zie filmpje vanaf 1'30"
http://nieuws.vtm.be/binnenland/182621-geen-rugzak-op-de-ronde-door-terreur
Verslag van de rit van 8 mei 2016 Franco-Belge
Weg zijn de tijden waarbij we op zaterdagavond angstvallig alle
Europese weermodellen afdweilden op zoek naar welke battledress we op
zondagmorgen zouden dienen te omgorden. Er bestaat immers iets als meteo Tineke
die op het punt staat tussen straalstromen en hoge drukgebieden in een
weeroscar in de wacht te slepen. De accuraatheid en Zwitserse precisie waarmee
week na week het weer wordt voorspeld, zijn ronduit indrukwekkend. Het
instrumentarium van ons weerstation is nochtans eerder beperkt : een doe het
zelfpluviometer, een natte vinger en een grote portie gezond boerenverstand
slagen erin de gevestigde weergoden wekelijks het schaamrood op de wangen te
bezorgen.. Ook nu was het er opnieuw boenk op : hoogzomer te midden de lente,
arm-en beenstukken bleven netjes gewassen in de kast en her en der werden
gladgeschoren been-en kuitspieren gespot. We tellen ook enkele oeratleten in
ons midden die de biologische functie van de menselijke beharing naar waarde
weten te schatten. De vergelijking asfaltjeannetten met kasseivreters loopt
hier recht evenredig met de vergelijking gillettejeannet en oermens.
Gelegenheidssportdirecteur Tim kwam samen met zijn Natasja
rechtstreeks vanuit Moeskroen aangewaaid. Zijn verjaardagsgeschenk lag nog
ingepakt in de koffer : een KVK-zege met een Kagéstrik errond en een doos vol
Europese Heizelambities. Ritarchitect Kevin koestert ook een Europese droom al
situeert die zich een trapje hoger : champions league in een blauwzwarte
cadeauverpakking. Ook Joost ziet het leven door een blauwzwarte bril terwijl
onze MM een boontje heeft voor de paarswitte grootmacht uit de hoofdstad. Als
daar maar geen Tinekeshooliganisme van komt!
Er waren ook geen schaars geklede koerspoezen te bewonderen aan de
start. Een jammerlijke zaak want de vaders en andere snoepers onder ons stonden
met getuite lippen klaar om de mama’s en de mama’s in spé hartelijk te
kussen…euh…te feliciteren natuurlijk.
Net op het moment dat de Heulse zieleherder als een
zelfmoordterrorist zijn klokkenspel 8 keer liet luiden, riep Simon (of was het
Kevin?) de troepen samen voor een tocht over de skreve. Ook hierin zijn onze
ritarchitecten zeer bedreven : grensoverschrijdende etappes met respect voor de
Schengenakkoorden. Onderweg zagen we verdacht veel vaders op pad : sommigen
hadden duidelijk de bloemetjes buitengezet en die vervolgens meegetroond naar
de thuishaven. Ander liepen de benen vanonder het lijf om moeder te eren met
gebak en andere zoethoudertjes. Tinekesvrienden daarentegen houden nog van
echte tradities : zere rien oje zere moe rien en voor de rest delegEREN. Vader
dus op de fiets en moeder achter het fornuis. Als tegenprestatie krijgt
vrouwlief een afgetraind en adrenalinevol mannelijk exemplaar aan tafel : een
niet te versmaden geschenk.
Kevin (of was het Simon?) had zich uitstekend van zijn huiswerk
gekweten. Hij koos voor het noordelijk deel van een zuiderse bestemming en
dompelde ons onder in een bad van Franse kaas, krokante baguettes en heerlijke
wijnen. Het gesmacht naar al deze lekkernijen zorgden voor een strak tempo in
een pittoresk en met zon overgoten landschap. Het was heerlijk fietsen in een
afwisselend decor : wind op kop, wind in de rug, enkele hoogtemeters en vooral
gestroomlijnd de pedalen geselend langs de gouden rivier. De geografische
kennis van sportdirecteur Tim zorgde ervoor dat hij telkens met sprekend gemak
het peloton opnieuw terugvond. De pitstop kwam als een geschenk uit de hemel :
sportrepen, suikerwafels en het echte Rode Duivelsvocht vulden de reserves
opnieuw aan. Bedankt Tim en co!
