Verslag van de rit naar de Antenne van Egem op 27 september 2026
Maandagochtend 21 september, wekelijks directiecomité van de Tinekesvrienden in de Oval Room van het Witte Huis. Secretaris Philippe die maniakaal alle data van de club beheert presenteert een opmerkelijke analyse van de aanwezigheden en het clubklassement. We draaien een prima jaar met prachtige originele ritten en een mooi gemiddeld aantal aanwezige fietsers. Toch is er een waaier uit het peleton gelost, enkele vrienden die we al een tijdje niet meer mochten welkomen. En we missen ze! Brainstormen geblazen zegt de President. Uit een oefening met gekleurde post-it's en andere bolletjes , geanimeerd door een externe consulent uiteraard, wordt de comeback actie geboren! Vlakke rit op het programma, doenbare afstand en mooi weer, iedereen aanwezig en als challenge trakteert de clubkas bij minimum 15 deelnemers! Zondagochtend 27 september, het weer is alleszins van de partij, meteo Tineke is er zoals altijd weer boenk op. Peddelend op weg naar de Platse is het al puur genieten van het onwaken van de natuur. Aan de horizon klimt de zon voorzichtig boven de velden, als een gouden munt die langzaam uit de aarde wordt opgetild. Haar eerste stralen strijken als warme vingers over het landschap en zetten de dauwdruppels langs de kant van de weg in vuur en vlam, zie de foto van Matthias hieronder. Aan de inschrijvingstafel tellen we toch 11 gemotiveerde atleten, de rest van onze groep heeft hun afwezigheid gerechtvaardigd met een amalgaam aan attesten zoals geboorteaktes van de echtgenote, uitnodigingen van bacchanale bijeenkomsten, betaalbewijzen van vakantieverblijven enz... Rekening houdend met deze gevallen van overmacht beslist het bestuur om de dappere aanwezigen alsnog te belonen met een welverdiend traktaat in ons lokaal bij aankomst. Stipt om 8:30 trekken 10 man zich op gang, maar waar is de elfde???? Geert blijft in paniek staan aan de startlijn, zijn ketting heeft de tandwielen verlaten en kronkelt zich als een zieltogende Vipera Berus rond het standbeeld van Tineke. Het slotje van de ketting heeft de geest gegeven, het gezegde "een ketting is zo sterk als zijn zwakste schakel" komt tot leven en de wedstrijd wordt onmiddellijk stilgelegd. In de daaropvolgende chaos slaat Cies tegen de grond, gelukkig zonder erg. Wordt dit één van de legendarische Murphy ritten in een seizoen zonder pech? Geert overweegt eerst om de rit mee te volgen als Fred Flinstone met zijn Trek als draisine of loopfiets maar beslist dan toch om huiswaarts te trekken om het metalen mormel te herstellen. Samen uit samen thuis is niet voor niets het motto van onze geliefde club en voltallig volgen we de pechvogel. Het herstel loopt echter niet van een leien dakje niettegenstaande onze motiverende commentaren zoals Chinese velo en ketting uit den Action en de ongedurige racepaarden die we zijn beginnen te steigeren om op pad te gaan. Mission Impossible gewijs geven we Geert tijd tot 8u50... de klok tikt ongenadig..nog een laatste wrong en om 8:49:59 horen we een geruststellende klik, de keten is weer operationeel! Blijkt dat Geert wekelijks met zijn ketting in bad kruipt en ze daarna professioneel waxt met een oververmoeid en stakingsbereid slotje tot gevolg. Ondertussen heeft het Brein van ritarchitect Mark zijn interne GPX dermate aangepast zodat we de vertraging compenseren met een aangepast parcours. Matthias is een waardige vervanger van tempobeul Nico en neemt de groep aan een strak tempo op sleeptouw richting Egem. We smullen van de landelijke wegen en de prachtige vergezichten en zonder