Verslag van de rit naar Staden en omgeving op 15 maart 2026
15 maart 2026 Ondanks de povere 2 graden Celsius tellen we toch 14 aanwezigen: 12
effectieve leden en twee stagiairs. De eerste is Mark bis die aan zijn tweede rit toe is en
eigenlijk nog een ‘bleu’ is, maar niet getreurd, met het talent dat hij heeft, is het slechts een
kwestie van tijd vooraleer hij alle wielerkneepjes onder de knie heeft. De tweede is Fries, met
name van het fameuze geslacht van de Vannestes. Met drie man uit dit roemrijk gezin
tekenen ze present voor de start.(zie foto hieronder) Jammer dat de vierde, met name Cies, forfait moest geven
met een opspelende rug. Anders hadden wij, in lopende meters, ongeveer 8 meters
Vannestes mogen verwelkomen.
Parcoursbouwer van dienst was ons clubmonument Mark; ook genaamde ‘de
parcoursbouwer’ en ook gekend onder de naam ‘Bing’. Hij zou ons richting Staden voeren.
En er zijn zekerheden in het leven: als Marc een rit uittekent, staat die garant voor mooie
binnenbaantjes, vaak ongekende oorden, prachtige uitzichten en weinig of geen grote
banen. En alsof dit niet genoeg is, wijst hij ons dan nog op mogelijke gevaren op de baan “let
up wi, want tes doar nen scherpen draai” en weerklinkt zijn alom gekend fluitsignaal bij het
naderen van een grote voorrangsweg.
Wij waren wel eens nieuwsgierig hoe hij het toch aan boord legt om steeds van die mooie,
originele ritten ineen te steken en daarom interviewden we hem tijdens de rit. “Zeg Mark, hoe
doe jij dat om telkens zo’n prachtige baantjes te vinden? Heb je een goeie Garmin
misschien?”. Hierop kwam snel en krachtig een heel leerrijk antwoord; “Garmin, Garmin,
nondedju niks te Garmin. Kenne kik al die boantjes uut min hoofd. Kkpijze kik eerst wukke
richting da we gaan rien en toen plakke kik die boantjes een bitje aan mekoar.” Waarop de
vraagsteller replikeerde met “ah, zoiets als copy paste”. Met opnieuw een even duidelijk
antwoord: “copypijs, ken pijzet niet, ik doe dad allemoale uut mijn hoofd! En doarbie, die
gasten van tegenwoordig kunnen niks mee zoender dienen compjuter. Un ze genen muus of
nen touchdinges inne, stoan ze doar te blinken: de losers”.
Ons interesseerde het ook of hij hierbij hulp kreeg van iemand bij dit moeilijke werk. “Ba joak,
mien vrouwe elpt uk daarmee bezig benne. Nie da ze zie de boantjes kent, maar zie zorgt
ervoren dat mien potloden altied goe gescherpt zien. Ke kik een zwort nodig voar te
schrieven, een groen vo de kleine boantjes in te kleurn, en een rood voor de gevoarlijke
punten nie te vergeten. En natuurlijk zorg ze wok voor een goe gomme, want kanne kik wok
nen keer missen hé. En wuk dadder wok heeeel belangriek is, ik rie dat de weke dervoren
nog nen keer zelve, vo te kikken of dadder geen werken zien. “
Tot daar de werkwijze van de éminence grise van de parcoursbouw. En inderdaad, er was
geen woord gelogen van zijn verhaal want hetgeen zich voor zich ontvouwde, was om
duimen en vingers af te likken. Voeg daarbij nog het feit dat de zon zich meer en meer
manifesteerde en zelfs de buitenstaander kan het zo aanvoelen: alles was aanwezig voor
een prachtige sportieve zondagvoormiddag.
Wat leuk is, gaat snel en voor we het goed en wel in de smiezen hadden, waren we op weg
naar huis en werd als dessert nog de “keuneleute” (voor Jorge “Coelho prazer”)
gepresenteerd om de spieren nog efkens op de gewenste spanning te brengen en de
longblaasje nog even goed te vullen.
