Verslag van de Kanjertocht op zondag 20 september 2026
Na de bacchanale exploten van de Tinekesfeesten keken we alweer uit naar een nieuwe Tinekesrit. Deze keer trokken we naar Nokere voor een benefiettocht ten voordele van het Kinderkankerfonds.
Dat we met z’n allen die verschrikkelijke K-ziekte ooit definitief uit de wereld willen helpen, spreekt voor zich. Maar dat kanker ook kinderen en zelfs heel jonge kinderen treft, is bijzonder moeilijk te bevatten en te verdragen. De strijd die deze kleine kanjers elke dag opnieuw moeten aangaan, samen met hun ouders, gezin, familie en naaste omgeving, verdient dan ook onze volle steun, bewondering en respect.
Helaas werd ook ons lid Thierry en zijn gezin in 2009 met deze harde realiteit geconfronteerd. Hun zoon Niels kreeg toen lymfeklierkanker en moest een zware periode doorstaan. Gelukkig liep dit verhaal goed af, maar de steun van het Kinderkankerfonds was in die moeilijke periode bijzonder welkom en waardevol.
Voor onze kalendercommissie was het dan ook een no-brainer om de ritkalender aan te passen en deze benefiettocht mee op te nemen. Een kleine moeite voor ons, maar een mooi gebaar voor een doel dat zoveel gezinnen een hart onder de riem steekt.
Dat de weersvoorspellingen – net als de week voordien – weinig goeds beloofden, namen we er dan ook graag bij. Een beetje regen en wind vallen immers in het niets bij de dagelijkse strijd die deze jonge kanjers moeten leveren.
En zo stonden uiteindelijk tien Tinekesvrienden, gewapend met hun fiets en vooral met een warm hart, klaar om richting Nokere te trekken. Zonder morren lieten ze zich de nodige regen over zich heen storten, want deze keer reden we niet alleen voor het wielerplezier, maar vooral voor het goede doel.
Na een deugddoende bevoorrading in Oudenaarde konden de batterijen opnieuw opgeladen worden. En daar konden we meteen ook een inmiddels vertrouwd fenomeen aanschouwen: het schuimende zadel van Geert. We beginnen ons stilaan af te vragen of vrouwlief wel degelijk de juiste wasverzachter gebruikt, of dat Geert ondertussen gewoon met een ingebouwd jacuzzi-zadel rondrijdt. Een mens moet tenslotte comfortabel en luxueus kunnen zitten tijdens het fietsen nietwaar ?
Maar van veel rust was geen sprake, want na de bevoorrading werden ons enkele pittige hellingen voor de wielen geschoven. De Wolvenberg, de Kapelleberg, de Achterberg en uiteraard de Nokereberg zelve zorgden ervoor dat menig Tinekesbeen plots ontdekte dat het toch nog over spieren beschikte.
Opmerkelijke en vooral ferm gemiste afwezige was natuurlijk onze fel gewaardeerde president himself, Martin.
Martin is intussen blijkbaar zo gewend geraakt aan zonovergoten stranden, tropische temperaturen en cocktails met een parapluutje, dat een onschuldige Belgische regendruppel tegenwoordig voldoende is om hem in een panische kramp te doen schieten. Waar is de tijd dat één enkele regendruppel bij onze Geert al voldoende was om het wielerros definitief aan de haak te hangen? Wel… die tijden lijken zich nu te herhalen, want ook Martin is blijkbaar besmet geraakt met dezelfde mysterieuze regenfobie-microbe. Hoogdringend tijd dus dat onze goed-weer-coureur Martin nog eens een ouderwetse Flandrien-kuur ondergaat. Geen wellness-arrangement met warme handdoeken en een glaasje rode wijn aan het zwembad, maar wel een stevige portie vettige kasseien, natte greppels en modder die langs alle kanten rond zijn oren spat.Zijn regenjasje mag daarbij gerust veranderen in een soort rijdende moddercamouflage, zodat zelfs zijn eigen familie hem bij thuiskomst niet meer herkent. En als hij dan uiteindelijk, druipend en modderbruin, aan de voordeur verschijnt, is de kans groot dat Annick kordaat de huiselijke toegang weigert. Wel eerst de fiets afspuiten, daarna Martin zelf onder de douche en pas wanneer zowel mens als machine weer enigszins toonbaar zijn, mag hij opnieuw het grondgebied ten huize Martin Desmet betreden.
Kortom: een echte Flandrien-badkuur, met alles erop en eraan. Dat was precies wat onze 10 kanjer-Tinekesvrienden uit Heule vandaag mochten beleven: een stevige portie regen, wind en nattigheid, maar vooral veel kameraadschap en plezier onderweg.
Maar laten we eerlijk zijn: de échte, de ware kanjers zijn natuurlijk de K-kinderen. Zij kregen geen rondspattend modder en een natte koersdag voor de kiezen, maar elke dag opnieuw een strijd die zoveel zwaarder is dan eender welke fietstocht. Voor hen reden we vandaag met des te meer plezier en overtuiging.
Tot volgende week,
Joost
10 Tinekesvrienden, 67 km, 24,5 gemiddeld.
Verslag van de Heuliusrit van zondag 13 september 2026
Verslag van de Heuliusrit op Tinekeszondag 13 september 2026
Om 8 uur stipt verzamelden 11 Tinekesvrienden aan ons vertrouwde Tinekesbeeld. Dat beeld had duidelijk nog wat tijd nodig om te bekomen van het feestgedruis van de avond voordien. En eerlijk gezegd: wij eigenlijk ook. De nacht was namelijk voor sommigen onder ons bijzonder kort geweest. Bij DUDU-uitbater Jelle was het feest blijkbaar nog volop aan de gang. Hij was nog zijn laatste pinten aan het schenken terwijl wij ons met kleine oogjes en stramme benen klaarmaakten voor een sportieve fietstocht. Een merkwaardig zicht: de ene vertrekt met de fiets, de andere eindigt bij de tapkraan. Iedereen heeft zo zijn eigen manier om aan cardio te doen.
De weersvoorspellingen waren jammer genoeg niet bepaald om over naar huis te schrijven. Regen, buien en andere klimatologische dreigingen werden ons via de moderne weerapp’s vooraf in het vooruitzicht gesteld. Maar kijk: de Tinekesvrienden hebben hierboven bij de weergoden blijkbaar een stevige lobby uitgebouwd . Uiteindelijk kregen we welgeteld één venijnige regenvlaag te verwerken. Zo eentje die niet te lang duurt, maar wel lang genoeg om iedereen eraan te herinneren waarom onze regenjasjes tot onze basisuitrusting behoren. Precies zoals Meteo Tineke op dag -6 haarfijn had voorspeld. Straf toch ?
