Verslag van de rit naar Diksmuide op zondag 14 juni 2026
Halverwege onze rittenkalender vonden 13 moedige Tinekesvrienden, met berggeit Geert aan de tekentafel, het een uitstekend idee om richting Diksmuide te fietsen, met de majestueuze IJzertoren en zijn bekende AVV-VVK vredesslogan als keerpunt, meer bepaald de afkorting Alles Voor Vaderdag, Vaderdag Verdient Koersplezier.
Onze groep vertrok in Heule aan ons Tinekesbeeld, met meer enthousiasme dan gezond verstand, want de voorbije week hadden enkele leden hun fiets al serieus mishandeld in het buitenland. De absolute uitschieters waren ongetwijfeld Vannestjes Matthias, Siemen en Fries, die tijdens de Ardéchoise 2026 bergen beklommen waarvan de naam alleen al spierpijn veroorzaakten. Col de la Croix des Femmes Mortes bijvoorbeeld klinkt toch zorgwekkend en zorgde op het thuisfront voor de nodige rillingen over de rug. Worden daar vrouwen dood aan het kruis genageld of zo ?...
Ook Joost en Thierry zagen er geen graten in om de legendarische Mont Ventoux op te rijden. Een mens zou van minder beginnen twijfelen aan zijn vakantiekeuze. Ondertussen koos Martin samen met zijn Mammie voor een iets rustiger programma, waarbij vermoedelijk meer terrasjes dan hoogtemeters werden verzameld. En of ze gelijk hebben . Een mooie vaststelling was dat Tinekesvrienden ook in het buitenland verbroederden en samen terrasjes opzochten. Waar men ook kwam in La Douce France : een Tinekesvriend herkennen bleek eenvoudiger dan een Belgisch frietkot te vinden.
Terug naar de rit zelf. Dertien renners tekenden dus present aan de start. Dat aantal bleef echter niet lang behouden. Na een twintigtal kilometer moest Brecht de groep laten rijden. Officieel spreken we van een conditionele achterstand. Onofficieel vermoeden sommige bronnen dat de rest gewoon veel te rap reed. Een diepgaand onderzoek wordt opgestart dat in de bestuurskamer beslecht zal worden. We hopen uiteraard dat het dipje van Brecht onschuldig was en van zeer korte duur zal zijn.
Onze Geert plaveide ons alweer de schoonste wegels voor de wielen , waarbij hij zijn reputatie van gediplomeerde klimritmaker vandaag eventjes in de koelkast stopte en vandaag mikte op afzien door vlakke wegen te kelen aan een moordend tempo. Zelfs met de wind in het nadeel werd serieus tempo gemaakt en noteerden we zelfs een tussentijds gemiddelde van 28 km/u aan de Ijzertoren . Het 5 km lange vrije tempo langs het kanaal Ieper-Diksmuide deed de hartslagen pieken en trok ons peloton aan flarden. En dan moesten we nog terugkeren via de Keuneleute met de wind in de rug ! Waren we op weg naar een recordeditie ?
De jarige Arne, waarvoor uiteraard onze felicitaties, besloot zijn verjaardag extra luister bij te zetten met een valpartij. Deze keer viel de chute wel volledig op het parcours en kan door de VAR goedgekeurd worden. Gelukkig zonder erg, zodat de schade beperkt bleef tot wat stof op de kleren, een geschrokken hartslag en enkele grappen van ploegmaats .
Verder bleef de rit vrolijk verder denderen aan een tempo waar zelfs de kilometerteller af en toe van moest slikken. De kilometers schoven onder de wielen door alsof iemand de wegband achteruit aan het oprollen was, terwijl de gedachten al afdwaalden naar het avontuur van volgende week in Macron-land. Daar wachten de prachtige, maar allesbehalve vergevingsgezinde heuvels van Cap Blanc-Nez en Cap Gris-Nez ons op. Vandaag konden we nog stoer doen en het gas openhouden, maar volgende week zal het motto eerder luiden: "rustig blijven, jongens, de rekening komt nog."