En zo kwamen we vlugger dan we dachten bij de heimat waar helaas de adrenaline zulke
hoogten had bereikt dat de groep in brokken en stukken zich op de markt van Heule
presenteerde. Een klein schoonheidsfoutje dat echter niet wegneemt dat we met z’n allen
opnieuw een pracht van een rit hebben mogen beleven !
Een “joyride” van 75 kilometers met 14 deelnemers met een gemiddelde van 26,2 kilometer
per uur kon opnieuw in ons archieven neergeschreven worden !
Yvan de Champ
Verslag van de rit naar de Kluisberg en omstreken op 8 maart 2026
Rit 2 van het nieuwe Tinekesseizoen kondigde zich deze week warm en zonnig aan , met volop zon en piektemperaturen tot 18 ° , dit met branie aangekondigd door de klassieke mediakanalen. Enkel Meteo Tineke had het nog maar eens ,op een haar na , op D-6 notabene, bij het rechte eind. Namelijk droog en 12 ° tot aan de finish, enkel dat streepje zon bleef veel te lang op zich wachten door hardnekkige mistsluiers . Wat kan je ook verwachten ? Een rit uit onze cloud naar Kluisbergen werd logischerwijs overschaduwd door een grijze cloud.
Aan de start verscheen een mooi aantal conditioneel messcherpe en goed doorwinterde Tinekesvrienden . Enkel Matthias haakte op het laatste moment nog af doordat hij zijn mistlampje maar niet kon vinden in zijn fietskot. Of had hij te maken met een echte baaldag na een uit de hand gelopen avondfeestje ? Broer Cies was gelukkig wel paraat na iets teveel gerstenat de avond ervoor en ontnuchterde zichzelf na elke vochtafdrijvende kilometer. Sterk en vooral effectief !
Diederik kon wel een geldig afwezigheidsattest voorleggen doordat hij op wacht stond om voor alle Heulenaars ook tijdens het weekend voor de nodige farmaceutische ondersteuning te zorgen. Maar waar bleef Jo , dit ondanks zijn zelf aangekondigde come-back ? Als je dit leest, Jo : we missen je allemaal ! Pik gerust maar weer aan volgende week.
Onze cloud-ritarchitect had voor vandaag toch wel wat hoogtemeters voorzien voor een rit zo vroeg op het seizoen. Is dit wel Tinekes-conform ? Moeten de eerste ritten op onze kalender niet maximaal 55 km zijn en zo plat als een luis ? Volgens good old – en vat vol Tinekes-ervaring Mark 1 bijgenaamd Bing , Fondateur en club GPS ging het vroeger “gene woar gewist zinne”. Tja , vroeger is vroeger en nu staan Tinekesvrienden al van rit 1 in bloedvorm nietwaar ? De winterritjes, spinningfietsen en hometrainers hebben namelijk hun effect niet gemist en ne goeie “fond” gelegd, nietwaar beste “fond”ateur ?
Aan kilometerpaal 8 begonnen de eerste Zwevegemse heuveltjes zich al te manifesteren en via Heestert en Avelgem lag ook kuitenbijter Kluisberg op ons te wachten . No problem , in een mum van tijd was onze meute boven en werden alle twijfels in onze achterzak gestoken : de conditie is er weer ! Wie er ook weer nadrukkelijk kiplekker, fris en fruitig met zoveel wielerplezier rond rijdt is ons Portugees talent Jorge die ook tijdens de koude, Vlaamse winters met korte broek blijft rijden ! Straf , of is het om het vrouwelijk schoon langs de kant van de weg in zwijm te doen vallen met zijn gespierde, zongebruinde, getatoeëerde kuiten of vindt hij dat zijn fietstattoo altijd en overzal zichtbaar moet blijven , winter of gene winter ? Club-plaaggeest Xavier twijfelt zelfs openlijk of Jorge wel een echte Portugees is… oei als daar maar geen ambras van komt… Wat wel buiten kijf staat is dat Jorge onze club grandioos heeft vertegenwoordigd in de cyclo -KBK vorige week en de volgende ochtend reeds paraat stond voor alweer een rit naar de Palingbeek. Dat kunnen we van Xavier moeilijk zeggen, die lag de zondagochtend erna uitgeteld en moegestreden bij moeder de vrouw uit te hijgenen maar vooral : forfait geven voor onze startrit met ontbijt . Jorge 1 – Xavier 0 .
