Verslag van de rit naar de Casselberg op 30 augustus 2026

We hebben lang getwijfeld om het wereldkundig te maken maar na intense reflecties willen we deze informatie toch met al onze leden delen. De start in Poperinge kwam er niet zomaar en was het resultaat van heel wat voorafgaand overleg op hoog bestuursniveau. Onze doortocht te Poperinge tijdens de rit naar Cap Gris Nez was immers zo’n succes geweest en had dergelijk grote economische impact op de stad waardoor men daar besloten had om alle registers open te trekken ten einde ook Poperinge als startplaats voor een rit van de Tinekesvrienden te voorzien. In alle discretie had ons bestuur eerder in dit verband contacten gehad met burgemeester en schepenen en heeft onze leiding uiteindelijk hiermee ingestemd, dit ten einde de hoppestreek een hoger aanzien te bezorgen. Wel moest de club bewijzen dat ze, in overeenstemming met de policy van de stad, een club is die diversiteit hoog in het vaandel draagt maar dat haalden we met de vingers in de neus, ja zelfs met onderscheiding. Op de vraag of alle kleurtjes vertegenwoordigd zijn in de club, konden we volmondig “ja” antwoorden. Bij ons zijn immers sporters met een zwarte fiets even welkom als fietsers met een witte fiets, en zelfs tegen gele, groene of appelblauwzeegroene bolides hebben wij geen bezwaar. En op hun vraag hoe ver we staan op vlak van internationalisering kon ons bestuur de lach amper bedwingen. Bestuursleden gaan bijvoorbeeld naar Sardinië om een rit op verplaatsing voor te bereiden, de voorzitter zit voor de club om de haverklap in het buitenland en de ritten doen ieder jaar minimum drie landen aan, gaat onze Keizer-lid-van-bestuur regelmatig naar Portugal om de relaties warm te houden. En als klap op de vuurpijl hebben wij zelfs een Portugees in ons midden die zich bij ons thuis voelt als een vis in het water! Op één vraag haalden wij echter een onvoldoende met name: “Is er voldoende diversiteit op vlak van IQ?”. Hier gebood de eerlijkheid ons te antwoorden dat dit niet het geval was: binnen onze club zijn op vandaag enkel knappe koppen aangesloten….. Ook deed men navraag of we voldoende het Vlaams gedachtengoed in Frans-Vlaanderen verspreiden en hier deden wij opnieuw hun monden van be- en verwondering openvallen: wie heeft een lid in zijn midden die steevast met Vlaamse geel-zwarte kousen rondrijdt en bij iedere demarrage steevast één van zijn strijdkreten laat horen als daar zijn: “Vlaanderen de Leeuw”, “Vliegt de blauwvoet storm op zee” of “Schild en vriend” ? Kortom: Poperinge kan nog heel wat van ons leren ! ! ! En dat gaven ze ook ootmoedig toe. Toen ook werd vermeld dat het parcours zou opgesteld worden door onze “ik-zie-zo-geiren-de-heuveltjes-Geert” ging het stadsbestuur onmiddellijk overstag. Geert en de hellingen, dat is zoals Suske en Wiske, Jommeke en Filiberke, Nicole en Hugo: je kunt het ene nooit loskoppelen van het andere. Als extra compensatie beloofde men ook te lobbyen bij de Franse noorderburen om een gemeente te vernoemen naar de huidige leider van het klassement, in casu uw verslaggever. En zo gingen 11 deelnemers van start. Niet zonder enig tumult tussen onze twee-door-de-banken -gesponsorde-leden die beiden het gebruik van de plaatselijke laadpaal betwistten. Gelukkig was er onze voorzitter die als vroegtijdige Sinterklaas drinkbidons uitdeelde en zo beide kemphanen kon sussen. En dan gingen we van start. Geert had na intense voorbereiding opnieuw iets prachtigs uit zijn mouw en zijn computer geschud. Rustige landwegels en prachtige vergezichten vielen ons te beurt. Concentratie was wel vereist want naast het bewonderen van de mooie regio zorgde de modder op de boerenwegeltjes ervoor dat we constant moesten alert zijn. Zo dacht Jan er aan om alvast hout te sprokkelen om de winter door te komen en had hij het lumineuze plan om dit te hakselen door zijn versnellingsapparaat maar Poperings hout bleek sterker en taaier dan zijn Shimano tandwielen. Een prachtig oponthoud trouwens want ondertussen verwelkomde de zon ons en was het prachtig vertoeven in deze mooie omgeving. En hetgeen je kon denken en vrezen als Geert als ritarchitect aangesteld is, werd bewaarheid. Voor ons doemde de Mont Cassel op. Maar in plaats van die onmiddellijk te bestormen, werd er nog een tijd rond gereden, kwestie van zich mentaal voor te bereiden. Plots echter klonk de kreet van Geert “Goan !!!” waarmee hij eigenlijk bedoelde “je mag vanaf nu het snot uit uw neus rijden !!”. En daar gingen we, elk op ons eigen tempo, de drie kilometer lange beklimming te lijf en bleek eens te meer dat onze leden blinken van de conditie! Als beloning kregen we het prachtige zicht op de markt van Cassel. Op de terugweg bleek dat de stad Poperinge zijn gelofte had waargemaakt en kregen we warempel, mede dank zij een alerte ritarchitect, Winnezeele voor de pedalen (zie foto). De weinige fans ter plaatse leerden echter dat uw verslaggever dringend meer werk moet maken van zijn PR en veel meer met moderne technieken moet gaan werken zoals TikTok en instagram. En zo kwamen we snel, in een heel, heel strak tempo, aan op de markt van Poperinge en trakteerde onze voorzitter op een deugddoende consumptie. Om ten slotte terug naar de start te gaan en daar was duidelijk te zien dat onze aankomst heel wat volk met zich meebracht: de parking stond immers helemaal vol! Opnieuw een rit-grand-cru met dank aan Geert, de Stad Poperinge, de gemeente Winnezeele en het uitgekiende diversiteitsbeleid van onze club! 11 deelnemers waren de bevoorrechte deelnemers aan deze rit van 88 kilometers, aan 27,0 gemiddelde, en met 460 hoogtemeters. Volgende week worden wij verwacht bij Frank Lateur, ook wel eens Stijn Streuvels genoemd. Waarschijnlijk zit hij nu reeds aan de achterkant van zijn huis door het grote raam te turen om onze passage zeker niet te missen ….. Yvan