Ergens halverwege werd onze rit bruusk tot stilstand gebracht. Daar hing namelijk plots een blauw-wit politielint dat de weg volledig afsloot. Geen doorkomen aan. De oorzaak was vermoedelijk een laaghangende hoogspanningskabel. Een situatie waarbij zelfs de meest avontuurlijke Tinekesvriend toch maar wijselijk besloot om niet als menselijke bliksemafleider te fungeren. Er zat dus niets anders op dan rechtsomkeer te maken en een alternatieve route te zoeken. Het zorgde meteen voor wat extra kilometers. Want bij de Tinekesvrienden is zelfs een omleiding geen verloren tijd: het is gewoon een onverwachte leuke uitbreiding van het parcours. In een handomdraai werd de situatie bijgestuurd door Diederik met de hulp van streekkenner Nico .
Niet alleen had Diederik gezorgd voor een prachtig uitgestippelde rit, hij bleek in zijn achterzak ook nog eens heimelijk de nodige medische en farmaceutische ondersteuning te kunnen bieden want als apotheker, kruidenman en Heuls dorpsgeleerde had hij blijkbaar in zijn achterzak een mysterieus en heel bijzonder wonderkruidenmengsel bij. Zeer welgekomen voor de Tinekesvrienden die de avond voordien net iets te enthousiast in het glas hadden gekeken. Wat er precies in zat, weet niemand. Waarschijnlijk een mengeling van kruiden, plantenextracten, geheime dorpskennis, een klein beetje magie en misschien de juiste dosis kerosine . Het resultaat was in elk geval duidelijk te zien : wie de avond voordien te diep in het glas had gekeken, kon toch vrolijk en fluitend de rit animeren. Nietwaar Xavier, Nico , Bing ? Diederik bewees daarmee dat hij niet alleen de weg kent, maar blijkbaar ook de weg naar herstel. En wat dan gezegd van onze Nico ? De Bond Zonder Naam spreuk “slapen is voor later” , hangt nog steeds plechtig boven zijn bed ¨ Deze boodschap neemt Nico namelijk heel ernstig want met de energie van iemand die dringend nog wat slaap moest inhalen, zette hij er toch een sportief tempo in. De ene na de andere kilometer werd afgehaspeld en achteraan in het peloton begonnen hier en daar al wat benen te protesteren. Maar Nico bleef onverstoorbaar als een echte tempobeul verder pedaleren. Waar een normaal mens na een korte nacht een bed zoekt, zoekt Nico een helling. Waar een normaal mens denkt: “Vandaag doen we het eens wat rustig aan”, denkt Nico: “We zullen ze eens allemaal laten afzien.”
De benen geraakten uiteindelijk toch vermoeid en werd er reikhalzend uitgekeken naar ons clubhuis Dudu waar niemand minder dan sponsor en sympathisant Hans ons stond op te wachten met een zeer gewaardeerd traktaat. Grote klasse van Hans ! Een traktaat na een fietstocht is altijd welkom, maar na een avondje Tinekesfeesten krijgt zoiets bijna de status van medische noodhulp.
Dikke merci aan Diederik voor de zeer geslaagde rit en dikke merci aan Hans Beerlandt voor het traktaat .
Tot volgende week voor onze laatste rit op verplaatsing voor het goede doel, de Kanjertocht met start in Nokere. Slaap deze week gerust wat uit. Nico zal zondag wel voor het tempo zorgen.
Opgelet : gewijzigd startuur naar 8u30
11 deelnemers, 26,3 gemiddeld , 88 km
Joost
.
Verslag van de rit naar Streuvels streke op 6 september 2026
Stijn Streuvels, hij zou tijdens de Tinekesrit van 8 september de centrale figuur zijn. Frederik had ons een unieke rondrit beloofd in de regio van deze alom gevierde schrijver. Het is algemeen geweten dat onze Frederik één van zijn grootste fans is: zijn foto staat steevast op zijn schoorsteen, zijn poster hangt boven zijn bedstee en ook denkt hij er aan om een tattoo met de beeltenis van Stijn te laten plaatsen op zijn imposante biceps.
Een fel gesmaakt gebaar werd gesteld door de Streuvelsvrienden: om hun respect en appreciatie kenbaar te maken omdat wij hun patroonheilige die dag zouden eren, kwamen zij met ongeveer de helft van hun leden ons een goede rit toewensen. De twee leden werden prompt door onze club uitgenodigd om mee te rijden maar bij de aanblik van zo’n getalenteerde groep coureurs die bovendien blaakten van Vlaamse forme bedankten zij vriendelijk.
Nu moet gezegd dat bij de start enkele belangrijke elementen ontbraken, met name het voltallige bestuur en de parcoursbouwer himself. Wat betreft het bestuur waren er twee op buitenlandse missie en lag Joost tussen de lakens met een snotvalling zo groot als de eertijdse snor van Stijn Streuvels. Naar verluid evolueert zijn gezondheid gunstig. En dit vooral dank zij Ingrid. Zij brengt hem liefdevol om het uur een warm drankje, nu eens een theetje met vitamine c en wat later warme welk met echte honing, dit alles vergezeld van een bemoedigend woordje, want zijn gedwongen afwezigheid tijdens de rit had er bij hem diep in gehakt ……..Ook wrijft zij liefdevol s ’avonds zijn kloeke borst in met Vicks waardoor hij in geen tijd op weg lijkt om weer de oude te zijn en ons zodoende zondag weer kan vervoegen. Bedankt Ingrid voor de goede zorgen!
En de parcoursbouwer? Overslapen, overmand door de stress, het uur uit het oog verloren, het roadboek nog even doorgenomen? In elk geval was hij te laat maar een officiële reden voor zijn laattijdigheid konden we niet vernemen. Na een fikse uitbrander van de voltallige groep gingen we van start en waren de verwachtingen hooggespannen.
Als voorgerecht kregen we Tiegemberg voor de wielen en mochten we proeven van de makkelijke kant om dan de moeilijke kant te beklimmen, en om dan in strakke draf naar het befaamde en door sommigen gevreesde pad te gaan waarop Stijn uitkeek als hij weer eens een succesverhaal neerschreef. Sommigen vlogen over de grintweg, anderen vervolgden hun weg met dichtgeknepen billen.