Want daar zit het venijn in de staart. Wie in het begin met zijn krachten smijt, zal later ontdekken dat die Franse heuvels bijzonder graag wielrenners op hun plaats zetten. Een stevige training vandaag dus met vele kilometers , een ferme opwarmer dus voor wat komen zou. Dat had onze Geert alvast prima gezien, waarvoor veel dank.
Tot volgende week voor onze koninginnenrit naar Cap Griz Nez !
Joost
104 km, 13 aanwezigen 27,8 km/u
Ritverslag van de Piconrit op verplaatsing van zondag 7 juni 2026
Opnieuw intense activiteiten deze week, dit vooral ten huize van de Vannestes …… Zij hadden zich immers kandidaat gesteld om de rit van 7 juni te organiseren en in goede banen te leiden. En het zal jullie niet verwonderen dat zij, in het verlengde van hun gestalte, de zaken groots zagen en niet van plan waren om een zoveelste ritje in de rij te organiseren.
Tijdens een eerste brainstorming werden de doelstellingen geformuleerd met name het aanbieden van niet geringe sportieve inspanningen gecombineerd met een mix van plaatselijke geschiedenis en cultuur, het in contact komen met de plaatselijke bevolking, en culinaire verwennerij van drinkbare streekproducten. Dit alles in één voormiddag !
Daarnaast werd een taskforce opgericht, bestaand uit hun respectievelijke wederhelften, om de nodige PR rond dit evenement uit te bouwen . Het eerste dat men uitrolde, was de opmaak van een bedrijfslogo met een bedrijfsspreuk; deze mocht u al bewonderen in een eerder whatsapp-bericht. Pas na nachtelijke marathonzittingen werd de u getoonde spreuk unaniem aanvaard: “ BVBA Vanneste, maakt fietsritten als de beste “. Inderhaast werden ook nog fietsbidons besteld met het logo en de bedrijfsspreuk om uit te delen bij de start maar helaas…. De staking bij de verkeersleiders van Skyes zorgde ervoor dat de gadgets verloren gingen.
En zo stonden we, vol verwachting aan de start. Een start echter die misschien zorgde voor een nieuw record in onze o zo rijke geschiedenis. Toen we de parking verlieten, werden we immers opgeschrikt door een tuimelperte van medeorganisator Matthias. Was het dat boordsteentje? Een onwillige ketting? De stress van de rittenbouwer? Wie zal het zeggen? Het belangrijkste was echter dat Matthias er met de schrik van af kwam en dat we onze weg konden vervolgen. Of deze valpartij als “snelste valpartij bij de Tinekes ooit” zal opgenomen worden in onze rijke lijst met clubrecords is echter nog niet zo zeker. In het reglement staat immers dat de valpartij zich moet situeren op het parcours… Nu was het zo dat Matthias zich met zijn voorwiel op het parcours bevond en zijn achterwiel nog op de parking. Tevens lag hij zelf na de valpartij ook gedeeltelijk op het parcours en gedeeltelijk op de parking. Kortom, een zeer belangrijke beslissing te nemen door het bestuur eens ze terug zijn van hun diplomatieke missie. Daarenboven was er voor de rit op verplaatsing geen VAR zodat we met nieuwsgierigheid uitkijken naar hun verdict.
Al heel vlug na de start kregen we het in de smiezen: het ene prentkaartje na het andere ontrolde zich voor onze wielen: dit zou prachtig worden! Maar het decor mocht nog zo mooi zijn, het belette niet dat de ene kuitenbijter na de andere diende bedwongen te worden. En om het geheel nog wat pittiger te maken, zorgde een stevige “wind-op-kop” voor extra pigment.
Terwijl de meesten stilaan meer en meer begonnen te denken aan de beloofde Picon bood zich echter nog een ultieme geseling aan, zijnde de Catsberg maar langs een echt ongekende route waarbij op een ogenblik een stijgingsgraad van 20 % zich aanbood. Na de Koppenberg een tweede waarachtige beproeving die iedereen echter tot een goed einde bracht.