verdere incidenten bereiken we de fameuze antenne waar Bing de pauze animeert met een dubbele kwisvraag: hoe hoog is de antenne en wat is het verschil met de Eiffeltoren. Joost is er met zijn antwoord er dichtst bij (305m) en de Eiffel is nog 25m hoger. Joost wint hiermee levenslang badschuim van het vroegere ondertussen failliete werk van Mark. Is het je trouwens al opgevallen dat zijn auto altijd buiten staat omdat zijn garage volstaat met badschuim??? We fietsen om te leren nietwaar, de zendmast wordt trouwens nog altijd druk gebezigd door alle grote media- en telecomspelers. Na de banaan bollen we aan hetzelfde strakke tempo richting de Heimat waar het schuimende gerstenat ons opwacht. Bij deze kronen we een nieuwe Keizer, Yvan wordt Pogecariaans voor de derde maal Kampioen, dikke proficiat Yvan en welverdiend!!! We klinken op Yvan, onze club en de vriendschap en genieten van de sfeer op de Platse tot de rust wordt verscheurd door het bulderend geluid van liefst 63 bikers, ook op 2 wielen maar op een kader waar Harley-Davidson op staat. Stoere en ruige binken maar aangenaam gezelschap. Geert sluit onmiddellijk vriendschap met de reus van de bende (zie foto) en ze beginnen een boeiend gesprek over....kettingen...en het verschil tussen een moto- en een fietsketting...Opnieuw een prachtige rit van onze clubGPS Mark, 72 km, 26.6 gem en toch 250hm. President
Verslag van de Kanjertocht op zondag 20 september 2026
Na de bacchanale exploten van de Tinekesfeesten keken we alweer uit naar een nieuwe Tinekesrit. Deze keer trokken we naar Nokere voor een benefiettocht ten voordele van het Kinderkankerfonds.
Dat we met z’n allen die verschrikkelijke K-ziekte ooit definitief uit de wereld willen helpen, spreekt voor zich. Maar dat kanker ook kinderen en zelfs heel jonge kinderen treft, is bijzonder moeilijk te bevatten en te verdragen. De strijd die deze kleine kanjers elke dag opnieuw moeten aangaan, samen met hun ouders, gezin, familie en naaste omgeving, verdient dan ook onze volle steun, bewondering en respect.
Helaas werd ook ons lid Thierry en zijn gezin in 2009 met deze harde realiteit geconfronteerd. Hun zoon Niels kreeg toen lymfeklierkanker en moest een zware periode doorstaan. Gelukkig liep dit verhaal goed af, maar de steun van het Kinderkankerfonds was in die moeilijke periode bijzonder welkom en waardevol.
Voor onze kalendercommissie was het dan ook een no-brainer om de ritkalender aan te passen en deze benefiettocht mee op te nemen. Een kleine moeite voor ons, maar een mooi gebaar voor een doel dat zoveel gezinnen een hart onder de riem steekt.
Dat de weersvoorspellingen – net als de week voordien – weinig goeds beloofden, namen we er dan ook graag bij. Een beetje regen en wind vallen immers in het niets bij de dagelijkse strijd die deze jonge kanjers moeten leveren.
En zo stonden uiteindelijk tien Tinekesvrienden, gewapend met hun fiets en vooral met een warm hart, klaar om richting Nokere te trekken. Zonder morren lieten ze zich de nodige regen over zich heen storten, want deze keer reden we niet alleen voor het wielerplezier, maar vooral voor het goede doel.
Na een deugddoende bevoorrading in Oudenaarde konden de batterijen opnieuw opgeladen worden. En daar konden we meteen ook een inmiddels vertrouwd fenomeen aanschouwen: het schuimende zadel van Geert. We beginnen ons stilaan af te vragen of vrouwlief wel degelijk de juiste wasverzachter gebruikt, of dat Geert ondertussen gewoon met een ingebouwd jacuzzi-zadel rondrijdt. Een mens moet tenslotte comfortabel en luxueus kunnen zitten tijdens het fietsen nietwaar ?