Via lange daverende kasseien van de Varent, de licht heuvelende maar prachtige landschappen van Anzegem, Wortegem- Petegem en uiteindelijk Waregem en Deerlijk kwam ons dierbaar Heule terug in zicht en moeten we besluiten alweer een pittige maar vooral prachtige rit te hebben afgewerkt. Enkel dat streepje zon hebben we zo hard gemist en ging de kers op de taart geweest zijn.
Goed gedaan boyz !
Joost
Tot volgende week voor een vlakke(re) rit richting Staden onder regie van de Fondateur.
75 km, 440 hm , 13 deelnemers en een gemiddelde van 25,1 km/u.
Verslag van de eerste rit van het seizoen 2026 op 1 maart richting Zillebeke met ontbijt en bevoorrading onderweg.
Na een lange en vooral natte winter heerste er op deze 1e zondag van maart een terug naar schoolgevoel bij de Tinekesvrienden.
De benen waren, ondanks een frisse 7 graden, in de ban van lentekriebels en de kuitspieren verlangden naar een eerste marteling op Vlaamse wegen.
Voor de gelegenheid pakten we dan nog eens uit met ons gloednieuwe clublokaal Dudu waar we met open armen en een uit de kluiten gewassen ontbijt werden ontvangen.
Een blij weerzien dus en gezelligheid troef in den Dudu waar de liefde voor de fiets centraal staat en de Tinekesvrienden vanaf nu gekoesterd worden als hun fietsclub.
Hartelijk dank aan de uitbaters!
Terwijl de ontbijtkoeken vlot achter de kiezen verdwenen pakte de President uit met een ontroerende speech.
Mark Verstraete werd als nieuw lid warm verwelkomd bij de beste club van Heule waarbij de nadruk werd gelegd op zorgen voor elkaar en het “samen uit, samen thuisgevoel” dat hoog in ons vaandel blijft staan.
Na het prachtige en uitgebreide ontbijt werd het traditionele staatsieportret genomen en de fietsen de wijde wereld ingestuurd.
Secretaris Philippe
Na dit verslag uit het gezellige startdorp waar sommige vrienden langer wilden vertoeven schakelen we over naar Carl Berteele voor het ritverslag:
12 renners trekken zich op gang tussen een zee van supporters en collega-wielertoeristen. Thierry en Joost knallen er vandoor als 2 speren uit een boog en na de eerste hoogtemeters van het seizoen ter hoogte van de watertoren in Gullegem protesteert de Fondateur. Zijn nagelnieuw vehikel werkt niet op elektriciteit maar op diesel en die motoren hebben nu eenmaal wat opwarming nodig. De rust keert terug in het peleton maar onze Tripadvisor heeft het niet onder de markt. Zijn GPX-file op onze VF-app blijkt gehackt door duistere buitenlandse krachten. Op ieder kruispunt willen de hoogtechnolisch uitgeruste Tinekesvrienden elk een andere afslag nemen, uiterst gevaarlijk voor valpartijen. De GPX wordt in de vuilbak gekieperd en old school bollen we verder. Nog is de ellende voor de ritarchitect niet voorbij. Waar men fietst langs Vlaamse wegen komt men wegenwerken tegen...Joost negeert de verbodsborden en wat verder verspert een reusachtige Caterpillar midden een desolate moddervlakte de weg. Chaos troef! Wat moet aspirant-lid Mark V hiervan denken, zal hij zijn keuze verleggen naar één van de 17 andere Heulse wielerclubs? Regerend Kampioen en amateur psycholoog Yvan kan onze aanwinst echter overtuigen om zijn oordeel nog wat uit te stellen , knap werk Yvan! We keren onze kar en via alternatieve wegen komen we terug op het originele parcours. Voor de rest blijft de wedstrijdradio stil, geen enkel incident wordt vermeld. We beuken verder door de