En zo stormden we naar het beroemde café Sint-Elooi, een herberg die al even oud is als uitbaatster Gisèle en waar je onmiddellijk terecht komt in “de tijd van toen”. Gisèle heeft al wat jaren op de teller, is wat moeilijker te been maar het brein werkt nog op volle toeren ! Zo veel volk snel bestellen, lukt niet meer maar met de hulp van Cies en Nico kon ook deze klus snel geklaard worden. Na een zoektocht door haar twee tijdelijke hulpjes achter het citroensap in de kelder en de vin blanc in de living kon het heerlijke drankje bereid worden. Nico informeerde ondertussen heimelijk of hij er in de weekends niet aan de slag kon als flexijobber.
Gisèle had voor onze buitenlandse missionarissen tevens via een spreuk die te lezen was in haar café nog een waarachtige boodschap in petto: “Pourquoi partir ailleurs, quand c’est ici meilleur”. Om over na te denken …
Na deze schitterende halte vlogen we op basis van pure spierkracht gecombineerd met de Picon én met rugwind en over vlakke wegen weer richting Ieper en na het nodige omkleden, het plaatsen van de fietsen op de fietsendragers, keerden we weer huiswaarts mijmerend over Gisèle, over de lekkere Picon en over die gemoedelijkheid die je daar nog kunt vinden en helaas aan het verdwijnen is, ….
Mathias, Cies, Siemen, Nico, Paulo, Geert, Brecht, Marc I en II, en uw verslaggever legden 69,5 km af aan een gemiddelde van 26 km/uur, overwonnen 607 hoogtemeters, degusteerden 1 picon per persoon, inhaleerden gezonde buitenlucht, snoven de sfeer op van 80 jaar geleden, ….. kortom een 10/10 voor sfeer, gezelligheid ! Missie van de BVBA meer dan geslaagd!Bedankt!
Yvan
Verslag van de rit naar de Koppenberg op zondag 31 mei 2026
Geen bestuursleden onder de 11 aanwezigen aan de start want zij waren warempel op diplomatieke missie. Zowel de voorzitter als duivel-doet-al Joost, die tevens Thierry in zijn kielzog meesleurde, waren naar Frankrijk met duidelijke, ja zelfs delicate opdrachten. In het licht van onze volgende ritten bij onze zuiderburen, met name de Piconrit en de rit naar Cap Griz Nez, was het sterk aangewezen om in tijden van oplopende diplomatieke spanningen de banden met onze zuiderburen te versterken. Hun eerste en voornaamste bekommernis bestond er uit om onze groep de volgende weken overal vrije en vreedzame doorgang door Frankrijk te verzekeren. Naar verluidt was er immers enige politiek paniek in de Franse hoogste middens: ook zij waren op de hoogte van de promotie van KVK en gezien de grote financiële middelen die de Kortrijkse club ter beschikking heeft, vrezen ze dat onze ploeg een bedreiging kan vormen voor PSG. Ons bestuur had dit via, via vernomen en was van plan dit als pasmunt uit te spelen. De deal zou er in bestaan dat in ruil voor overal vrije doorgang in Frankrijk, KVK zich nog enkele seizoenen enkel zou beperken tot het bestormen van de Belgische voetbaltop en voorlopig de Europese ambities vrij beperkt zou houden. Bij het ter perse gaan van dit bericht, was er nog geen duidelijkheid over het al dan niet bereiken van een akkoord. Tijdens het overleg werd ook vernomen dat KSV Waregem op vandaag in Parijse middens niet onmiddellijk als een mogelijke concurrent ervaren wordt…
Van dit schrijven maken we ook graag gebruik om volgende gemene roddel tegen te spreken: neen, onze bestuursleden hebben geen koffer vol briefjes van 500 € mee om al hun benodigdheden, hoe klein ook, met dergelijke biljetten te betalen. Dit is fake news !