Maar van veel rust was geen sprake, want na de bevoorrading werden ons enkele pittige hellingen voor de wielen geschoven. De Wolvenberg, de Kapelleberg, de Achterberg en uiteraard de Nokereberg zelve zorgden ervoor dat menig Tinekesbeen plots ontdekte dat het toch nog over spieren beschikte.
Opmerkelijke en vooral ferm gemiste afwezige was natuurlijk onze fel gewaardeerde president himself, Martin.
Martin is intussen blijkbaar zo gewend geraakt aan zonovergoten stranden, tropische temperaturen en cocktails met een parapluutje, dat een onschuldige Belgische regendruppel tegenwoordig voldoende is om hem in een panische kramp te doen schieten. Waar is de tijd dat één enkele regendruppel bij onze Geert al voldoende was om het wielerros definitief aan de haak te hangen? Wel… die tijden lijken zich nu te herhalen, want ook Martin is blijkbaar besmet geraakt met dezelfde mysterieuze regenfobie-microbe. Hoogdringend tijd dus dat onze goed-weer-coureur Martin nog eens een ouderwetse Flandrien-kuur ondergaat. Geen wellness-arrangement met warme handdoeken en een glaasje rode wijn aan het zwembad, maar wel een stevige portie vettige kasseien, natte greppels en modder die langs alle kanten rond zijn oren spat.Zijn regenjasje mag daarbij gerust veranderen in een soort rijdende moddercamouflage, zodat zelfs zijn eigen familie hem bij thuiskomst niet meer herkent. En als hij dan uiteindelijk, druipend en modderbruin, aan de voordeur verschijnt, is de kans groot dat Annick kordaat de huiselijke toegang weigert. Wel eerst de fiets afspuiten, daarna Martin zelf onder de douche en pas wanneer zowel mens als machine weer enigszins toonbaar zijn, mag hij opnieuw het grondgebied ten huize Martin Desmet betreden.
Kortom: een echte Flandrien-badkuur, met alles erop en eraan. Dat was precies wat onze 10 kanjer-Tinekesvrienden uit Heule vandaag mochten beleven: een stevige portie regen, wind en nattigheid, maar vooral veel kameraadschap en plezier onderweg.
Maar laten we eerlijk zijn: de échte, de ware kanjers zijn natuurlijk de K-kinderen. Zij kregen geen rondspattend modder en een natte koersdag voor de kiezen, maar elke dag opnieuw een strijd die zoveel zwaarder is dan eender welke fietstocht. Voor hen reden we vandaag met des te meer plezier en overtuiging.
Tot volgende week,
Joost
10 Tinekesvrienden, 67 km, 24,5 gemiddeld.
Verslag van de Heuliusrit van zondag 13 september 2026
Verslag van de Heuliusrit op Tinekeszondag 13 september 2026
Om 8 uur stipt verzamelden 11 Tinekesvrienden aan ons vertrouwde Tinekesbeeld. Dat beeld had duidelijk nog wat tijd nodig om te bekomen van het feestgedruis van de avond voordien. En eerlijk gezegd: wij eigenlijk ook. De nacht was namelijk voor sommigen onder ons bijzonder kort geweest. Bij DUDU-uitbater Jelle was het feest blijkbaar nog volop aan de gang. Hij was nog zijn laatste pinten aan het schenken terwijl wij ons met kleine oogjes en stramme benen klaarmaakten voor een sportieve fietstocht. Een merkwaardig zicht: de ene vertrekt met de fiets, de andere eindigt bij de tapkraan. Iedereen heeft zo zijn eigen manier om aan cardio te doen.
