tissues. Thierry zet bestoft en bevuild dapper zijn weg verder en zal zonder problemen de finish bereiken. Ondertussen steken we de grens over en winnen stelselmatig hoogte. We genieten van de prachtige vergezichten over La Douce France en zien zelfs in de verte de bosbranden van de Languedoc. Na een ultieme klimpartij bereiken we onze Montjuich, de Kalvarieberg van Nieuwkerke met een schitterend 360° uitzicht over Frankrijk en het Heuvelland. Ideaal voor een korte rustpauze met of zonder banaan en een mooie groepsfoto. De wind zit goed voor de terugweg en aan een razende vaart vliegen we door Wijtschate, Houtem en Kruiseke. Terwijl we ons klaarmaken voor de klassieke finale vanaf de Kezelberg richting Moorsele steken ons plots 2 renners voorbij waarvan één in volledige Astana outfit. Onze wikipedia wielerspecialist op 2 wielen Geert geeft onmiddellijk duiding: dit is prof Arjen Livyns , woonachtig in Harelbeke, 31 j jong, 60kg licht, 29e in de Ronde van Vlaanderen en dit jaar de Giro knap uitgereden, hij fietst op een Chinees X-Lab vehikel, exlusief verkrijgbaar bij TEMU. Schoon volk en we zetten ons in de wielen, maar niet voor lang, 't is vrij tempo nietwaar. Tripadvisor Joost plaatst de eerste demarrage maar wordt door de renners teruggehaald. Nico plaatst de volgende tegenstoot gevolgd door de President, Joost speelt het ploegenspel perfect en stopt professioneel af met een catchgreep net als de verdedigers op corner op het WK. De twee frêle renners Arjen en Inconnu zitten in de houdgreep en smijten de handdoek in de ring, onze koplopers bereiken afgescheiden Moorsele. Wat een wieleravontuur opnieuw, koersen tegen een profrenner. We fietsen nog wat verder samen met de Ramons A en bollen tevreden het terras van den Dudu op waar tussen pot en pint nog gezellig nagekaart wordt. Was weer een rit om van te smullen, dankjewel Mark!!! 98km aan 26.5 gem en 387hm.
President
Verslag van de rit naar Froidmont en Doornik op 28 juni 2026
Rit 17 van ons Tinekesseizoen aan kilometerpaal 22 Rue de Roubaix 16 in Doornik. De cijfers liegen niet: 1519 km, 8521 hoogtemeters, een goeie 60 uur in het zadel... en eindelijk was het zover. De allereerste leegloper van het seizoen was een feit! Na weken van spanning, speculatie en vakkundig laveren tussen putten, steentjes en ander fietsonheil, is de eer uiteindelijk weggelegd voor... Mark Dewaele ! Proficiat, Mark! Je naam staat voor altijd in de geschiedenisboeken van de Tinekesvrienden als de trotse winnaar van de felbegeerde "Eerste Leegloper 2026"-trofee. Het bijhorende traktaat op ons Dudu-terras wordt in dank aanvaard, niets dringend evenwel. Het wordt met haarfijne precisie genoteerd in ons logboek. Een dikke pluim ook voor alle andere Tinekesvrienden, die dankzij hun feilloze materiaalkeuze, perfect afgestelde bandendruk, messcherpe stuurkunsten, behendig gemanoeuvreer en een haast bovennatuurlijk talent om elke put te ontwijken, deze eer nog even wisten af te houden.
Gelukkig stond Mark er niet alleen voor. Nog voor hij goed en wel met een ferme vloek "ik heb een platte band" de wielerwereld instuurde , snelden Geert en Thierry ter hulp. Gewapend met een mini-bandencompressor , pomp en een air van ervaren Formule 1-pitcrew bogen ze zich over de uiterst complexe herstelling. Er werd druk overlegd, deskundig geknikt, af en toe eens diep gezucht. Na een luidruchtige banden opblaas van enkele minuten (als daar maar geen burenklacht wordt neergelegd) kon de rit worden verdergezet en mochten Geert en Thierry met opgeheven hoofd en zwart bevuilde handen zich samen met de onfortuinlijke Mark terug in het peloton nestelen.