snijdende wind en slingeren ons door Moorslede , Zonnebeke en langs de Polygonebossen. Na 38km bereiken we de uitgebreide bevoorrading van het loopevenement "In Flanders Fields Trail" , schitterend gelegen op een pittoreske plaats langs de Gasthuisbossen in Zillebeke. Gastvrouw is niemand minder dan de First Lady, geassisteerd door de even knappe Eva Desmet, de verborgen en verzwegen dochter van de President. We laten ons de sportdrank, gelletjes, bananen, koekjes, pasta, pizza en nog zoveel lekkers smaken. Dank aan de organisatie van de IFF trail en aan de dames. Met de bijgetankte krachtenvoorraad trekken we ons weer op gang. De wind zit meer in het voordeel en er wordt gezellig gekeuveld. Tijd voor een interview met kandidaat-lid Mark V. Blijkt in zijn jongere jaren een begenadigd klimmer te zijn geweest met op het palmares de Stelvio, de Galibier, Alpe d'Huez en de Kezelberg. Mark is in ieder geval uit het goede hout gesneden want niettegenstaande een blanco trainingswinter haalt hij vlot de eindmeet in den Dudu waar de clubkas trakteert. Achter een schuimende pint met of zonder alcohol wordt nog gezellig nagekaart. Topdag deze eerste rit in de all-in formule. 68 km aan een mooie 26.0 gemiddelde en 345 hm.
Tot volgende week voor de rit naar Kluisbergen!
President
Verslag van de Kampioenenrit annex receptie bij de Kampioen op 12 oktober 2025
Bij een onwaarschijnlijke temperatuur van 14gr haastten we ons naar het schaars geklede Tineke om de laatste kilometers van het seizoen onder onze wielen te schuiven.
Er werd de voorbije dagen in de bestuurskamer water en bloed gezweet vanwege alarmerende digitale berichten uit het kamp van onze kampioen en dienstdoende parscoursbouwer.
Eén of ander virus had hem als een rasechte Gentse strop via licht en liefde naar de keel gegrepen met als direct gevolg dat Yvan tegen wil en dank niet verticaal maar wel horizontaal geklasseerd werd.
Zijn sappige en fluïde longinhoud had naar verluidt dezelfde kleur als onze uitrusting hetgeen natuurlijk meerdere alarmsignalen deed afgaan.
Tijdens de brainstorming werden er dan ook halsoverkop enkele rampenplannen geactiveerd waarbij zelfs de secretaris als ultiem wapen uit het munitiedepot opgedist werd.
Iedereen naar het front, zelfs de meest verroeste munitie en sputterende hartbommen werden van onder het stof gehaald.
Alles was beter dan stenen en die bleven dan ook onaangeroerd liggen vanwege niemand meer over om ermee te gooien.
Groot was de opluchting toen good old Yvan alsnog aan de inschrijvingstafel zijn rugnummer kwam ophalen.
Wat niemand wist, is dat Hilde zich inmiddels als sterke vrouw achter haar sterke man had gepositioneerd waardoor haar kampioen op Pogacariaanse wijze en via magische depping van het voorhoofd alsnog startensklaar bevonden werd. Liefde is…het onmogelijke mogelijk maken voor de Tinekesvrienden.
Merci Hilde!
Onze president maakte meteen van de gelegenheid gebruik om onze 3 kampioenen naar het - in allerijl en bij nachte opgetrokken - podium te sommeren alwaar hun knalprestatie fotografisch vereeuwigd werd in de met goud omrande annalen van de club.
De concurrerende wielerclubs uit Heule stonden erbij en keken ernaar zoals wij Belgen onlangs keken naar de drones in Elsenborn.
Inmiddels was het hoogtijd om van wal te steken voor een etappe die bol stond van de symboliek en als gegoten paste in het kampioenenscenario.