De weersvoorspellingen waren jammer genoeg niet bepaald om over naar huis te schrijven. Regen, buien en andere klimatologische dreigingen werden ons via de moderne weerapp’s vooraf in het vooruitzicht gesteld. Maar kijk: de Tinekesvrienden hebben hierboven bij de weergoden blijkbaar een stevige lobby uitgebouwd . Uiteindelijk kregen we welgeteld één venijnige regenvlaag te verwerken. Zo eentje die niet te lang duurt, maar wel lang genoeg om iedereen eraan te herinneren waarom onze regenjasjes tot onze basisuitrusting behoren. Precies zoals Meteo Tineke op dag -6 haarfijn had voorspeld. Straf toch ?
Ergens halverwege werd onze rit bruusk tot stilstand gebracht. Daar hing namelijk plots een blauw-wit politielint dat de weg volledig afsloot. Geen doorkomen aan. De oorzaak was vermoedelijk een laaghangende hoogspanningskabel. Een situatie waarbij zelfs de meest avontuurlijke Tinekesvriend toch maar wijselijk besloot om niet als menselijke bliksemafleider te fungeren. Er zat dus niets anders op dan rechtsomkeer te maken en een alternatieve route te zoeken. Het zorgde meteen voor wat extra kilometers. Want bij de Tinekesvrienden is zelfs een omleiding geen verloren tijd: het is gewoon een onverwachte leuke uitbreiding van het parcours. In een handomdraai werd de situatie bijgestuurd door Diederik met de hulp van streekkenner Nico .
Niet alleen had Diederik gezorgd voor een prachtig uitgestippelde rit, hij bleek in zijn achterzak ook nog eens heimelijk de nodige medische en farmaceutische ondersteuning te kunnen bieden want als apotheker, kruidenman en Heuls dorpsgeleerde had hij blijkbaar in zijn achterzak een mysterieus en heel bijzonder wonderkruidenmengsel bij. Zeer welgekomen voor de Tinekesvrienden die de avond voordien net iets te enthousiast in het glas hadden gekeken. Wat er precies in zat, weet niemand. Waarschijnlijk een mengeling van kruiden, plantenextracten, geheime dorpskennis, een klein beetje magie en misschien de juiste dosis kerosine . Het resultaat was in elk geval duidelijk te zien : wie de avond voordien te diep in het glas had gekeken, kon toch vrolijk en fluitend de rit animeren. Nietwaar Xavier, Nico , Bing ? Diederik bewees daarmee dat hij niet alleen de weg kent, maar blijkbaar ook de weg naar herstel. En wat dan gezegd van onze Nico ? De Bond Zonder Naam spreuk “slapen is voor later” , hangt nog steeds plechtig boven zijn bed ¨ Deze boodschap neemt Nico namelijk heel ernstig want met de energie van iemand die dringend nog wat slaap moest inhalen, zette hij er toch een sportief tempo in. De ene na de andere kilometer werd afgehaspeld en achteraan in het peloton begonnen hier en daar al wat benen te protesteren. Maar Nico bleef onverstoorbaar als een echte tempobeul verder pedaleren. Waar een normaal mens na een korte nacht een bed zoekt, zoekt Nico een helling. Waar een normaal mens denkt: “Vandaag doen we het eens wat rustig aan”, denkt Nico: “We zullen ze eens allemaal laten afzien.”
De benen geraakten uiteindelijk toch vermoeid en werd er reikhalzend uitgekeken naar ons clubhuis Dudu waar niemand minder dan sponsor en sympathisant Hans ons stond op te wachten met een zeer gewaardeerd traktaat. Grote klasse van Hans ! Een traktaat na een fietstocht is altijd welkom, maar na een avondje Tinekesfeesten krijgt zoiets bijna de status van medische noodhulp.
Dikke merci aan Diederik voor de zeer geslaagde rit en dikke merci aan Hans Beerlandt voor het traktaat .
Tot volgende week voor onze laatste rit op verplaatsing voor het goede doel, de Kanjertocht met start in Nokere. Slaap deze week gerust wat uit. Nico zal zondag wel voor het tempo zorgen.
