Verslag van de rit naar Diksmuide op zondag 14 juni 2026

Halverwege onze rittenkalender vonden 13 moedige Tinekesvrienden, met berggeit Geert aan de tekentafel, het een uitstekend idee om richting Diksmuide te fietsen, met de majestueuze IJzertoren en zijn bekende AVV-VVK vredesslogan als keerpunt, meer bepaald de afkorting Alles Voor Vaderdag, Vaderdag Verdient Koersplezier. Onze groep vertrok in Heule aan ons Tinekesbeeld, met meer enthousiasme dan gezond verstand, want de voorbije week hadden enkele leden hun fiets al serieus mishandeld in het buitenland. De absolute uitschieters waren ongetwijfeld Vannestjes Matthias, Siemen en Fries, die tijdens de Ardéchoise 2026 bergen beklommen waarvan de naam alleen al spierpijn veroorzaakten. Col de la Croix des Femmes Mortes bijvoorbeeld klinkt toch zorgwekkend en zorgde op het thuisfront voor de nodige rillingen over de rug. Worden daar vrouwen dood aan het kruis genageld of zo ?... Ook Joost en Thierry zagen er geen graten in om de legendarische Mont Ventoux op te rijden. Een mens zou van minder beginnen twijfelen aan zijn vakantiekeuze. Ondertussen koos Martin samen met zijn Mammie voor een iets rustiger programma, waarbij vermoedelijk meer terrasjes dan hoogtemeters werden verzameld. En of ze gelijk hebben . Een mooie vaststelling was dat Tinekesvrienden ook in het buitenland verbroederden en samen terrasjes opzochten. Waar men ook kwam in La Douce France : een Tinekesvriend herkennen bleek eenvoudiger dan een Belgisch frietkot te vinden. Terug naar de rit zelf. Dertien renners tekenden dus present aan de start. Dat aantal bleef echter niet lang behouden. Na een twintigtal kilometer moest Brecht de groep laten rijden. Officieel spreken we van een conditionele achterstand. Onofficieel vermoeden sommige bronnen dat de rest gewoon veel te rap reed. Een diepgaand onderzoek wordt opgestart dat in de bestuurskamer beslecht zal worden. We hopen uiteraard dat het dipje van Brecht onschuldig was en van zeer korte duur zal zijn. Onze Geert plaveide ons alweer de schoonste wegels voor de wielen , waarbij hij zijn reputatie van gediplomeerde klimritmaker vandaag eventjes in de koelkast stopte en vandaag mikte op afzien door vlakke wegen te kelen aan een moordend tempo. Zelfs met de wind in het nadeel werd serieus tempo gemaakt en noteerden we zelfs een tussentijds gemiddelde van 28 km/u aan de Ijzertoren . Het 5 km lange vrije tempo langs het kanaal Ieper-Diksmuide deed de hartslagen pieken en trok ons peloton aan flarden. En dan moesten we nog terugkeren via de Keuneleute met de wind in de rug ! Waren we op weg naar een recordeditie ? De jarige Arne, waarvoor uiteraard onze felicitaties, besloot zijn verjaardag extra luister bij te zetten met een valpartij. Deze keer viel de chute wel volledig op het parcours en kan door de VAR goedgekeurd worden. Gelukkig zonder erg, zodat de schade beperkt bleef tot wat stof op de kleren, een geschrokken hartslag en enkele grappen van ploegmaats . Verder bleef de rit vrolijk verder denderen aan een tempo waar zelfs de kilometerteller af en toe van moest slikken. De kilometers schoven onder de wielen door alsof iemand de wegband achteruit aan het oprollen was, terwijl de gedachten al afdwaalden naar het avontuur van volgende week in Macron-land. Daar wachten de prachtige, maar allesbehalve vergevingsgezinde heuvels van Cap Blanc-Nez en Cap Gris-Nez ons op. Vandaag konden we nog stoer doen en het gas openhouden, maar volgende week zal het motto eerder luiden: "rustig blijven, jongens, de rekening komt nog." Want daar zit het venijn in de staart. Wie in het begin met zijn krachten smijt, zal later ontdekken dat die Franse heuvels bijzonder graag wielrenners op hun plaats zetten. Een stevige training vandaag dus met vele kilometers , een ferme opwarmer dus voor wat komen zou. Dat had onze Geert alvast prima gezien, waarvoor veel dank. Tot volgende week voor onze koninginnenrit naar Cap Griz Nez ! Joost 104 km, 13 aanwezigen 27,8 km/u