Yvan had gekozen voor zijn geboortestad Moorslede, decor van het WK 1950 alwaar Briek Schotte de hoofdvogel afschoot en er voor de allereerste keer in de wielergeschiedenis een prehistorische drone (een helikopter dus) boven de gekromde ruggen van het peloton wiekemolend hun krachtige pedaalslagen in de ether bracht.
We mochten tijdens de week via ons geijkt Whatsappkanaal genieten van enkele wistjedatjes zoals b.v. het feit dat de gulle patattenboer Wiesten toendertijd zomaar eventjes 4 miljoen BEF veil had voor de organisatie van het WK. Patattenboer Jan Clarebout van Clarebout Potatoes kan er nog iets van leren.
Onderweg beleefden we een gezapige rit waarbij een lichtlopend en een zo goed als windloos parcours onze bondgenoten waren.
Ter hoogte van Passendale vormde een kakelend peloton kiekens een erehaag waarbij ze echter geen eieren uit hun anaalkanaal lieten vallen.
Even verderop, aan kilometerpaal 47, tuimelde het achterwiel van Joost in een door ijzeren Briek in 1950 achtergelaten putje waarbij de luchtkamer helemaal leegliep.
Meteen het sein voor de als Murphy vermomde Philippe om te demonstreren dat zijn rechterhand eigenlijk ook een linkerhand is.
Dat krijg je dan met die diploma’s Latijn-Metaal.
Gelukkig waren daar Nico en Geert om met vereende en hoogtechnologische barkrachten het euvel alsnog met brio te verhelpen.
Finaal wachtte Hilde ons op aan de villa van de kampioen alwaar Yvan’s mancave voor de gelegenheid omgetoverd werd in een gulle receptieruimte waar allerlei soorten drank en heerlijke hapjes als een godsgeschenk onze smaakpapillen streelden. Dikke merci!
Er zijn voorts superlatieven te kort om de prestatie van kampioen Yvan in deze jaargang te omschrijven.
Als clubsenior van dag 1 tot dag 30 in de gele trui, steeds te vinden voor gevatte kwinkslagen, één én al oog voor het milieu en op gezette tijdstippen senior clubwriter die heerlijke verslagen uit zijn pen toverde.
Ook een dikke proficiat aan de nummers 2 en 3 : zilver voor de onvermoeibare TripAdvisor en zoveel meer Joost en oververdiend brons voor Paulo die met Portugese precisie regelmaat in zijn prestaties brengt!
Het was voor de rest weer een grand cru seizoen dat gekleurd werd door schitterende parcoursbouwers die ons deden proeven van de Vlaamse, Waalse en Franse natuurpracht.
Niet zelden ging dit gepaard met venijnige hoogtemeters, spectaculaire afdalingen, bonkige kasseien en zelfs Plugstreets.
Alle mogelijke ingrediënten werden gebruikt, er was voor elk wat wils.
Solidariteit en eendracht vormden opnieuw de rode draad in ons clubgebeuren, het fietsplezier en de verbondenheid in de inspanning komen telkens weer op de eerste plaats.
De zondag is naast een prettig weerzien ook altijd een sportieve hoogdag die de stress en de bekommernissen van het dagelijks leven even doet vergeten.
De lachsalvo’s, de gevatte grappen, de gevechten bergop, het in waaiers beuken tegen de wind, platte banden verwisselen : we genieten ervan en kunnen het niet missen.
11 renners, 70 km, 340 hm en 26 gemiddeld.
We mochten daarbovenop opnieuw de uiterst sympathieke testrijder Fries omarmen, gestroomlijnd renner en jongste telg uit de Vanneste dynastie. De contractonderhandelingen worden deze week alvast opgestart!