Gelukkig bleef het materiaal intact ………… of toch niet want enkele kilometers later hoorden wij de alom gevreesde kreet ‘Plaaaaaat!’. En inderdaad Jan had een leegloper die misschien zijn oorzaak vond in het grint en de stenen die Stijn Steuvels daar indertijd zelf heeft neergekieperd. Er is bij de Tinekes echter een gouden regel die zegt dat dergelijke pauzes ook een pedagogische meerwaarde betekenen: zo kregen we een uitgebreide op wetenschappelijk gefundeerde bevindingen uitleg over de relatie tussen bandendruk en bandbreedte…. Heel interessant ! Tevens voor Geert een unieke kans om zijn ondertussen bijna legendarisch pompje te demonstreren en op die manier stemmen te verzamelen voor zijn nakende kandidatuur voor de raad van bestuur van onze club.
Eens terug op weg, beseften wij wat voor een bofkont Frankske Lateur eigenlijk moet geweest zijn; af en toe een boekske schrijven en dan vooral genieten van deze prachtige regio. Hij was zelf een fervent fietser en hadden de Tinekesvrienden toen al bestaan, ben ik zeker dat hij lid zou geweest zijn en dat er zeker en vast een boek over onze club ging verschenen zijn.
De pauze werd gehouden in het heel bevallige Moregem en het decor werd nog versterkt door de passage van een Moregemse schone! Bij deze aanblik zou de snor van Frank zeker even gesidderd hebben en zou dit ongetwijfeld onderdeel uitgemaakt hebben van zijn oeuvre.
En dan tijd voor de terugweg waar de ene al dacht aan de traktatie op Heule plaats en waar de andere al met zijn gedachten bij de Vlasico zat.
Diedrik, Patrick, Jan, Geert, Marc 1 en 2, Nico, Arne, Jorge, Cies, Nico en uw verslaggever mochten deze literaire rondrit van 83 kilometer aan een gemiddelde van 25.5 km per uur en 561 hoogtemeters. Dank aan Frederik Streuvels! Ook een eervolle vermelding voor Arne die na een tijdje afwezigheid toch opnieuw present was en slaagde met onderscheiding! En nu op naar de Tinekesfeesten! Yvan
Verslag van de rit naar de Casselberg op 30 augustus 2026
We hebben lang getwijfeld om het wereldkundig te maken maar na intense reflecties willen we deze informatie toch met al onze leden delen. De start in Poperinge kwam er niet zomaar en was het resultaat van heel wat voorafgaand overleg op hoog bestuursniveau. Onze doortocht te Poperinge tijdens de rit naar Cap Gris Nez was immers zo’n succes geweest en had dergelijk grote economische impact op de stad waardoor men daar besloten had om alle registers open te trekken ten einde ook Poperinge als startplaats voor een rit van de Tinekesvrienden te voorzien.
In alle discretie had ons bestuur eerder in dit verband contacten gehad met burgemeester en schepenen en heeft onze leiding uiteindelijk hiermee ingestemd, dit ten einde de hoppestreek een hoger aanzien te bezorgen. Wel moest de club bewijzen dat ze, in overeenstemming met de policy van de stad, een club is die diversiteit hoog in het vaandel draagt maar dat haalden we met de vingers in de neus, ja zelfs met onderscheiding. Op de vraag of alle kleurtjes vertegenwoordigd zijn in de club, konden we volmondig “ja” antwoorden. Bij ons zijn immers sporters met een zwarte fiets even welkom als fietsers met een witte fiets, en zelfs tegen gele, groene of appelblauwzeegroene bolides hebben wij geen bezwaar. En op hun vraag hoe ver we staan op vlak van internationalisering kon ons bestuur de lach amper bedwingen. Bestuursleden gaan bijvoorbeeld naar Sardinië om een rit op verplaatsing voor te bereiden, de voorzitter zit voor de club om de haverklap in het buitenland en de ritten doen ieder jaar minimum drie landen aan, gaat onze Keizer-lid-van-bestuur regelmatig naar Portugal om de relaties warm te houden. En als klap op de vuurpijl hebben wij zelfs een Portugees in ons midden die zich bij ons thuis voelt als een vis in het water! Op één vraag haalden wij echter een onvoldoende met name: “Is er voldoende diversiteit op vlak van IQ?”. Hier gebood de eerlijkheid ons te antwoorden dat dit niet het geval was: binnen onze club zijn op vandaag enkel knappe koppen aangesloten….. Ook deed men navraag of we voldoende het Vlaams gedachtengoed in Frans-Vlaanderen verspreiden en hier deden wij opnieuw hun monden van be- en verwondering openvallen: wie heeft een lid in zijn midden die steevast met Vlaamse geel-zwarte kousen rondrijdt en bij iedere demarrage steevast één van zijn strijdkreten laat horen als daar zijn: “Vlaanderen de Leeuw”, “Vliegt de blauwvoet storm op zee” of “Schild en vriend” ? Kortom: Poperinge kan nog heel wat van ons leren ! ! ! En dat gaven ze ook ootmoedig toe.
Toen ook werd vermeld dat het parcours zou opgesteld worden door onze “ik-zie-zo-geiren-de-heuveltjes-Geert” ging het stadsbestuur onmiddellijk overstag. Geert en de hellingen, dat is zoals Suske en Wiske, Jommeke en Filiberke, Nicole en Hugo: je kunt het ene nooit loskoppelen van het andere. Als extra compensatie beloofde men ook te lobbyen bij de Franse noorderburen om een gemeente te vernoemen naar de huidige leider van het klassement, in casu uw verslaggever.
En zo gingen 11 deelnemers van start. Niet zonder enig tumult tussen onze twee-door-de-banken -gesponsorde-leden die beiden het gebruik van de plaatselijke laadpaal betwistten. Gelukkig was er onze voorzitter die als vroegtijdige Sinterklaas drinkbidons uitdeelde en zo beide kemphanen kon sussen.
En dan gingen we van start. Geert had na intense voorbereiding opnieuw iets prachtigs uit zijn mouw en zijn computer geschud. Rustige landwegels en prachtige vergezichten vielen ons te beurt. Concentratie was wel vereist want naast het bewonderen van de mooie regio zorgde de modder op de boerenwegeltjes ervoor dat we constant moesten alert zijn. Zo dacht Jan er aan om alvast hout te sprokkelen om de winter door te komen en had hij het lumineuze plan om dit te hakselen door zijn versnellingsapparaat maar Poperings hout bleek sterker en taaier dan zijn Shimano tandwielen. Een prachtig oponthoud trouwens want ondertussen verwelkomde de zon ons en was het prachtig vertoeven in deze mooie omgeving.