We kregen ook goed nieuws van keizer Ronny : hij waagde zich
opnieuw op de koersfiets! Een vat vol karakter bij wie het woord opgeven niet
in het woordenboek staat. Klasse Ronny! De Tinekesvrienden duimen voor jou!
Opnieuw een zoveelste ritparel aan de Tinekeskroon, 22 renners, 95 km
tegen een heel sterk gemiddelde van 27,8/u. Sterke prestatie!
Red Philip
Verslag van de rit van 1 mei 2016 Mont St-Aubert
Na een goede 2 maanden van roderen, aftasten en studierondes
ruilen we langzaam maar zeker het Vlaamse vlakke land in voor een iets
geaccidenteerder parcours. De voorjaarsklassiekers mochten er alvast zijn : we
herinneren ons parels van ritten op heerlijke wegen, malse regen, bolle en
dolle kasseien, panoramische vergezichten en schuchtere molshopen.
Er hing spanning in de zondagse lucht : zouden we nu wel toegang
krijgen tot onze felbegeerde reserveonderdelen of zou de toegangscode opnieuw
het slachtoffer geworden zijn van de wispelturige fratsen der Kortrijkse
ambtenarij? Met de blik op oneindig, het verstand op nul, een bang hartje en
trillende vingers stapten we gedecideerd af op de toegangsdeur van ons
munitiedepot. De zo felbegeerde klik na het intoetsen van de code vervulde ons
hart met blijdschap. Het uitstekend lobbywerk van MM Pantani wierp zijn
vruchten af en onze sportdirecteur kon de volgwagen volproppen met klandestiene
fietsbatterijen en minuscule motortjes. Dit werd vakkundig gemaskeerd door enkele
fietswielen en wat EHBO-materiaal.
Simon was trouwens blij met zijn promotie tot sportdirecteur.
Dankzij Joost worstelde hij zich de voorbije week door een kanjer van een
identiteitscrisis. De naamsverwarring met schoonbroer Kevin deed zijn zondags
alibi verbleken en zorgde ervoor dat er naast tekst ook heel wat uitleg aan te
pas kwam op het thuisfront. Leg het maar
uit : schoonvader last zijn rit af vanwege de slechte klimatologische
omstandigheden, Simon kruipt in de huid van Kevin en is een volledige
zondagvoormiddag uithuizig : Pieter Aspe zou ervan smullen. Gelukkig was zijn
verdediging een stuk steviger dan hetgeen Zulte de laatste tijd laat zien en
kon hij de thuisaanval onmiddellijk neutraliseren.
Champ Piet was ritarchitect van dienst en stak direct van wal met een heuse bergrit
richting Mont-Saint-Aubert. Hij werd zaterdagmorgen nog gespot met een mand vol
eieren aan de voordeur van de Arme Klaren. Die omkoperij was succesvol : hoewel
de morgen nog naar herfst rook, kregen we al vlug lentetaferelen voorgeschoteld
hetgeen vestimentair geen simpele zaak is. De tijd van blote kuiten en
halfnaakte dijen komt steeds dichter. De indrukwekkende atletische verschijning
van president fondateur Mark werd samen met zijn fluit druk gesolliciteerd om als
medekopman te fungeren maar de fiets van onze clubgps had geen zin in een
strijd aan het front. Het was integendeel de president die – nog vol adrenaline
na een hemelse voetbalavond – besloot samen met Piet de degens te kruisen met
de klimdemonen.
In een verrassend nieuw decor werden we meegetroond richting de
Mont-Saint-Aubert. Het glooiend landschap zorgde voor een scherpe afstelling
van alle lichaamsonderdelen zodat de uiteindelijke opdracht met succes kon
vervuld worden. Als een meerkoppige draak loerde de reus ondertussen
likkebaardend richting mannelijk en vrouwelijk Tinekesvlees. In verspreide
slagorde veroverden we centimetergewijs elke morzel stijgende grond. Iedereen
bleef heldhaftig in het zadel, behendig de meppen van de draak ontwijkend.