Opgelet : gewijzigd startuur naar 8u30
11 deelnemers, 26,3 gemiddeld , 88 km
Joost
.
Verslag van de rit naar Streuvels streke op 6 september 2026
Stijn Streuvels, hij zou tijdens de Tinekesrit van 8 september de centrale figuur zijn. Frederik had ons een unieke rondrit beloofd in de regio van deze alom gevierde schrijver. Het is algemeen geweten dat onze Frederik één van zijn grootste fans is: zijn foto staat steevast op zijn schoorsteen, zijn poster hangt boven zijn bedstee en ook denkt hij er aan om een tattoo met de beeltenis van Stijn te laten plaatsen op zijn imposante biceps.
Een fel gesmaakt gebaar werd gesteld door de Streuvelsvrienden: om hun respect en appreciatie kenbaar te maken omdat wij hun patroonheilige die dag zouden eren, kwamen zij met ongeveer de helft van hun leden ons een goede rit toewensen. De twee leden werden prompt door onze club uitgenodigd om mee te rijden maar bij de aanblik van zo’n getalenteerde groep coureurs die bovendien blaakten van Vlaamse forme bedankten zij vriendelijk.
Nu moet gezegd dat bij de start enkele belangrijke elementen ontbraken, met name het voltallige bestuur en de parcoursbouwer himself. Wat betreft het bestuur waren er twee op buitenlandse missie en lag Joost tussen de lakens met een snotvalling zo groot als de eertijdse snor van Stijn Streuvels. Naar verluid evolueert zijn gezondheid gunstig. En dit vooral dank zij Ingrid. Zij brengt hem liefdevol om het uur een warm drankje, nu eens een theetje met vitamine c en wat later warme welk met echte honing, dit alles vergezeld van een bemoedigend woordje, want zijn gedwongen afwezigheid tijdens de rit had er bij hem diep in gehakt ……..Ook wrijft zij liefdevol s ’avonds zijn kloeke borst in met Vicks waardoor hij in geen tijd op weg lijkt om weer de oude te zijn en ons zodoende zondag weer kan vervoegen. Bedankt Ingrid voor de goede zorgen!
En de parcoursbouwer? Overslapen, overmand door de stress, het uur uit het oog verloren, het roadboek nog even doorgenomen? In elk geval was hij te laat maar een officiële reden voor zijn laattijdigheid konden we niet vernemen. Na een fikse uitbrander van de voltallige groep gingen we van start en waren de verwachtingen hooggespannen.
Als voorgerecht kregen we Tiegemberg voor de wielen en mochten we proeven van de makkelijke kant om dan de moeilijke kant te beklimmen, en om dan in strakke draf naar het befaamde en door sommigen gevreesde pad te gaan waarop Stijn uitkeek als hij weer eens een succesverhaal neerschreef. Sommigen vlogen over de grintweg, anderen vervolgden hun weg met dichtgeknepen billen.
Gelukkig bleef het materiaal intact ………… of toch niet want enkele kilometers later hoorden wij de alom gevreesde kreet ‘Plaaaaaat!’. En inderdaad Jan had een leegloper die misschien zijn oorzaak vond in het grint en de stenen die Stijn Steuvels daar indertijd zelf heeft neergekieperd. Er is bij de Tinekes echter een gouden regel die zegt dat dergelijke pauzes ook een pedagogische meerwaarde betekenen: zo kregen we een uitgebreide op wetenschappelijk gefundeerde bevindingen uitleg over de relatie tussen bandendruk en bandbreedte…. Heel interessant ! Tevens voor Geert een unieke kans om zijn ondertussen bijna legendarisch pompje te demonstreren en op die manier stemmen te verzamelen voor zijn nakende kandidatuur voor de raad van bestuur van onze club.