En hetgeen je kon denken en vrezen als Geert als ritarchitect aangesteld is, werd bewaarheid. Voor ons doemde de Mont Cassel op. Maar in plaats van die onmiddellijk te bestormen, werd er nog een tijd rond gereden, kwestie van zich mentaal voor te bereiden. Plots echter klonk de kreet van Geert “Goan !!!” waarmee hij eigenlijk bedoelde “je mag vanaf nu het snot uit uw neus rijden !!”.
En daar gingen we, elk op ons eigen tempo, de drie kilometer lange beklimming te lijf en bleek eens te meer dat onze leden blinken van de conditie! Als beloning kregen we het prachtige zicht op de markt van Cassel.
Op de terugweg bleek dat de stad Poperinge zijn gelofte had waargemaakt en kregen we warempel, mede dank zij een alerte ritarchitect, Winnezeele voor de pedalen (zie foto). De weinige fans ter plaatse leerden echter dat uw verslaggever dringend meer werk moet maken van zijn PR en veel meer met moderne technieken moet gaan werken zoals TikTok en instagram.
En zo kwamen we snel, in een heel, heel strak tempo, aan op de markt van Poperinge en trakteerde onze voorzitter op een deugddoende consumptie. Om ten slotte terug naar de start te gaan en daar was duidelijk te zien dat onze aankomst heel wat volk met zich meebracht: de parking stond immers helemaal vol!
Opnieuw een rit-grand-cru met dank aan Geert, de Stad Poperinge, de gemeente Winnezeele en het uitgekiende diversiteitsbeleid van onze club!
11 deelnemers waren de bevoorrechte deelnemers aan deze rit van 88 kilometers, aan 27,0 gemiddelde, en met 460 hoogtemeters. Volgende week worden wij verwacht bij Frank Lateur, ook wel eens Stijn Streuvels genoemd. Waarschijnlijk zit hij nu reeds aan de achterkant van zijn huis door het grote raam te turen om onze passage zeker niet te missen …..
Yvan
Verslag van de rit van 23 augustus 2026 , toertocht WTC Surplatse
Zondagochtend, 7u40, opweg naar Heule Platse, het is bitter koud, autoruiten vervrozen, mensen krabben voor ze naar de bakker kunnen. De verkleumde geraniums zien er uit als verslunste dahlia's. Waar is de klimaatopwarming als je ze nodig hebt? Aan de start zien we dan ook een amalgaam aan fietkledij: gelukkig geen lange broeken, wel veel mouwkes en windvestjes, onze Spaanse koukleum Patrick verkiest zijn gemoltoneerde trui met lange mouwen. Bing heeft zelfs zijn ganse kleerkast mee, zijn zakken puilen uit van de vestimentaire accessoires: regen-, sneeuw-, windvesten, K-Weetje en zelfs de pardessus van zijn overgrootvader die ermee de medaille van vuurkruiser verdiende in de dodengang in Diksmuide. Op de Platse wanen we ons in een illegale raveparty, keiharde house en technomuziek verwelkomen de deelnemers aan de Surplatse toertocht. Martin Garrix en Charlotte de Witte knallen door de boxen en zorgen voor een Ibiza-sfeer. Tripadvisor Joost gaat al breakdansend naar de inschrijving en komt breed lachend terug met 11 roze bandjes (zie foto), is dit een fietsrally of een of andere gendergelijke parade? Het eerste blijkt algauw want ons peleton trekt zich welgezind op gang, de zon breekt algauw de koude en het is genieten van het heuvelende landschap ten zuiden Kortrijk. Op kop merken we vooral Nico op die niet alleen voor een strak tempo zorgt maar ook als een volleerde wegkapitein de zijwegen afzet, de verkeerslichten regelt en zo voor een veilige doorgang van de groep zorg, klasse! Met de Tiegemberg doemt de eerste kuitenbijter op en in de verte zien we de "Zijwieltjes" tjolen, de ploeg van meervoudig gastrenner Jan Gheysen. We overrompelen ze in de beklimming en fietsen de volgende kilometers verbroederend samen. Ook de beklimming van Grijsloke wordt makkelijk in onze achterzak gestoken. Na de kasseien van de Varent is de "piece de resistance" aan de beurt, de Kluisberg langs de steilste kant met honderden meters aan 13%. In verspreide slagorde wordt die ook overwonnen zij het niet zonder slag en stoot, maar met trekken en sleuren. De globale conditie van de ploeg zit echter snor en met de moraal op zenit bollen we verder, Walenland binnen. Net als we beginnen te zagen over een laattijdige bevoorrading bereiken we het walhalla van bananen, potting, cake, sinaasappels, peperkoek, leverpaté en krabbepoten. In een schuur ergens tussen Escanaffles en Pottes vullen we onze benzinetank in een Tomorrowland sfeertje, luide bassen van Tiësto en David Guetta bonken door de rurale omgeving waar tijdens de week met moeite een haan blaft of een hond loeit. Vol energie vatten we de finale aan, gezellig keuvelend leren we nog het één en ander bij. Zo vernemen we dat Frederik en Ruth binnenkort wijnboer worden in Piëmonte en dat Patrick zich een nieuwe Shimano gaat aanschaffen. Ik zie en voel ongeloof bij de lezer. Het fietsmuseum van Roeselare aast al langere tijd op de gele Vintage Peugeot anno 1959 van Patrick maar zou hij nu toch overstag gaan voor hun genereus bod??? Het antwoord is echter categoriek neen , onze fietsvriend aast op een Shimano Zodias Spinning, een carbonnen (!) roofvishengel met uitstekende werpeigenschappen en een prachtige parabolische actie tijden het drillen van grote vissen!!!! Ongelooflijk toch, veel succes El Pescador Patrick. Over de hellingen van St-Denijs en Bellegem worden nog enkele Stravarecords gebroken en de kasseien uit de grond gereden. Zonder verdere incidenten bereiken we de finish waar in volle Surplatse ambiance de Barbecue wacht. In supergezellige omstandigheden genieten we van lekkere spijs en drank. Het spektakel wordt verzorgd door de superplakkers onder de wielertoeristen, moeten zij niet eten? Het summum heeft plaats rond 15u wanneer een atleet die aan 32/u het parcours heeft afgelegd manu militari door moeder de vrouw aan 3/u waggelend naar huis wordt begeleid, de fiets als steun op het kleinste verzet, teveel Kwaremonts beklommen mijn gedacht. Prachtige toertocht trouwens, mooi sportief parcours en heel gezellige sfeer!!! Wij hadden 85km aan 27 gem en 560hm . Tot volgende week voor de unieke toprit naar Kassel met start uit Poperinge! President
Verslag van de rit naar de Zwalmstreek op zondag 16 augustus 2026
Het regende dit weekend opmerkelijke sportprestaties. Koning Voetbal zorgde zoals gewoonlijk voor de nodige beroering, maar ook in andere sportdisciplines werd er duchtig gestreden alsof er aan de eindmeet de goudstaven uit Dendermonde lagen te wachten. De Belgian Cheetahs, de Belgian Rockets en de Belgian Falcons deden hun naam alle eer aan, terwijl we in het zwembad een nieuwe nationale trots mochten begroeten: Roos Vanotterdijk. Zij pakte maar liefst drie medailles, van elk eentje van kleur. Op haar laatste krachttoer, de 200 meter wisselslag, knalde ze magistraal van de concurrentie weg. Na de schoolslag keek ze eens rustig om zich heen en sprak de ondertussen legendarische woorden: “Oei, waar is iedereen?”
