Verslag van de rit naar Cadzand op zondag 19 april 2026
De para-sportieve cel van onze club draaide deze week weeral op volle toeren. In tegenstelling tot vele andere gerenommeerde organisaties werkt de club echter volledig transparant en maken ze dan ook graag gebruik van dit platform om de leden en geïnteresseerden het volgende mee te geven.
Na de succesvolle trip van verleden jaar werd door het provinciebestuur van Zeeland sterke diplomatieke druk uitgeoefend om ook in 2026 dit evenement te laten doorgaan. In het kader van een goede verstandhouding binnen de lage landen werd daartoe ingestemd. En om zeker te zijn van een degelijk aanbod werd parcoursbouwer Geert gevraagd om, net zoals verleden jaar, een prachtige rit uit zijn Garminhoed te toveren. En het zou Geert niet zijn, mocht hij daar geen extra dimensie aan toevoegen. Hij vond immers dat de leden te weinig geënthousiasmeerd worden voor deelname en daar zou hij eens verandering in brengen: de dagen ervoor werden wij bestookt met ritinformatie, weerberichten, info over mogelijke omleidingen, uitleg over mooie te passeren dorpen, enz… kortom wie kon het nog over zijn hart krijgen om niet aanwezig te zijn. En het systeem werkte ! Niet minder dan 16 leden hadden zich door de ochtendlijke mist een weg gebaand naar Oostkamp. Geert kreeg ook prima assistentie van de weergoden die hij de ganse week had aanbeden want pas waren we aangekomen, of de eerste zonnestralen stonden er op om ons te verwelkomen. Voeg daarbij dat Geert 100 % zeker was van zijn parcours want de donderdag ervoor had hij nog de gure zeewind getrotseerd om de ganse rondrit persoonlijk met de fiets te gaan inspecteren!
Vooral Nico was in de wolken met deze uitstap want Kuurne mag nu nog zo’n leuke plaats zijn om te wonen, een mens blijft onvermijdelijk emotioneel verbonden met zijn heimat. Vandaar dat hij ook met een goed gemoed en extra buskruit in de kuiten het kopwerk voor zijn rekening nam en ons op sleeptouw nam richting de Zeeuwse kust.
Algauw passeerden we schilderachtige dorpjes en de passage onder de stadspoort van Aardenburg leerde ons dat we de kustlijn met rasse schreden naderden. De eerste vakantiehuizen, de eerste stacaravans, het mulle zand….. ja we zaten nu echt heel dicht bij de zee.
In Nieuwvliet gingen we via een houten met zeezand bezaaide brug naar de zeedijk en trokken we ons na deze moeilijke technische passage op gang voor een sprintje richting Breskens maar toen brak plots grote paniek uit. We waren Patrick kwijt ! Na zijn verdwijning verleden week steeg het ongeloof: het zal toch niet waar zijn ? Is hij misschien nog aan het zoeken naar Carrefour de l’arbre ? Is hij moeten stoppen voor opdringerige handtekeningjagers? Kortom veel meer vragen dan antwoorden. Gelukkig nam hoofdverantwoordelijke chief executive officer van de rit Geert snel een moedig besluit: “kga werekeren en hem zoekn”. Ondertussen werden de eerste initiatieven genomen om Patrick als vermist op te geven. Daar we nog de drukproeven hadden van de affiches van Child Focus van vorige week zou men die snel kunnen herdrukken: we dienden enkel de plaats en de datum te veranderen en al de andere info kon blijven
staan. Van de pauze werd geprofiteerd om het proviand dat door waarnemend voorzitter Joost vooraf was uitgedeeld soldaat te maken.
Enige tijd later grote opluchting. Patrick en zijn fiets waren intact teruggevonden. Op het verbindingsbruggetje had een te ijverige kleuter zich voor zijn wielen gegooid maar gelukkig zonder veel erg. De kleuter ongedeerd, Patrick gevallen zonder averij, enkel de ketting was er af en zat gekneld waardoor hij niet snel had kunnen aansluiten. Maar gelukkig: eind goed al goed.