SB/PM Willy keek het beest zelfs in de muil door op de flanken zijn
prostaatvocht achter te laten. Desondanks remonteerde hij nog als een jong
veulen het peloton.
Op het graf van de draak bouwden we een door Simon gesponsord
feestje en als klap op de vuurpijl mochten we breedlachend op de foto bij de
restanten van onze verovering. Opnieuw een plaatje voor het nageslacht! In
gestrekte draf en tegen de wind in beukend ging het vervolgens huiswaarts.
Een heerlijke rit met tal van spitsvondigheden ineengeknutseld door
een champ die naam waardig. 84,5 km, 25,4gemiddeld en 25 deelnemers! Mooie
statistieken.
Tot zondag!
Red Philip
Met een stralende glimlach op 146m hoogte Mont St-Aubert!!! 1 mei 2016
Verslag van de regenrit van 24 april 2016 Houthem
Zondagmorgen 8 uur. Opnieuw werd vastgesteld dat de geheime
code van ons materiaalkot onbruikbaar was. Geen reserveonderdelen , geen
gevarendriehoek en andere munitie aanwezig.
Onder een dreigende hemel tekenden slechts 6 flandriens en 1
flandrienne present . Zij waren geradicaliseerd tot martelaren van onze
weergoden.
Want die goden hadden niet zo veel lekkers op het menu
staan. Een gekruide mix van die typische aprilse grillen. Een strakke
noordenwind tot 5 beaufort , doorspekt met miezerige regen schrikten blijkbaar
menig getrainde Tinekesvrienden af.
Zelfs parcoursbouwer Willy zag nog voor de start het (blauw
?) zwart voor ogen en besloot de eer over te laten aan Kevin die ons meenam
richting Houthem. Waarvoor dank.
Met amper 4 graden op de thermometer vertrokken we dan
maar, op zoek naar eeuwige roem, op zoek naar het diploma van ongeëvenaarde
heldenstatus. Op zoek naar die beruchte Flandrienstatus waar we 20 jaar later
gaan mee kunnen uitpakken tegenover ons kleinkinderen. Je kent de
vertellingskes wel : “ in onzen tijd trokken wij ons niet aan van een
beteke regen”, “ wére of geen wére , we bluven goan” !
Nog voor we goed en wel vertrokken waren moest Diederik al zijn
voorwiel laten omwisselen. Blijbaar zorgde een bobbel in de band voor een
kassei gevoel en dat was toch net eventjes teveel gevraagd voor deze Flandrien.
Gelukkig zorgde Kevin niet alleen voor een nieuw parcours maar ook voor een
nieuw voorwiel.
Via een mooi en licht glooiend landschap stopte ons
treintje aan het kerkje van Zandvoorde en zorgde Geert ervoor dat onze
doorweekte en kreunende lijven even wat caloriën konden bijtanken door
middel van heerlijke eierkoeken .
Eventjes kregen we gezelschap van een achtste Heulenaar
die bewonderend opkeek naar zoveel wielertalent en maar wat gelukkig was
dat hij in ons zog even op adem kon komen.
Intussen werd de miezerige regen vervangen door een
apoclyptische stortbij die striemend op ons werd uitgegoten. We namen de gratis
koude douche onverstoord in ontvangst en peddelden via Houthem en Comines
vastberaden richting de huisstal in Heule , waar een warm bad zo goed deed voor
ons doorweekt lijf en onze verkleumde handen en tenen.
6 atleten, 1 atlete, 60 km, een stevig gemiddelde van 26,8,
met dank aan Kevin en Geert.
Tot volgende week !