Wel, Roos, zondagmorgen stelde ik mij exact dezelfde vraag.
Om 7u30 stonden we aan de startgrid op Heule Platse. Waar was iedereen? Alle ingrediënten waren nochtans aanwezig voor een heerlijke sportieve voormiddag: perfect fietsweer, een zalig parcours en een tot in de puntjes voorbereid ritje richting de wonderschone Zwalmstreek. Blijkbaar hadden slechts acht Tinekesvrienden de uitnodiging gelezen, maar die acht hadden dan ook geen enkele moeite gedaan om zich te verstoppen. Integendeel: enthousiast doken ze meteen de heuvelzone in. Via onder andere de Oliebergstraat, waar we in de verte nog een soort schaduwpeloton van de Tinekesvrienden hoorden ronddraaien, en vervolgens de Kortekeer in Maarkedal, werden de prachtige wegeltjes en ronduit schitterende vergezichten steeds talrijker.
Het werd een beetje een Vlaamse wielerdroom: kronkelende wegen, glooiende hellingen, pittoreske dorpjes en af en toe een helling die ons eraan herinnerde dat we misschien toch beter eerst nog een extra boterham met choco hadden gegeten ’s morgens.
En toen kwamen de “Sint”-dorpjes in beeld: Sint-Maria-Horebeke, Sint-Blasius-Boekel en Sint-Denijs-Boekel. Stuk voor stuk pareltjes van dorpjes, bijzonder pittoresk en tegelijk behoorlijk pittig. Want tussen al dat heilige geweld lag ook nog het gehucht Sint-Netebuk-Boekel verscholen.
Een naam die verdacht veel klinkt alsof iemand hem na een zware beklimming ter plaatse heeft uitgevonden.
Kortom: de Zwalmstreek deed haar reputatie alle eer aan. Schitterende natuur, heerlijke wegen, kuitenbijters van formaat en vooral: een sportieve voormiddag waarop we, ondanks het ontbreken van de grote massa, met acht man meer dan genoeg volk hadden om puur wielertoerisme te beleven.
Op de terugweg, na een deugddoende pitstop kon Xavier zijn topconditie niet langer verbergen. Met een brede glimlach en een twinkeling in de ogen probeerde hij treiterend en uitdagend het gekende Tinekestempo nog wat verder de hoogte in te jagen.
Xavier fietst namelijk zoals hij praat: stevig doortrappen, af en toe een versnelling hoger en vooral doorspekt met grappige quotes, sarcasme en een flinke scheut satire. Niet altijd geschikt voor mensen met te lange tenen, maar des te beter voor mensen met gevoel voor humor. Zo kennen we hem, en zo hebben we ’m graag.
Hoe dichter we bij Heule kwamen, hoe meer onze kampioen in een verbeten strijd verwikkeld raakte met zijn stalen ros. Zijn “body” begon hier en daar wat tegen te sputteren. Het leek even alsof fiets en berijder in onderhandeling waren over wie nu eigenlijk de baas was. Maar Yvan liet zich door dat kleine technische euvel allerminst van de wijs brengen.
Onverschrokken als altijd rijdt hij desnoods met een driewieler, een winkelkarretje of een fiets zonder ketting recht naar een nieuwe kampioenentitel.
Een dikke merci aan Geert voor dit perfect afgewerkte meesterwerkje. We hebben er met volle teugen én met de nodige zweetdruppels van mogen genieten.
Tot volgende week voor een nieuw wieleravontuur!
Opgelet: nieuw startuur om 8 uur.
8 aanwezigen, 100 km, 25,9 gemiddeld
Joost
Verslag van de rit naar Hameau des Papins, Pays des Collines op 19 juli 2026
Het is volop vakantieperiode en dat was te merken aan onze inschrijvingstafel. Onze Tinekesvrienden verspreidden de wielermicrobe tot ver buiten onze grenzen, zelfs tot in andere werelddelen , Latijns Amerika of zelfs Azië. Na de afwezigheid van gele trui drager Jorge richting Portugal rook Yvan zijn kans. Zonder verpinken trok hij de gele trui aan en sindsdien gaat hij die verdedigen met hand en tand. Maar kenners weten: achter elke grote kampioen staat een nóg grotere kampioenenvrouw. Hilde bewees dat als geen ander. Terwijl andere partners vakanties boeken naar verre oorden, koos zij met militaire precisie voor het exotische... Blankenberge. Niet enkel voor de garnalenkroketten of de zeedijk, maar zodat manlief Yvan vooral géén enkele rit van de club hoefde te missen. Dat noemen ze pas een tactisch meesterplan. Geen Alpen, geen Sicilië , maar de Belgische kust als ideale uitvalsbasis om de gele trui veilig te stellen. De concurrentie spreekt al van "Operatie Blankenberge". De kalendercommissie overweegt zelfs om voor volgend seizoen de “Blankenberge Classic” in het leven te roepen met de berg “Blanken” als ultieme klimuitdaging. Bedankt Hilde om een cruciale en misschien beslissende rol te spelen in het titeldebat en een goeie vakantie toegewenst voor champ Yvan .