Aan de jachthaven van Breskens was er nog tijd voor een obligatie groepsfoto en leerden we ook via een aanplakformulier dat Anouck problemen had met haar poesje. Ze was het immers kwijt. Arne probeerde tevergeefs een zoekteam te organiseren maar vond geen gehoor. We hadden nog maar net Patrick terug en ondanks alle sympathie voor Anouck’s poesje moesten we vooruit. En hoe! Aan een hoog tempo passeerden we nog mooie plaatsen en heerlijk klinkende dorpjes zoals Retranchement, Sint-Anna ter Muiden en vlugger dan we dachten doorkruisten we het pittoreske Damme waarbij we realiseerden dat we opnieuw op vertrouwd Belgisch terrein waren. Maar dat belette niet dat er verder duchtig de wielerpees werd opgelegd en na een mooie passage langs het water en het doorkruisen van de stadsrand van Brugge waren we sneller dan gedacht terug op onze startplaats.
En daar waren de klassieke taferelen van rit-op-verplaatsing waar te nemen: fietsen werden op de fietsendrager geplaatst, andere staken de fiets in de koffer, Brecht stond er zich te wassen en moesten derhalve de vrouwelijke fans op afstand gehouden worden, …. En zo konden we na een prachtige rit met dank aan Geert opnieuw tevreden naar huis.
We reden 86 kilometer aan een gemiddeld van 27.9 km per uur en maakten 17 mensen gelukkig, zijnde de 16 deelnemers aan de start én aan de aankomst en de zeventiende was de voorzitter die mee volgde vanuit zijn vakantieresort en zag dat het (zeer)goed was...
Yvan
Verslag van de rit naar strook 5 van de Helleklassieker op 12 april 2026
We zijn 7 dagen na de Ronde van Vlaanderen en iedereen die over een minimale koerskennis beschikt en/of geslaagd is voor het Vlaamse canon weet dat er dan een wielermonument wordt gereden net over de Noord-Franse grens van Parijs , alover Camphin en Pévèle, recht naar Roubaix. De hel van het Noorden dus, waar zoveel wielerhectiek en straffe wielerverhalen werden geschreven, waar zoveel Belgische coureurs onvergetelijke triomfen behaalden. Ook in 2026 dus, waar onze wielerchouchou Wout van Aert zich in de onsterfelijkheid wist te rijden.
Maar al deze pure wielersaga’s kunnen nooit geschreven worden zonder dat er in de voormiddag , zo rond de klok van 10 uur, een groep wielervrienden uit Heule eerst nog eens een allerlaatste zegen over het parcours geeft vooraleer de profs op de kasseistroken los te laten. En het moet gezegd : de Tinekesvrienden bevestigden klinkklaar en zonder verpinken dat er over deze moordende kasseien voor lijf en fiets, ook zonder pech kan gereden worden. Geen lekke banden dus voor onze mannen uit Heule, geen gebroken kaders, geen verwrongen tubes, geen aflopende kettingen, neen niets van dit alles. De profs kunnen dus nog wat leren van ons ! Zo’n brokkenmakers zeg ’s namiddags !
