Verslag van de rit naar strook 5 van de Helleklassieker op 12 april 2026

We zijn 7 dagen na de Ronde van Vlaanderen en iedereen die over een minimale koerskennis beschikt en/of geslaagd is voor het Vlaamse canon weet dat er dan een wielermonument wordt gereden net over de Noord-Franse grens van Parijs , alover Camphin en Pévèle, recht naar Roubaix. De hel van het Noorden dus, waar zoveel wielerhectiek en straffe wielerverhalen werden geschreven, waar zoveel Belgische coureurs onvergetelijke triomfen behaalden. Ook in 2026 dus, waar onze wielerchouchou Wout van Aert zich in de onsterfelijkheid wist te rijden. Maar al deze pure wielersaga’s kunnen nooit geschreven worden zonder dat er in de voormiddag , zo rond de klok van 10 uur, een groep wielervrienden uit Heule eerst nog eens een allerlaatste zegen over het parcours geeft vooraleer de profs op de kasseistroken los te laten. En het moet gezegd : de Tinekesvrienden bevestigden klinkklaar en zonder verpinken dat er over deze moordende kasseien voor lijf en fiets, ook zonder pech kan gereden worden. Geen lekke banden dus voor onze mannen uit Heule, geen gebroken kaders, geen verwrongen tubes, geen aflopende kettingen, neen niets van dit alles. De profs kunnen dus nog wat leren van ons ! Zo’n brokkenmakers zeg ’s namiddags ! We verzamelden iets voor 8 uur aan ons vast stekje naast ons Tinekesbeeld met een 12 tal onversaagden die van onze President de ijzersterke quote toegesproken kregen : “ik heb de Tinekesvrienden geleerd over kasseien te rijden” . En het moet gezegd : daar valt nu eenmaal geen speld tussen te krijgen . Het moet ook Marc , ons kersvers lid (in perfecte clubuitrusting nvdr) , het nodige vertrouwen ingeboezemd hebben want ondanks het feit dat hij een notoir cubble-hater is, maakte hij gedecimeerd de (juiste) keuze om mee over de gevreesde stroken te rijden. Het is nu al duidelijk dat Marc uit het juiste Flandrien hout is gesneden en geen enkele uitdaging wilt schuwen ! Goed gedaan alvast ! Net als de 10 andere Tinekesvrienden die onbevreesd de marteling van Secteur 5 wilden ondergaan. De kasseien van Camphin-en-Pévèle lagen er zoals altijd bij : grillig, onvoorspelbaar en genadeloos. Ons peloton spatte al snel uiteen in een langgerekte sliert van 11 vrienden die elk hun gevecht voerden met de kasseien. Fietsen stuiterden, bidons rammelden alsof ze elk moment wilden ontsnappen uit deze rammeling. Elkeen probeerde zijn lijn te houden, tanden op elkaar, blik gefixeerd en zoekend naar een vlakke strook, die er helaas niet te vinden was. Niet nadenken, verstand op nul, en dokkeren terwijl elke bobbel voelbaar was in armen en rug. Diederik had duidelijk de juiste kasseivorm te pakken, want die leek te zweven over secteur 5, kort achterna gezeten door onze President. En toch, na het afzien, ontstond voor de meesten een soort vreemde voldoening, het was eigenlijk hiervoor dat we gekomen waren, voor een heroïsch verhaal dat we thuis en aan vrienden en familie kunnen navertellen. Na de traditionele fotosessie en culinaire herstelvoeding werden we gewaar dat onze Patrick maar niet kwam opdagen . Waar was die nu gebleven ? Had hij bij het aanzien van zoveel wielertragiek een blinde paniekaanval gekregen en als een door bliksem verschrikt op hol geslagen paard de benen - of beter de wielen – genomen ? Was hij dermate afgeschrikt dat hij pas een half uur later opdook , eenzaam en alleen , ergens op een geasfalteerde weg rond Doornik ? Blijkbaar had hij ambras gehad met de Franse politie die hem maar niet wilden doorlaten. Logisch , want de Tinekesvrienden waren nu eenmaal in aantocht. “Wegwezen klonk het “. Bovendien nam Patrick het gsm-verbod aan het stuur in Frankrijk net iets te serieus, want met de politie in de buurt durfde hij op slag zijn telefoon niet meer te gebruiken. Soit, zonder telefoon en moderne GPS technologie is Patrick toch goedlachs thuis geraakt blijkbaar, net als de rest van onze groep. Met de” vent à la poupe” werd het tempo nog eens stevig opgetrokken, staken we tussendoor nog de strook van Néchin in onze achterzak en flaneerden we verder moe maar voldaan Heule binnen. Deze prachtige rit is intussen een onmisbare klassieker geworden op onze Tinekeskalender die elk seizoen voor zoveel voldoening zorgt. Bedankt Martin ! Onze kalender heeft intussen nog zoveel lekkers in petto want volgende week staat onze eerste rit op verplaatsing naar Cadzand, eind vorig jaar door onze leden verkozen tot rit van het jaar 2025, te pronken. Niet te missen dus ! Tot dan , Joost 12 leden, 88 km, 25,5 km/u gem