Onder echt perfecte klimatologische omstandigheden gingen we start onder leiding van Xavier die als een echte bedrijfsleider de opdracht tot opmaak van de rit had uitbesteed aan zijn zoon en nu probeerde met de felicitaties weg te lopen. Een aantal hellingen zoals in Tiegem waren het perfecte aperitiefhapje vooraleer de echte hoofdschotel voor ons geserveerd werd: de Koppenberg, de Rotelenberg, de bult van Melden, … allemaal namen voor deze legendarische helling die door de combinatie van schots en scheve kasseien en een hellingsgraad tot 21% niet alleen voor de wielertoeristen een ware nachtmerrie betekent maar waar ook menig prof te voet wordt gesteld. Mits heel wat getrek, geduw, gehijg, spieren op maximum spanning en nog wat gevloek werd de hindernis echter met succes genomen. Nog maar pas bekomen, kregen we de Taaienberg voor de kiezen en onder de wielen maar konden we bij wijze van beloning boven een pauze nemen ter hoogte van een beeld van de benen van Boonen. We waren nog net op tijd want dat lelijk ding zal binnenkort verdwijnen en plaats maken voor een beeld van een BMW 325i (2500 cc , 6 cilinders in lijn en 135 PK) , met name de auto waarmee Tom Boonen onlangs zijn eerste autorally won bij de historics (auto’s van voor 1990).
Na de pauze voor, achter en tussen de Boonenbenen stond nog heel wat lekkers op het menu met o.a. de Korte Keer, de Hotond en nog wat andere hellingen waar het telkens bergop ging.
Daar waar we ons prepareerden om huiswaarts te keren, werden we echter vrij abrupt opgehouden en was er geen doorkomen aan. Neen, geen rommelmarkt, geen vinkenzetting maar een heuse verrassing ! We kwamen op het parcours van de Fiertel: De Fiertel is een eeuwenoude ommegang (bedevaart) in Ronse, waarbij elk jaar het reliekschrijn van Sint‑Hermes wordt rondgedragen over een parcours van ruim 30 km. Het is een traditie die al sinds 1089 bestaat en die volgens de uitleg van onze Ronsespecialist Arne heel wat volk op de been brengt. Het spreekt vanzelf dat het enthousiasme van deze geëmigreerde Ronsenaar bij dit spektakel naar ongekende hoogten steeg.
Na deze gedwongen maar zo interessante en bezienswaardige stop, ging het richting huiswaarts.
Daar waar we reeds dachten in termen van Heule binnen te stormen, werden we echter plots nog met een technisch probleem geconfronteerd: de batterijen van Mark waren plat, zowel diegene die de kuiten en de quadricepsen van energie voorzien maar ook deze van zijn fiets waarbij het voor onze fondateur zo was dat de laatste loodjes, ondanks alle hellingen, nog het zwaarst wogen! Taai zoals hij is, beet hij echter door tot aan de finish. In deze moeilijke momenten trok hij zich op aan de frisse pint die hem stond op te wachten in café Den Herder. Goed gedaan Mark!
En zo kwam een einde aan deze fantastische rit waarbij weinig clubs kunnen inbrengen dat zoveel facetten in één rit aan bod kwamen: diplomatie op het hoogste niveau, hellingen in de Vlaamse Ardennen van het hoogste niveau, de strijd tussen KVK en PSG, info over de 2de carrière van Tom Boonen, en het bijwonen van een historische bedevaart voor Sint-Hermes, patroonheilige van de geesteszieken !
Matthias, Patrick, Xavier, Frederik, Diederik, Jo, Jorge, Nico, Arne, Mark en uw verslaggever ter plaatse reden onder bescherming van de Heilige Hermes 92,84 kilometers aan een gemiddelde van 25,5 km/u en maakten 776 hoogtemeters.
Yvan
Abonneren op:
Posts (Atom)