Onze ritarchitect Geert had intussen een pittig bergritje in zijn achterzak zitten. Hameau des Papins …,het gelijkt hard op Hameau des Pijns, of gehucht van de pijn. Tja, het klonk toch iets te onheilspellend voor onze President . De angst sloeg hem toch om het hart en stuurde ons zijn welgemeende Presidentiële Tinekesgroet vanuit The Oval Office. De aangekondigde geseling was echter niet van die aard om de andere Tinekesvrienden uit hun lood te slaan. Integendeel , met veel plezier genoten ze van de prachtige vergezichten, de mooie heuvels van Pays des Collines en de sportieve uitdaging die elk klimmetje daar aanbiedt. Na de gekende opwarmertjes via Ter Klare en Sint Denijs dienden de eerste heuvels zich al snel aan. We vlogen er enthousiast tegenaan... de gesprekken over de vakantieplannen van Yvan vielen stil en vervangen door gezucht , verzuring en gehijg, de hartslagen en vermogensmeters piekten en na iedere klim diende er zich snel een nieuwe aan. Maar al snel werden de inspanningen rijkelijk beloond. De route kronkelde door het golvende landschap rond Frasnes-lez-Anvaing, waar groene heuvels, goudgele graanvelden, pittoreske dorpjes en rustige landweggetjes elkaar afwisselden. Meer dan eens keken we elkaar glimlachend aan met dezelfde gedachte: "Zijn we nog wel in België?" want op sommige momenten waanden we ons midden in de mooiste streken van La Douce France. De glooiende vergezichten, charmante boerderijen en eindeloze wegen deden denken aan de Franse Ardennen of zelfs de Provence – alleen ontbrak de geur van lavendel. Het enige wat ons eraan herinnerde dat we nog in Wallonië waren, waren de verkeersborden. Champ Yvan werd dus ter plekke op zijn congé-wenken bediend. Maar de "top of the bill" was zonder twijfel de beklimming van de Hameau des Papins. Met stijgingspercentages die opliepen tot maar liefst 18% werd dit het moment waarop iedereen zijn laatste reserves moest aanspreken. De Hameau des Papins was geen gewone helling, maar een echte kuitenbijter die respect afdwong. Boven aangekomen namen we de tijd voor wat culinaire spijzen en de gebruikelijke fotosessie vooraleer we de terugtocht begonnen. Genoeg hoogtemeters achter de kiezen dacht Geert en verkoos hij de vlakkere stroken op te zoeken. Knap gedaan alvast , Geert. De gebruikelijke babbels circuleerden alweer volop maar vooral het gevoel van voldoening en tevredenheid overheerste. De aangekondigde martelarij viel al bij al goed mee, temeer omdat de conditie bij elkeen duidelijk op punt staat.
Bedankt Geert voor deze prachtige rit, dit was een perfecte afsluiter vooraleer ons Tinekesseizoen voor een 3 tal weken in pauze gaat.
Uiteraard weerhoudt dit niemand om met elkaar af te spreken voor occasionele ritjes op zon-of andere dagen, om dan met superveel goesting opnieuw te starten op 16 augustus naar Zwalm, opnieuw onder regie van Geert.
Vergeet ook niet om jullie in te schrijven voor onze BBQ op 23 augustus op het terras van DUDU Heule, officiële uitnodiging volgt. Iedereen welkom en ciao ciao !
Joost
100 km , 738 hm, 25,3 gemiddeld, 10 deelnemers
Verslag van de rit naar de Plugstreets op 12 juli 2026
De topsport draait mondiaal op volle toeren: het wereldkampioenschap voetbal komt in de eindfase, Wimbledon is zondag afgerond, de Ronde van Frankrijk raakt op snelheid en boven dit alles werken de Tinekesvrienden hun voorlaatste rit af vooraleer het zomerreces in te gaan.
De door de Soleil de l ‘Ardèche gebronzeerde voorzitter had voor ons een pittig traject in petto en hij had er een waarachtige driegangenmenu van gemaakt. Het eerste deel bestond uit een vlakke aanloop richting Ploegsteert die mede dank zij een strakke rugwind, fraaie temperaturen en verstandig kopmanschap ervoor zorgde dat een mooi tempo werd aangehouden maar dat tevens tijd en ademruimte bood voor goeie gesprekken waarbij vooral de geplande vakantiebestemmingen uitvoerig ter sprake kwamen.
Sneller dan we dachten, werd ons deel 2 van het menu aangeboden, met name de Plugstreets. Mochten sommigen onze vaderlandse geschiedenis niet kennen, hierbij wat belangrijke informatie: de Plugstreets zijn onverharde stroken rond Ploegsteert. In de Eerste Wereldoorlog vonden de Britten het lastig de naam van dit dorp goed uit te spreken en raakten zij niet verder dan “Plugstreet”.
Eens de eerste gravelstrook aangesneden, stoof onze voorzitter er zoals de traditie het wil, van door alsof hij perse de eerste wou zijn om de weinig resterende Duitse soldaten op hun donder te geven. De rest volgde echter op heel korte afstand en daar Arne niet mee was, hoefden we ons ook geen zorgen te maken dat we iemand daar ter plekke zouden achterlaten. Enige ongerustheid bij het aansnijden van deze stroken was ook aanwezig: had de voorzitter hier niet eens twee opeenvolgende platte banden opgelopen, had Diederik hier niet enkele jaren geleden zijn fietskader in twee gebroken ? Twijfels die echter al heel vlug verdwenen daar de grintwegen er heel proper en droog bijlagen.
Eens de Plugstreets achter de rug was iedereen er gerust in dat we zonder averij de terugweg konden aanvatten maar een ongeluk zit vaak in een klein hoekje: in de aanloop naar de Rozenberg zorgde het gewriemel, het gepositioneer, het figuurlijk sluiten van de deur of gewoon onhandigheid ervoor dat plots twee rode fietsen met bijhorende renners, in dit geval Mark 2 en Paulo, terug te vinden waren in een gracht en op die manier zich prima konden inleven in het bestaan van de soldaten tijdens de eerste wereldoorlog in hun loopgraven. Na een check up van lijf en leden en de fietsen van de betrokkenen, kon al vlug geconcludeerd worden dat beiden er vrij ongehavend waren van afgekomen. Alleen ondervond Mark 2 nog enige tijd de gevolgen van het feit dat hij midden de Urtica Dioica, door sommigen ook brandnetels genoemd, was terecht gekomen.
Geheel opgelucht over de goede afloop van deze derde tuimelperte in evenveel weken kregen we het derde deel van het menu voorgeschoteld: elke bult, elke helling tussen Ploegsteert en Heule stond op het programma en dit gecombineerd met steeds oplopende temperaturen en een sterkere tegenwind, zorgde voor menige transpiratie.
Als professioneel zorgverlener had Diederik dit grote vochtverlies natuurlijk vlug in de smiezen en daarom besloot hij het nuttige aan het gezonde te paren: na de rit zou hij in de Dudu voor zijn verjaardag een traktaat geven.