We verzamelden iets voor 8 uur aan ons vast stekje naast ons Tinekesbeeld met een 12 tal onversaagden die van onze President de ijzersterke quote toegesproken kregen : “ik heb de Tinekesvrienden geleerd over kasseien te rijden” . En het moet gezegd : daar valt nu eenmaal geen speld tussen te krijgen . Het moet ook Marc , ons kersvers lid (in perfecte clubuitrusting nvdr) , het nodige vertrouwen ingeboezemd hebben want ondanks het feit dat hij een notoir cubble-hater is, maakte hij gedecimeerd de (juiste) keuze om mee over de gevreesde stroken te rijden. Het is nu al duidelijk dat Marc uit het juiste Flandrien hout is gesneden en geen enkele uitdaging wilt schuwen ! Goed gedaan alvast ! Net als de 10 andere Tinekesvrienden die onbevreesd de marteling van Secteur 5 wilden ondergaan. De kasseien van Camphin-en-Pévèle lagen er zoals altijd bij : grillig, onvoorspelbaar en genadeloos. Ons peloton spatte al snel uiteen in een langgerekte sliert van 11 vrienden die elk hun gevecht voerden met de kasseien. Fietsen stuiterden, bidons rammelden alsof ze elk moment wilden ontsnappen uit deze rammeling. Elkeen probeerde zijn lijn te houden, tanden op elkaar, blik gefixeerd en zoekend naar een vlakke strook, die er helaas niet te vinden was. Niet nadenken, verstand op nul, en dokkeren terwijl elke bobbel voelbaar was in armen en rug. Diederik had duidelijk de juiste kasseivorm te pakken, want die leek te zweven over secteur 5, kort achterna gezeten door onze President. En toch, na het afzien, ontstond voor de meesten een soort vreemde voldoening, het was eigenlijk hiervoor dat we gekomen waren, voor een heroïsch verhaal dat we thuis en aan vrienden en familie kunnen navertellen.
Na de traditionele fotosessie en culinaire herstelvoeding werden we gewaar dat onze Patrick maar niet kwam opdagen . Waar was die nu gebleven ?
Had hij bij het aanzien van zoveel wielertragiek een blinde paniekaanval gekregen en als een door bliksem verschrikt op hol geslagen paard de benen - of beter de wielen – genomen ? Was hij dermate afgeschrikt dat hij pas een half uur later opdook , eenzaam en alleen , ergens op een geasfalteerde weg rond Doornik ? Blijkbaar had hij ambras gehad met de Franse politie die hem maar niet wilden doorlaten. Logisch , want de Tinekesvrienden waren nu eenmaal in aantocht. “Wegwezen klonk het “. Bovendien nam Patrick het gsm-verbod aan het stuur in Frankrijk net iets te serieus, want met de politie in de buurt durfde hij op slag zijn telefoon niet meer te gebruiken.
Soit, zonder telefoon en moderne GPS technologie is Patrick toch goedlachs thuis geraakt blijkbaar, net als de rest van onze groep.
Met de” vent à la poupe” werd het tempo nog eens stevig opgetrokken, staken we tussendoor nog de strook van Néchin in onze achterzak en flaneerden we verder moe maar voldaan Heule binnen.
Deze prachtige rit is intussen een onmisbare klassieker geworden op onze Tinekeskalender die elk seizoen voor zoveel voldoening zorgt. Bedankt Martin !
Onze kalender heeft intussen nog zoveel lekkers in petto want volgende week staat onze eerste rit op verplaatsing naar Cadzand, eind vorig jaar door onze leden verkozen tot rit van het jaar 2025, te pronken. Niet te missen dus !