Joost
Verslag van de rit van 17 april 2016 Grijsloke
De tijd dat de zoetgevooisde praatbarak zondag Josdag de debatten
beheerste, ligt al een hele tijd achter ons. Het jonge wielervolkje van
tegenwoordig vindt dat maar niks meer en verkiest om nu op zondag de
comfortzone te verlaten ten einde te werken aan de stroomlijning van het
lichaam, het ontwikkelen van been-en buikspieren en het optimaliseren van
hartslag en longinhoud. Totaal andere koek dan onze voorouders dus die het kaartspel,
de biljarttafel en het klinken op de vriendschap als summum van genot
beschouwden. Bart verscheen vol karakter, met goede moed en een
spiksplinternieuwe helm aan de start van de 6de rit. Zijn vorige
week totaal verhakkeld exemplaar schonk hij aan het rariteitenmuseum van
Paris-Roubaix alwaar de fietsliefhebbers zich zullen kunnen vergapen aan dit
heroisch voorwerp dat onze vorige rit
voor altijd zal symboliseren. Heldendom in een notedop. Buiten enkele geschonden
bloedvaten en wat builen en blutsen bleek Bart van verder onheil bespaard. Zoon
Mathijs was voor de gelegenheid ingehuurd door een brouwerij uit het verre
Hoegaarden : hij maakte ter plaatse volop
promotie voor het “witteke” door bleek en afgepeigerd voor de dag te
komen. Of hoe de moordende combinatie van Duvel (brouwerij Moortgat) met een
Westvlaams “plaagske “ tot reclame leidt voor de concurrentie. Even
consternatie net voor het op gang schieten van de etappe. Red Philip bleek
spoorloos. Geveld door overwinningskoorts, zegedronken, opgepeuzeld door de
wolf van het Waasland als vergelding voor de driepunter aldaar? Niks van dat
alles : bleek dat zijn benzinebidon eenzaam op de keukentafel was
achtergebleven terwijl zijn benen al in
Bissegem waren. Gepokt en gemazeld als pendelaar bereikte hij alsnog just in
time Heule statie. Yvan werd aldus in extremis ontlast van strafstudie op
zondagnamiddag. Dirk, een autoriteit op het gebied van wielercoaching en
ritarchitectuur, troonde ons mee naar Gijzelbrechtegem terwijl Petra op haar
beurt Kim kon strikken als sportdirectrice. Een vrouw in de volgwagen en 3
vrouwen in rennersplunje : wat kan een wielertoerist zich nog meer wensen?De
weergoden hadden een slechte nacht achter de rug en kotsten met de regelmaat
van een klok hun onderkoelde maaginhoud over onze hoofden. Ter hoogte van de
nieuwe Zultse kleedkamers kondigde radio Tineke zelfs een heuse
regenvestjesstop af. Gezien de luchtverontreinigende mestomstandigheden werd
deze vestimentaire stop genomen met de neusknijpers op. Marie lag daarbij in de
knoop met haar ritssysteem waarop de president als heer in het verkeer direct
bereid gevonden werd te ritsen, desnoods zelfs met de tanden gezien de
verkleumde handen. Kreunend onder een apocalyptisch Flandrienweer konden we
alsnog genieten van de hoogtemeters en het pittoreske landschap dat Dirk had
uitgetekend. De pitstop te Gijzelbrechtegem was er één om u tegen te zeggen :
het geplens was gestopt en onder een schuchter zonnetje werd de innerlijke mens
voorzien van vocht en calorieën waarvoor hartelijk dank aan Dirk en co.Onze
polyvalente parcoursbouwer had werkelijk aan alles gedacht : in 83 km reden we
niet alleen door alle weerseizoenen heen, ook de rit getuigde van veelzijdigheid. Geografische
verrassingen waren schering en inslag, een originele finale was het orgelpunt.
Prachtig werk dus tegen een egaal en aangenaam tempo, daarbij geassisteerd door
de atletische verschijning van Geert Depoortere II : maatwerk op het niveau van
de wielertoerist. Tim reed in extremis nog lek op de terugweg van het zondagse
werk naar de woonplaats en bij het ter perse gaan werd vernomen dat de
functiebeschrijving voor de vacante betrekking van materiaalmeester aangevuld
wordt met volgende competentie : lichthandig fysieke en morele assistentie
verlenen aan rensters die even een dipje kennen. Kandidaturen vergezeld van het
CV en een bewijs van goed gedrag en zeden kunnen nu al overhandigd worden aan
de bestuurstop. Screeningsdata (theorie en praktijk) worden later nog
meegedeeld.
20 atleten en 3atletes, 83 km, 25,5gemiddeld en 500 hm. Bedankt
Dirk, Petra en Kim!
Tot zondag!
Red Philip
Abonneren op:
Posts (Atom)