Het beloofde traktaat gaf ons vleugels; geen helling was nog te steil, geen tegenwind nog te fel …. en toen velen met hun gedachten al in de Dudu zaten, gaf Joost er richting Moorsele nog een ferme lap op die menig mond deed openvallen. Zelfs Arjen Livyns zou waarschijnlijk moeite gehad hebben om hem te volgen. Wat een conditie !
Op het stemmig terras van onze sponsor was al snel gezelligheid troef, leerden we wat een Willy was, vernamen we meer nieuws over de barbecue van 23 augustus en kregen we boekhoudkundige inzichten in het financieel beleid van onze organisatie.
Een mooie rit met 11 deelnemers, 92 kilometers aan een gemiddelde van 26 per uur en 437 hoogtemeters. Tot zondag voor een vlakke rit naar Hameau des Papins ! Dank aan parcoursbouwer Martin en trakteerder van dienst Diederik !
Yvan
Verslag van de rit naar Nieuwkerke op 5 juli 2026
Heuleplatse om 7u25 des zondagochtends, Mark de Fondateur alias Het Orakel of De Gazette van Heule staat luidkeels te verkondigen dat Optiek Plus + definitief gesloten is. Lap weer een sponsor te schrappen op onze wondermooie truien. Bing vertelt verder hoe hij in de 3 weken van de uitverkoop 9,5 brillen heeft kunnen kopen aan 60% korting. De President reageert furieus: waarom wist ik daar niets van? Alle communicatie moet via het centraal gezag verlopen, daar gaat het batje van een nieuwe zonnebril aan hoge korting, ontgoochelde groeten. Enfin, over naar de orde van de dag, 10 man aan de start, de vakantieperiode is begonnen en de Tinekesvrienden zenden hun zonen uit over alle continenten , we ontvangen prentkaarten uit Guatemala, Indonesië, Zwitserland, Bretagne en zelfs uit Lanklaar waar het nooit donker wordt. Club GPS Mark is aan zet met één van zijn jaarlijkse klassiekers: Nieuwkerke met passage over de schreve. Het peleton heeft zich nog maar net op gang getrokken als sterke Jan opmerkt dan de ketting van Kampioen Yvan als een slappe koord onder de tandwielen slingert. Pitstop na amper 1 km. Een weerbarstige schakel in den derailleur blijkt de boosdoener. Zou ik durven doorfietsen denkt onze Keizer is spe luidop na? NEEN veel te gevaarlijk oppert Paulo Jorge, geletruidrager met slechts 2 puntjes voorsprong. Onmiddellijk vliegen de complottheorieën in het rond: Yvan werd zondag laatst opzettelijk aangereden door Mark 2 in opdracht van Paulo Jorge waardoor het versnellingsapparaat plooiangst heeft gekregen. Het bestuur onderhandelt momenteel met Netflix om het scenario van afgunst, combines, samenzweringen binnen de wielerclub te verkopen, een serie 16 afleveringen waardig genre FC De Kampioenen maar nu met wielertoeristen ipv voetballers. De succesreeks zou WTC Les Salopards als titel krijgen. Yvan bestijgt toch weer zijn carbonnen ros en zal de rest van de rit voor alle zekerheid uitfietsen op zijn grote plateau, pure machttraining! Nico en Joost leggen er al onmiddellijk de pees op maar na een wegmisverstand nemen Thierry en de President de kop over. En dan gebeurt het, in Ploegsteert, in de landelijke Crombionweg in een scherpe bocht verwittigt Thierry het peleton voor het gevaarlijke losliggende grind op de weg en net op dat moment schuift zijn voorwiel weg met een lelijke val van Thierry tot gevolg. Hij rolt als een judoka door de fijne steentjes en springt onmiddellijk weer recht, dat is nu het verschil met een voetballer die nog 10 minuten zou blijven liggen. De lichamelijke schade valt mee buiten een lelijke schaafwonde aan de linkerelleboog. De Voorzitter ontpopt zich als EHBO specialist van dienst, met zijn bidon vol heilig Vittelwater (sponsor Tour!) spuit hij de wonde schoon en dept die proper met zijn profylactische tissues. Thierry zet bestoft en bevuild dapper zijn weg verder en zal zonder problemen de finish bereiken. Ondertussen steken we de grens over en winnen stelselmatig hoogte. We genieten van de prachtige vergezichten over La Douce France en zien zelfs in de verte de bosbranden van de Languedoc. Na een ultieme klimpartij bereiken we onze Montjuich, de Kalvarieberg van Nieuwkerke met een schitterend 360° uitzicht over Frankrijk en het Heuvelland. Ideaal voor een korte rustpauze met of zonder banaan en een mooie groepsfoto. De wind zit goed voor de terugweg en aan een razende vaart vliegen we door Wijtschate, Houtem en Kruiseke. Terwijl we ons klaarmaken voor de klassieke finale vanaf de Kezelberg richting Moorsele steken ons plots 2 renners voorbij waarvan één in volledige Astana outfit. Onze wikipedia wielerspecialist op 2 wielen Geert geeft onmiddellijk duiding: dit is prof Arjen Livyns , woonachtig in Harelbeke, 31 j jong, 60kg licht, 29e in de Ronde van Vlaanderen en dit jaar de Giro knap uitgereden, hij fietst op een Chinees X-Lab vehikel, exlusief verkrijgbaar bij TEMU. Schoon volk en we zetten ons in de wielen, maar niet voor lang, 't is vrij tempo nietwaar. Tripadvisor Joost plaatst de eerste demarrage maar wordt door de renners teruggehaald. Nico plaatst de volgende tegenstoot gevolgd door de President, Joost speelt het ploegenspel perfect en stopt professioneel af met een catchgreep net als de verdedigers op corner op het WK. De twee frêle renners Arjen en Inconnu zitten in de houdgreep en smijten de handdoek in de ring, onze koplopers bereiken afgescheiden Moorsele. Wat een wieleravontuur opnieuw, koersen tegen een profrenner. We fietsen nog wat verder samen met de Ramons A en bollen tevreden het terras van den Dudu op waar tussen pot en pint nog gezellig nagekaart wordt. Was weer een rit om van te smullen, dankjewel Mark!!! 98km aan 26.5 gem en 387hm.