Tot dan ,
Joost
12 leden, 88 km, 25,5 km/u gem
Verslag van de rit naar De Ronde van Vlaanderen op 5 april 2026
De Platse op Pasen om iets voor 8u. De President begroet zijn volgelingen onder luid klokkengeluid met de traditionele Paasgroet Urbi et Orbi, vrij vertaald: aan Heule en de rest van de wereld is parking. In dit lang feestweekend heeft de club zijn leden over gans Europa uitgestuurd. De redactie ontvangt zichtkaarten uit Italië, de Champagnestreek , Dardennen, Lendelede en andere vakantieoorden. Toch tellen we 10 dappere Flandriens aan de start van de tweede editie van deze Ronde van Vlaanderenklassieker. De President wordt met veel warmte onthaald na zijn preventief intermezzo en dat doet deugd aan zijn hartje. Mark is midden een van zijn klassieke verhalen uit de oude Tinekesdoos als de jury hem onderbreekt en stipt om 8u het peleton op gang fluit, Heeren vertrekt! Klimgeit Geert is aan zet en hij doet zijn diploma van ritarchitect van het jaar alle eer aan. Via landelijke wegen slingeren we ons over de flanken van de Tiegemberg richting de heuvelzone van De Ronde. Nieuwe baantjes over het erf van de boerderij in Kerkhove lopen bijna slecht af als de groep wordt aangevallen door de bloeddorstige waakhond van de hofstede, met de tanden ontbloot en het schuim op de lippen stormt de vlooienbak op Kampioen Yvan af. Onze champ heeft echter al voor hetere vuren gestaan en diepere wateren doorzwommen, hij doet zijn bril af en kijkt het mormel doordringend in de ogen. De keffer schrikt zich een ongeluk door zoveel stoïcijnse kalmte en druipt met de staart tussen de benen ontgoocheld af, zichzelf troostend met "aan die indringer was er toch niet veel te peuzelen". We bollen Kluisbergen binnen en wanen ons op de ring van Antwerpen, een stilstaande file zover het oog reikt. We ontwijken voetgangers die als een horde mieren gewapend met stoeltjes, paraplu's en bakken bier de Kwaremont bestormen. Het is dan 9u15 en de renners passeren een eerste maal om 13u30... het zullen nog lange koude en op den duur zatte uren worden. We naderen de Paterberg en zien de heuvels niet door de immense tenten die de strategische plaatsen bezetten, vluchtelingenkampen voor VIP's. Is dit Vlaanderens mooiste of Vlaanderens lelijkste??? In ieder geval zal het enkele uren later Vlaanderens vuilste zijn. Enfin, we laten het niet aan ons hart komen en onze koers gaat verder , het peleton splitst zich in twee. Nico, Thierry, Paulo Jorge, Yvan en Joost opteren voor de originele kasseien van de Paterberg, de rest verorbert dezelfde hoogtemeters via de betonnen Stooktestraat, toch ook 11%. Fotomoment op de top met dank aan familie en het avontuur zet zich verder. Geert heeft voor een heel mooi tussenstukje Vlaamse Ardennen gekozen op weg naar de Kruisberg en Hotond. We pedaleren op en neer over berg en dal en wanen ons op de Rollercoaster van de Kortrijkse Foor waar onze Tripadvisor deze week uitblonk in durf en kracht. Onze rekening aan hoogtemeters wordt verder aangedikt en de pitstop van de trip wordt gehouden op de hoogste plaats van Oost-Vlaanderen, 150m boven zeeniveau. In deze ijle lucht genieten we niet alleen van de sfeer, het groot scherm en onze banaan of energiereep. In de stille achtergrond herstelt Geert geruisloos het schoenplaatje van Thierry dat door zijn immense krachtzetting op de Paterberg in zijn rechterpedaal is achtergebleven. Sterk technisch staaltje Geert, bravo! Daarvoor dient een pitstop en verliezen we geen extra tijd. Onder politiebegeleiding fietsen we voorbij het monument van "Koarle" in de Ronde van Vlaanderenstraat en dwars door de mensenzee dalen we richting Schelde alsof waren we Mozes door de Rode Zee. Richting heimat zit de wind tegen, 4 Beaufort en dat laat zich voelen. Gelukkig hebben we met Nico en Paulo Jorge brede en sterke kopmannen die de waaier aanvoeren. Berggeit Geert wil onze conditie verder aanscherpen en zijn bijnaam alle eer aandoen en serveert ons nog enkele pittige kuitenbijters zoals Ter Klare en Het Laatste Oortje. Zonder incidenten passeren we nog de Paasfoor en moe maar gelukkig trappen we Heule binnen waar het Paasbuffet en de Ronde ons opwachten. Nog meegeven dat we na 6 ritten maar liefst 4 geletruidragers tellen: Mark de Fondateur, Paulo Jorge, Tripadvisor Joost en regerend Kampioen Yvan! Prachtige en pittige rit met originele insteek, 82km en 640hm aan 24.2 gem. Dikke merci Geert en voor herhaling vatbaar.
President
Abonneren op:
Reacties (Atom)