Eens terug op weg, beseften wij wat voor een bofkont Frankske Lateur eigenlijk moet geweest zijn; af en toe een boekske schrijven en dan vooral genieten van deze prachtige regio. Hij was zelf een fervent fietser en hadden de Tinekesvrienden toen al bestaan, ben ik zeker dat hij lid zou geweest zijn en dat er zeker en vast een boek over onze club ging verschenen zijn.
De pauze werd gehouden in het heel bevallige Moregem en het decor werd nog versterkt door de passage van een Moregemse schone! Bij deze aanblik zou de snor van Frank zeker even gesidderd hebben en zou dit ongetwijfeld onderdeel uitgemaakt hebben van zijn oeuvre.
En dan tijd voor de terugweg waar de ene al dacht aan de traktatie op Heule plaats en waar de andere al met zijn gedachten bij de Vlasico zat.
Diedrik, Patrick, Jan, Geert, Marc 1 en 2, Nico, Arne, Jorge, Cies, Nico en uw verslaggever mochten deze literaire rondrit van 83 kilometer aan een gemiddelde van 25.5 km per uur en 561 hoogtemeters. Dank aan Frederik Streuvels! Ook een eervolle vermelding voor Arne die na een tijdje afwezigheid toch opnieuw present was en slaagde met onderscheiding! En nu op naar de Tinekesfeesten! Yvan
Verslag van de rit naar de Casselberg op 30 augustus 2026
We hebben lang getwijfeld om het wereldkundig te maken maar na intense reflecties willen we deze informatie toch met al onze leden delen. De start in Poperinge kwam er niet zomaar en was het resultaat van heel wat voorafgaand overleg op hoog bestuursniveau. Onze doortocht te Poperinge tijdens de rit naar Cap Gris Nez was immers zo’n succes geweest en had dergelijk grote economische impact op de stad waardoor men daar besloten had om alle registers open te trekken ten einde ook Poperinge als startplaats voor een rit van de Tinekesvrienden te voorzien.
In alle discretie had ons bestuur eerder in dit verband contacten gehad met burgemeester en schepenen en heeft onze leiding uiteindelijk hiermee ingestemd, dit ten einde de hoppestreek een hoger aanzien te bezorgen. Wel moest de club bewijzen dat ze, in overeenstemming met de policy van de stad, een club is die diversiteit hoog in het vaandel draagt maar dat haalden we met de vingers in de neus, ja zelfs met onderscheiding. Op de vraag of alle kleurtjes vertegenwoordigd zijn in de club, konden we volmondig “ja” antwoorden. Bij ons zijn immers sporters met een zwarte fiets even welkom als fietsers met een witte fiets, en zelfs tegen gele, groene of appelblauwzeegroene bolides hebben wij geen bezwaar. En op hun vraag hoe ver we staan op vlak van internationalisering kon ons bestuur de lach amper bedwingen. Bestuursleden gaan bijvoorbeeld naar Sardinië om een rit op verplaatsing voor te bereiden, de voorzitter zit voor de club om de haverklap in het buitenland en de ritten doen ieder jaar minimum drie landen aan, gaat onze Keizer-lid-van-bestuur regelmatig naar Portugal om de relaties warm te houden. En als klap op de vuurpijl hebben wij zelfs een Portugees in ons midden die zich bij ons thuis voelt als een vis in het water! Op één vraag haalden wij echter een onvoldoende met name: “Is er voldoende diversiteit op vlak van IQ?”. Hier gebood de eerlijkheid ons te antwoorden dat dit niet het geval was: binnen onze club zijn op vandaag enkel knappe koppen aangesloten….. Ook deed men navraag of we voldoende het Vlaams gedachtengoed in Frans-Vlaanderen verspreiden en hier deden wij opnieuw hun monden van be- en verwondering openvallen: wie heeft een lid in zijn midden die steevast met Vlaamse geel-zwarte kousen rondrijdt en bij iedere demarrage steevast één van zijn strijdkreten laat horen als daar zijn: “Vlaanderen de Leeuw”, “Vliegt de blauwvoet storm op zee” of “Schild en vriend” ? Kortom: Poperinge kan nog heel wat van ons leren ! ! ! En dat gaven ze ook ootmoedig toe.