Ondertussen stond het overige 14-koppige peloton rustig te wachten in het zonnetje. Er werd niet gemopperd, integendeel. Al mijmerend werd er nog eens nagekaart over de schitterende geslaagde rit van vorige week naar Cap Gris-Nez. De prachtige zeezichten, de glooiende wegen langs de kliffen , de zon, de gezellige tussenstops en vooral de kameraderie. De euforie werd vandaag gewoon naadloos verdergezet tijdens een regelrechte klassieker richting Doornik, onder de deskundige leiding van onze President. Die had zich eerder deze week, onder een loden zon en tropische temperaturen waarbij zelfs de hagedissen de schaduw opzochten, vrijwillig opgeofferd voor een grondige verkenning van het parcours. Respect is hier absoluut op zijn plaats! Niet alleen om de talloze wegenwerken te ontwijken, maar ook om nauwgezet te controleren of alle bomen wel voldoende gesnoeid waren, de takken niet te laag hingen, de putten nog op hun vertrouwde plaats lagen en of de wind ons geen vervelende parten ging spelen.
Na een 40 tal kilometers konden voor het eerst de klimmersbenen aangesproken worden met de beklimming naar de Antenne van Froidmont om daarna in een donderende vaart af te dalen naar een verfrissend terrasje op de grote markt van Doornik. De “Grand Place” en omgeving was namelijk bezaaid met allerhande wegenwerken met de bedoeling uiteraard dat alles er daarna nog mooier en authentieker ging uitzien. Doornik is nu eenmaal een van onze oudste steden en bezit een uitzonderlijk rijk historisch erfgoed waaronder de Kathedraal, het Belfort en de Pont des Trous.
Na het verfrissende intermezzo werd de terugrit aangevat en flaneerde het peloton langs het schilderachtige jaagpad van de Schelde. Al snel bleek echter dat de lokale groendienst het snoeiwerk iets té ontspannen had aangepakt. Over het hele traject lagen nog takken en twijgen verspreid, alsof speciaal voor de Tinekesvrienden een hindernissenparcours was aangelegd. Gelukkig kwam de eerder uitgevoerde inspectie van Martin hier niet in het gedrang: hij had de bomen gecontroleerd, maar had er waarschijnlijk op gerekend dat de groendienst achteraf ook nog even zou opruimen. Met de nodige stuurkunst, wat acrobatische uitwijkmanoeuvres en af en toe een luid "Tak!" wist het peloton ook deze onverwachte natuurproef zonder kleerscheuren te doorstaan.
Alsof de lekke band nog niet genoeg aandacht had opgeëist, besloot het stevige tempo op de terugweg ook de conditie van Mark nog eens serieus op de proef te stellen. Hij kwam stilaan in ademnood en opperde heldhaftig dat het peloton gerust zonder hem mocht verder rijden. Maar dat was buiten de Voorzitter gerekend. Die nam het heilige Tinekesvrienden-motto "Samen uit, samen thuis" bijzonder letterlijk. Met de vastberadenheid van een ploegleider in de Tour temperde hij onmiddellijk het tempo en hield hij Mark netjes in het wiel. Sommigen beweren zelfs dat Martin onderweg even overwoog om een sleepkabel boven te halen, maar zover hoefde het gelukkig niet te komen. Want een Tinekesvriend laat je misschien even zweten... maar nooit achter.
Alsof één Mark vandaag nog niet genoeg hoofdrol had gespeeld, vond ook de andere Mark dat hij niet onopgemerkt naar huis kon. Op een zucht van de beklimming van "Het Laatste Oortje" maakte hij een klein inschattingsfoutje en tikte hij tegen het achterwiel van onze kampioen Yvan. Het gevolg: Yvan ging tegen de grond, netjes op zijn knie. Gelukkig bleef de schade beperkt tot wat geschrokken gezichten, een stoffige knie en een gekrenkt koersimago. Toen iedereen riep: "Yvan, alles oké?" antwoordde hij: "Ik dacht even dat ik niet aan Het Laatste Oort stond, maar voor Het Laatste Oordeel!" Gelukkig kon iedereen er achteraf mee lachen, stond Yvan meteen weer recht en werd duidelijk dat er niets ernstigs aan de hand was. Zo eindigde een rit waarin de naam Mark werkelijk overal opdook: de eerste leegloper, bijna gelost door het tempo én als hoofdrolspeler van het enige "incidentje" van de dag. Er zijn van die ritten waarop één naam telkens weer terugkomt... vandaag was dat zonder enige twijfel: Mark!
Bedankt, Martin! Dankzij jouw voorbereiding kregen we opnieuw een schitterende rit voorgeschoteld, met alles erop en eraan: prachtige wegen, een lekke band, een technische interventie, een paar takken op het jaagpad, een bijna-opgave, een valpartij zonder gevolgen en vooral heel veel fietsplezier. Kortom, een perfecte Tinekesvriendenrit...
Tot volgende week waarbij … jawel club-GPS Mark aan zet is . We kijken er alvast naar uit.
Joost
14 renners, 95 kilometer, 27 km/u gemiddeld, 471 hm
Abonneren op:
Posts (Atom)