Verslag van de rit naar de Zwalmstreek op zondag 16 augustus 2026

Het regende dit weekend opmerkelijke sportprestaties. Koning Voetbal zorgde zoals gewoonlijk voor de nodige beroering, maar ook in andere sportdisciplines werd er duchtig gestreden alsof er aan de eindmeet de goudstaven uit Dendermonde lagen te wachten. De Belgian Cheetahs, de Belgian Rockets en de Belgian Falcons deden hun naam alle eer aan, terwijl we in het zwembad een nieuwe nationale trots mochten begroeten: Roos Vanotterdijk. Zij pakte maar liefst drie medailles, van elk eentje van kleur. Op haar laatste krachttoer, de 200 meter wisselslag, knalde ze magistraal van de concurrentie weg. Na de schoolslag keek ze eens rustig om zich heen en sprak de ondertussen legendarische woorden: “Oei, waar is iedereen?” Wel, Roos, zondagmorgen stelde ik mij exact dezelfde vraag. Om 7u30 stonden we aan de startgrid op Heule Platse. Waar was iedereen? Alle ingrediënten waren nochtans aanwezig voor een heerlijke sportieve voormiddag: perfect fietsweer, een zalig parcours en een tot in de puntjes voorbereid ritje richting de wonderschone Zwalmstreek. Blijkbaar hadden slechts acht Tinekesvrienden de uitnodiging gelezen, maar die acht hadden dan ook geen enkele moeite gedaan om zich te verstoppen. Integendeel: enthousiast doken ze meteen de heuvelzone in. Via onder andere de Oliebergstraat, waar we in de verte nog een soort schaduwpeloton van de Tinekesvrienden hoorden ronddraaien, en vervolgens de Kortekeer in Maarkedal, werden de prachtige wegeltjes en ronduit schitterende vergezichten steeds talrijker. Het werd een beetje een Vlaamse wielerdroom: kronkelende wegen, glooiende hellingen, pittoreske dorpjes en af en toe een helling die ons eraan herinnerde dat we misschien toch beter eerst nog een extra boterham met choco hadden gegeten ’s morgens. En toen kwamen de “Sint”-dorpjes in beeld: Sint-Maria-Horebeke, Sint-Blasius-Boekel en Sint-Denijs-Boekel. Stuk voor stuk pareltjes van dorpjes, bijzonder pittoresk en tegelijk behoorlijk pittig. Want tussen al dat heilige geweld lag ook nog het gehucht Sint-Netebuk-Boekel verscholen. Een naam die verdacht veel klinkt alsof iemand hem na een zware beklimming ter plaatse heeft uitgevonden. Kortom: de Zwalmstreek deed haar reputatie alle eer aan. Schitterende natuur, heerlijke wegen, kuitenbijters van formaat en vooral: een sportieve voormiddag waarop we, ondanks het ontbreken van de grote massa, met acht man meer dan genoeg volk hadden om puur wielertoerisme te beleven. Op de terugweg, na een deugddoende pitstop kon Xavier zijn topconditie niet langer verbergen. Met een brede glimlach en een twinkeling in de ogen probeerde hij treiterend en uitdagend het gekende Tinekestempo nog wat verder de hoogte in te jagen. Xavier fietst namelijk zoals hij praat: stevig doortrappen, af en toe een versnelling hoger en vooral doorspekt met grappige quotes, sarcasme en een flinke scheut satire. Niet altijd geschikt voor mensen met te lange tenen, maar des te beter voor mensen met gevoel voor humor. Zo kennen we hem, en zo hebben we ’m graag. Hoe dichter we bij Heule kwamen, hoe meer onze kampioen in een verbeten strijd verwikkeld raakte met zijn stalen ros. Zijn “body” begon hier en daar wat tegen te sputteren. Het leek even alsof fiets en berijder in onderhandeling waren over wie nu eigenlijk de baas was. Maar Yvan liet zich door dat kleine technische euvel allerminst van de wijs brengen. Onverschrokken als altijd rijdt hij desnoods met een driewieler, een winkelkarretje of een fiets zonder ketting recht naar een nieuwe kampioenentitel. Een dikke merci aan Geert voor dit perfect afgewerkte meesterwerkje. We hebben er met volle teugen én met de nodige zweetdruppels van mogen genieten. Tot volgende week voor een nieuw wieleravontuur! Opgelet: nieuw startuur om 8 uur. 8 aanwezigen, 100 km, 25,9 gemiddeld Joost