Toen ook werd vermeld dat het parcours zou opgesteld worden door onze “ik-zie-zo-geiren-de-heuveltjes-Geert” ging het stadsbestuur onmiddellijk overstag. Geert en de hellingen, dat is zoals Suske en Wiske, Jommeke en Filiberke, Nicole en Hugo: je kunt het ene nooit loskoppelen van het andere. Als extra compensatie beloofde men ook te lobbyen bij de Franse noorderburen om een gemeente te vernoemen naar de huidige leider van het klassement, in casu uw verslaggever.
En zo gingen 11 deelnemers van start. Niet zonder enig tumult tussen onze twee-door-de-banken -gesponsorde-leden die beiden het gebruik van de plaatselijke laadpaal betwistten. Gelukkig was er onze voorzitter die als vroegtijdige Sinterklaas drinkbidons uitdeelde en zo beide kemphanen kon sussen.
En dan gingen we van start. Geert had na intense voorbereiding opnieuw iets prachtigs uit zijn mouw en zijn computer geschud. Rustige landwegels en prachtige vergezichten vielen ons te beurt. Concentratie was wel vereist want naast het bewonderen van de mooie regio zorgde de modder op de boerenwegeltjes ervoor dat we constant moesten alert zijn. Zo dacht Jan er aan om alvast hout te sprokkelen om de winter door te komen en had hij het lumineuze plan om dit te hakselen door zijn versnellingsapparaat maar Poperings hout bleek sterker en taaier dan zijn Shimano tandwielen. Een prachtig oponthoud trouwens want ondertussen verwelkomde de zon ons en was het prachtig vertoeven in deze mooie omgeving.
En hetgeen je kon denken en vrezen als Geert als ritarchitect aangesteld is, werd bewaarheid. Voor ons doemde de Mont Cassel op. Maar in plaats van die onmiddellijk te bestormen, werd er nog een tijd rond gereden, kwestie van zich mentaal voor te bereiden. Plots echter klonk de kreet van Geert “Goan !!!” waarmee hij eigenlijk bedoelde “je mag vanaf nu het snot uit uw neus rijden !!”.
En daar gingen we, elk op ons eigen tempo, de drie kilometer lange beklimming te lijf en bleek eens te meer dat onze leden blinken van de conditie! Als beloning kregen we het prachtige zicht op de markt van Cassel.
Op de terugweg bleek dat de stad Poperinge zijn gelofte had waargemaakt en kregen we warempel, mede dank zij een alerte ritarchitect, Winnezeele voor de pedalen (zie foto). De weinige fans ter plaatse leerden echter dat uw verslaggever dringend meer werk moet maken van zijn PR en veel meer met moderne technieken moet gaan werken zoals TikTok en instagram.
En zo kwamen we snel, in een heel, heel strak tempo, aan op de markt van Poperinge en trakteerde onze voorzitter op een deugddoende consumptie. Om ten slotte terug naar de start te gaan en daar was duidelijk te zien dat onze aankomst heel wat volk met zich meebracht: de parking stond immers helemaal vol!
Opnieuw een rit-grand-cru met dank aan Geert, de Stad Poperinge, de gemeente Winnezeele en het uitgekiende diversiteitsbeleid van onze club!
11 deelnemers waren de bevoorrechte deelnemers aan deze rit van 88 kilometers, aan 27,0 gemiddelde, en met 460 hoogtemeters. Volgende week worden wij verwacht bij Frank Lateur, ook wel eens Stijn Streuvels genoemd. Waarschijnlijk zit hij nu reeds aan de achterkant van zijn huis door het grote raam te turen om onze passage zeker niet te missen …..
Yvan
Abonneren op:
Posts (Atom)