Philippe
Verslag van de school to school classic van 5 oktober 2025
Verrassing van formaat in ons communicatiekanaal deze week: de voorlaatste etappe seizoen 2025 wordt opnieuw een rit op verplaatsing!!! Opnieuw een bewijs dat de Tinekesvrienden snel kunnen schakelen en ultraflexibel zijn. Cies had bij het opmaken van de kalender de opdracht aanvaard om op 5 oktober de functie van ritarchitect te vervullen en hij liet zich inspireren door De Dag van de Leraar die vandaag wordt gevierd. Op onze jaarplanning stond het mysterieuze "school to school" classic te blinken, wat heeft Cies voor ons in petto? Start aan een school uiteraard: St-Idesbald aan de rand van Roeselare, gezegend met het standbeeld van Sint Idesbald en een ruime parking. Een stevige wind van 5 Beaufort met waaieralarm staat ons te wachten en Cies heeft aan alles gedacht. Ook aan een tempobeul aka windstopper die voor 70km beschutting zal zorgen : de jongste telg van de Vannestedynastie en topatleet Fries. Het peloton van 8 Tinekesvrienden en gastrenner Fries trekt zich stipt om 8u30 op gang met de Vannestjes als kopmannen. Consternatie in de meute als na een kleine 10km Cies voet aan de grond zet, geplaagd door een stekende migraine is het onverantwoord om verder te fietsen. Onze ritarchitect had de rit op vrijdag nog verkend in de gietende regen en was op zaterdag al wat ziekjes. Cies keert op eigen tempo terug naar zijn auto maar maakt afspraak aan het doel van de rit. Net hervatten we de tocht of de eerste regendruppels plenzen naar beneden, het zal toch niet waar zijn hé? Toch wel, de neerslag verdappert en we beuken kletsnat verder door de westerstorm, de onzichtbare tegenstander, de staart van depressie Amy die de dag ervoor voor heel wat stormschade heeft gezorgd. Met regendruppels op onze bril en modder in de ogen laveren we tussen de slachtoffers van Amy: steenslag, boomstammen, kreupelhout, verslunste dahlia's , eikels en kastanjes in alle soorten, maten en gewichten. Ondertussen proberen we toch te genieten van het prachtige boom- en bosrijk parcours. De zon speelt een kat en muisspel met ons, net als we een opklaring verwachten zetten de verenigde weergoden Zeus, Jupiter en Zephyrus opnieuw de hemelsluizen open. Afgepeigerd komen we toe op onze bestemming waar Cies voor de gewaardeerde duiding zorgt. Bethanië is de eerste stop, meisjesinternaat en verblijf indertijd voor zwangere nonnen, getroffen door onbevlekte ontvangenis. Een steenworp verder ligt de Abdij van Zevenkerken met zijn elitaire Abdijschool, waar Koning Filip en Prins Laurent school liepen en Laurent ook wegliep met een bord waarop Brussel stond, hij werd liftend opgepakt op de E40... Niemand minder dan de schooldirecteur Stefaan (met een verleden in Spes Nostra) staat ons op te wachten en zorgt voor een warm welkom met koffie, bokkepootjes, een informatieve film over de school en een rondleiding door het hoofdgebouw. Dankbaar nemen we de koffie in onze verkleumde handen, wat kan een potje troost toch deugd doen. Het bezoek is een unieke belevenis, zie de foto's hieronder, opnieuw een prachtig hoofdstuk in het rijke boek van de Tinekesvrienden. In droge omstandigheden hervatten we terugweg maar lang duurt het droge liedje niet. Donkere wolken pakken zich samen boven onze fietshelmen en de Apocalyps breekt los, striemende regen met fijne hagel in combinatie met een salvo aan rukwinden geselen onze lichaamsdelen. Dwangarbeiders van de weg zijn we, echte Flandriens. We buigen ons diep over het stuur maar breken niet, de aerokogels uit Heule. De waaier blijft intact onder commando van de sterke kopmannen Nico, Diederik, Paulo en Fries. Na Hoogledeberg volgt de afdaling naar St-Idesbald waar we opnieuw verenigd worden met Cies en de zon spottend definitief doorbreekt. Van het thuisfront vernemen we ondertussen dat onze Tinekes de was buiten hebben laten drogen en er geen druppel is gevallen. Prachtige rit vol rustige landelijke wegen met een unieke belevenis in Zevenkerken, dikke merci Cies en echtgenote Anne-Sophie die het onthaal in Zevenkerken regelde.
70km aan 27gem, 270hm
President
Abonneren op:
Reacties (Atom)