Verslag van de rit naar Staden en omgeving op 15 maart 2026

15 maart 2026 Ondanks de povere 2 graden Celsius tellen we toch 14 aanwezigen: 12 effectieve leden en twee stagiairs. De eerste is Mark bis die aan zijn tweede rit toe is en eigenlijk nog een ‘bleu’ is, maar niet getreurd, met het talent dat hij heeft, is het slechts een kwestie van tijd vooraleer hij alle wielerkneepjes onder de knie heeft. De tweede is Fries, met name van het fameuze geslacht van de Vannestes. Met drie man uit dit roemrijk gezin tekenen ze present voor de start.(zie foto hieronder) Jammer dat de vierde, met name Cies, forfait moest geven met een opspelende rug. Anders hadden wij, in lopende meters, ongeveer 8 meters Vannestes mogen verwelkomen. Parcoursbouwer van dienst was ons clubmonument Mark; ook genaamde ‘de parcoursbouwer’ en ook gekend onder de naam ‘Bing’. Hij zou ons richting Staden voeren. En er zijn zekerheden in het leven: als Marc een rit uittekent, staat die garant voor mooie binnenbaantjes, vaak ongekende oorden, prachtige uitzichten en weinig of geen grote banen. En alsof dit niet genoeg is, wijst hij ons dan nog op mogelijke gevaren op de baan “let up wi, want tes doar nen scherpen draai” en weerklinkt zijn alom gekend fluitsignaal bij het naderen van een grote voorrangsweg. Wij waren wel eens nieuwsgierig hoe hij het toch aan boord legt om steeds van die mooie, originele ritten ineen te steken en daarom interviewden we hem tijdens de rit. “Zeg Mark, hoe doe jij dat om telkens zo’n prachtige baantjes te vinden? Heb je een goeie Garmin misschien?”. Hierop kwam snel en krachtig een heel leerrijk antwoord; “Garmin, Garmin, nondedju niks te Garmin. Kenne kik al die boantjes uut min hoofd. Kkpijze kik eerst wukke richting da we gaan rien en toen plakke kik die boantjes een bitje aan mekoar.” Waarop de vraagsteller replikeerde met “ah, zoiets als copy paste”. Met opnieuw een even duidelijk antwoord: “copypijs, ken pijzet niet, ik doe dad allemoale uut mijn hoofd! En doarbie, die gasten van tegenwoordig kunnen niks mee zoender dienen compjuter. Un ze genen muus of nen touchdinges inne, stoan ze doar te blinken: de losers”. Ons interesseerde het ook of hij hierbij hulp kreeg van iemand bij dit moeilijke werk. “Ba joak, mien vrouwe elpt uk daarmee bezig benne. Nie da ze zie de boantjes kent, maar zie zorgt ervoren dat mien potloden altied goe gescherpt zien. Ke kik een zwort nodig voar te schrieven, een groen vo de kleine boantjes in te kleurn, en een rood voor de gevoarlijke punten nie te vergeten. En natuurlijk zorg ze wok voor een goe gomme, want kanne kik wok nen keer missen hé. En wuk dadder wok heeeel belangriek is, ik rie dat de weke dervoren nog nen keer zelve, vo te kikken of dadder geen werken zien. “ Tot daar de werkwijze van de éminence grise van de parcoursbouw. En inderdaad, er was geen woord gelogen van zijn verhaal want hetgeen zich voor zich ontvouwde, was om duimen en vingers af te likken. Voeg daarbij nog het feit dat de zon zich meer en meer manifesteerde en zelfs de buitenstaander kan het zo aanvoelen: alles was aanwezig voor een prachtige sportieve zondagvoormiddag. Wat leuk is, gaat snel en voor we het goed en wel in de smiezen hadden, waren we op weg naar huis en werd als dessert nog de “keuneleute” (voor Jorge “Coelho prazer”) gepresenteerd om de spieren nog efkens op de gewenste spanning te brengen en de longblaasje nog even goed te vullen. En zo kwamen we vlugger dan we dachten bij de heimat waar helaas de adrenaline zulke hoogten had bereikt dat de groep in brokken en stukken zich op de markt van Heule presenteerde. Een klein schoonheidsfoutje dat echter niet wegneemt dat we met z’n allen opnieuw een pracht van een rit hebben mogen beleven ! Een “joyride” van 75 kilometers met 14 deelnemers met een gemiddelde van 26,2 kilometer per uur kon opnieuw in ons archieven neergeschreven worden ! Yvan de Champ