President
Verslag van de rit naar Froidmont en Doornik op 28 juni 2026
Rit 17 van ons Tinekesseizoen aan kilometerpaal 22 Rue de Roubaix 16 in Doornik. De cijfers liegen niet: 1519 km, 8521 hoogtemeters, een goeie 60 uur in het zadel... en eindelijk was het zover. De allereerste leegloper van het seizoen was een feit! Na weken van spanning, speculatie en vakkundig laveren tussen putten, steentjes en ander fietsonheil, is de eer uiteindelijk weggelegd voor... Mark Dewaele ! Proficiat, Mark! Je naam staat voor altijd in de geschiedenisboeken van de Tinekesvrienden als de trotse winnaar van de felbegeerde "Eerste Leegloper 2026"-trofee. Het bijhorende traktaat op ons Dudu-terras wordt in dank aanvaard, niets dringend evenwel. Het wordt met haarfijne precisie genoteerd in ons logboek. Een dikke pluim ook voor alle andere Tinekesvrienden, die dankzij hun feilloze materiaalkeuze, perfect afgestelde bandendruk, messcherpe stuurkunsten, behendig gemanoeuvreer en een haast bovennatuurlijk talent om elke put te ontwijken, deze eer nog even wisten af te houden.
Gelukkig stond Mark er niet alleen voor. Nog voor hij goed en wel met een ferme vloek "ik heb een platte band" de wielerwereld instuurde , snelden Geert en Thierry ter hulp. Gewapend met een mini-bandencompressor , pomp en een air van ervaren Formule 1-pitcrew bogen ze zich over de uiterst complexe herstelling. Er werd druk overlegd, deskundig geknikt, af en toe eens diep gezucht. Na een luidruchtige banden opblaas van enkele minuten (als daar maar geen burenklacht wordt neergelegd) kon de rit worden verdergezet en mochten Geert en Thierry met opgeheven hoofd en zwart bevuilde handen zich samen met de onfortuinlijke Mark terug in het peloton nestelen.
Ondertussen stond het overige 14-koppige peloton rustig te wachten in het zonnetje. Er werd niet gemopperd, integendeel. Al mijmerend werd er nog eens nagekaart over de schitterende geslaagde rit van vorige week naar Cap Gris-Nez. De prachtige zeezichten, de glooiende wegen langs de kliffen , de zon, de gezellige tussenstops en vooral de kameraderie. De euforie werd vandaag gewoon naadloos verdergezet tijdens een regelrechte klassieker richting Doornik, onder de deskundige leiding van onze President. Die had zich eerder deze week, onder een loden zon en tropische temperaturen waarbij zelfs de hagedissen de schaduw opzochten, vrijwillig opgeofferd voor een grondige verkenning van het parcours. Respect is hier absoluut op zijn plaats! Niet alleen om de talloze wegenwerken te ontwijken, maar ook om nauwgezet te controleren of alle bomen wel voldoende gesnoeid waren, de takken niet te laag hingen, de putten nog op hun vertrouwde plaats lagen en of de wind ons geen vervelende parten ging spelen.
Na een 40 tal kilometers konden voor het eerst de klimmersbenen aangesproken worden met de beklimming naar de Antenne van Froidmont om daarna in een donderende vaart af te dalen naar een verfrissend terrasje op de grote markt van Doornik. De “Grand Place” en omgeving was namelijk bezaaid met allerhande wegenwerken met de bedoeling uiteraard dat alles er daarna nog mooier en authentieker ging uitzien. Doornik is nu eenmaal een van onze oudste steden en bezit een uitzonderlijk rijk historisch erfgoed waaronder de Kathedraal, het Belfort en de Pont des Trous.
Na het verfrissende intermezzo werd de terugrit aangevat en flaneerde het peloton langs het schilderachtige jaagpad van de Schelde. Al snel bleek echter dat de lokale groendienst het snoeiwerk iets té ontspannen had aangepakt. Over het hele traject lagen nog takken en twijgen verspreid, alsof speciaal voor de Tinekesvrienden een hindernissenparcours was aangelegd. Gelukkig kwam de eerder uitgevoerde inspectie van Martin hier niet in het gedrang: hij had de bomen gecontroleerd, maar had er waarschijnlijk op gerekend dat de groendienst achteraf ook nog even zou opruimen. Met de nodige stuurkunst, wat acrobatische uitwijkmanoeuvres en af en toe een luid "Tak!" wist het peloton ook deze onverwachte natuurproef zonder kleerscheuren te doorstaan.
Alsof de lekke band nog niet genoeg aandacht had opgeëist, besloot het stevige tempo op de terugweg ook de conditie van Mark nog eens serieus op de proef te stellen. Hij kwam stilaan in ademnood en opperde heldhaftig dat het peloton gerust zonder hem mocht verder rijden. Maar dat was buiten de Voorzitter gerekend. Die nam het heilige Tinekesvrienden-motto "Samen uit, samen thuis" bijzonder letterlijk. Met de vastberadenheid van een ploegleider in de Tour temperde hij onmiddellijk het tempo en hield hij Mark netjes in het wiel. Sommigen beweren zelfs dat Martin onderweg even overwoog om een sleepkabel boven te halen, maar zover hoefde het gelukkig niet te komen. Want een Tinekesvriend laat je misschien even zweten... maar nooit achter.
Alsof één Mark vandaag nog niet genoeg hoofdrol had gespeeld, vond ook de andere Mark dat hij niet onopgemerkt naar huis kon. Op een zucht van de beklimming van "Het Laatste Oortje" maakte hij een klein inschattingsfoutje en tikte hij tegen het achterwiel van onze kampioen Yvan. Het gevolg: Yvan ging tegen de grond, netjes op zijn knie. Gelukkig bleef de schade beperkt tot wat geschrokken gezichten, een stoffige knie en een gekrenkt koersimago. Toen iedereen riep: "Yvan, alles oké?" antwoordde hij: "Ik dacht even dat ik niet aan Het Laatste Oort stond, maar voor Het Laatste Oordeel!" Gelukkig kon iedereen er achteraf mee lachen, stond Yvan meteen weer recht en werd duidelijk dat er niets ernstigs aan de hand was. Zo eindigde een rit waarin de naam Mark werkelijk overal opdook: de eerste leegloper, bijna gelost door het tempo én als hoofdrolspeler van het enige "incidentje" van de dag. Er zijn van die ritten waarop één naam telkens weer terugkomt... vandaag was dat zonder enige twijfel: Mark!
Bedankt, Martin! Dankzij jouw voorbereiding kregen we opnieuw een schitterende rit voorgeschoteld, met alles erop en eraan: prachtige wegen, een lekke band, een technische interventie, een paar takken op het jaagpad, een bijna-opgave, een valpartij zonder gevolgen en vooral heel veel fietsplezier. Kortom, een perfecte Tinekesvriendenrit...
Tot volgende week waarbij … jawel club-GPS Mark aan zet is . We kijken er alvast naar uit.
Joost
14 renners, 95 kilometer, 27 km/u gemiddeld, 471 hm
Abonneren op:
Posts (Atom)