Verslag van de Kampioenenrit op 11 oktober 2026
DE LAATSTE RIT VAN HET SEIZOEN: LEVE KEIZER YVAN I!
WTC Tinekesvrienden Heule kroont zijn onbetwiste wielerkeizer!
Aan alles komt een einde. Aan het wielerseizoen, aan de zonnige fietszondagen, aan
de discussies over het parcours, aan de vele wonderschone ritten . Maar aan één
ding komt voorlopig geen einde: de heerschappij van Yvan Winne, onze kersverse
keizer en al voor de derde keer kampioen!
Drie keer kampioen worden, dat is geen toeval meer. Dat is geen geluk. Dat is pure
klasse, gecombineerd met een flinke portie karakter en vermoedelijk een geheim
trainingsschema dat zelfs de UCI nog niet heeft kunnen ontcijferen. De kroon is dan
ook meer dan verdiend. Vanaf nu spreken we hem aan met Zijne Keizerlijke
Hoogheid Yvan I, heerser over de Tinekesvrienden en beschermer van het kleinste
verzet.
Yvan is niet zomaar iemand die op zondag eventjes zijn fiets uit de garage haalt.
Nee, deze man heeft zijn sporen verdiend op meerdere fronten. Als man van de
clubstatuten waakt hij over de grondwet van onze wielerclub. Waar anderen al
moeite hebben om hun fietsketting proper te houden (= ondergetekende) , zorgt Yvan
ervoor dat de juridische fundamenten van WTC Tinekesvrienden steviger liggen dan
de kasseien van Parijs-Roubaix.
In een ver verleden was Yvan ooit nog voetbalarbiter. Dat verklaart meteen waarom
hij tijdens een rit soms een blik werpt die zelfs de meest doorwinterde wieltjeszuiger
spontaan op zijn plaats doet trappen. Bovendien speelde hij ooit minivoetbal met
niemand minder dan Franky Dury, de man die later naam zou maken als trainer van
Zulte Waregem. Of Franky daar zijn tactische meesterzetten heeft geleerd van Yvan,
is historisch niet helemaal bewezen. Maar dat Yvan ook op het groene veld zijn
mannetje stond, daar twijfelt niemand aan. Gelukkig belandde hij , mede door zijn
betreurde vader, door een toevalstreffer in de klauwen van de toenmalige
Tinekesvrienden, zo’n 20 jaar geleden.
Yvan is zoals de goede wijn: met de jaren werd hij alleen maar beter. Klein van
gestalte, maar groots op de vélo! Waar sommigen na een rit van 70 kilometer al
beginnen te onderhandelen met hun quadriceps, schakelt Yvan moeiteloos over naar
de volgende versnelling. En de laatste tijd? Alsof de zondagsritten nog niet volstaan,
rijdt onze keizer op zaterdag doodleuk ook nog eens een zestigtal kilometer.
Zestig kilometer op zaterdag, een clubrit op zondag, tijdens de werkweek een
toegewijde opa en waarschijnlijk tussendoor nog een vergadering over een komma in
de statuten van onze club of over allerhande onderwijsperikelen. Het typeert de
schone mens die Yvan is. Maar er is meer, veel meer. Naast zijn onmiskenbaar
wielertalent en zijn bestuurlijke kwaliteiten beschikt Yvan over een indrukwekkende
wetenschappelijke kennis, vooral op het vlak van het ontbindingsproces van een
bananenschil. Waar een gewone wielertoerist een bananenschil achteloos in de
gracht gooit, ziet Yvan een fascinerend biologisch proces dat grondige studie
verdient. Hoelang duurt de afbraak? Welke factoren beïnvloeden het proces? Wat is
de ideale temperatuur? En vooral: is een bananenschil na drie maanden rotten in
een of andere graskant nog volledig nature-proof in overeenstemming met de huidige
woke-tijdsgeest. In elk geval stak Yvan zijn schil steeds netjes in zijn achterzak om
het ding thuis in de juiste container te deponeren. Er wordt gefluisterd dat zijn
volgende ritverslag niet alleen de windrichting, de hoogtemeters en de gemiddelde
snelheid zal bevatten, maar ook een wetenschappelijk onderbouwde analyse van de
bananenschil die vorige week ergens schandalig langs de weg werd achtergelaten.
En dan hebben we het nog niet gehad over zijn humor. Die is namelijk even
onnavolgbaar als zijn ritverslagen. Yvan schrijft namelijk ritverslagen waarin de
werkelijkheid soms een klein duwtje krijgt, de waarheid af en toe een ommetje maakt
en de lezer zich achteraf afvraagt of hij nu een wielerreportage heeft gelezen of een
meesterwerk uit de Vlaamse literatuur. Zijn pennenvruchten zijn zo smaakvol dat
zelfs de beste wijn er een beetje bleek bij afsteekt. Eén ding staat vast: als hij ooit
stopt met fietsen, kan hij nog altijd aan de slag als chroniqueur, jurist, arbiter,
wieleranalist of adviseur bij de Vlaamse dienst voor bananenschillen. Maar stoppen
met fietsen? Dat zien we niet meteen gebeuren.Drie titels op zijn palmares, een
indrukwekkende conditie, een zaterdagse trainingsijver waar menig prof jaloers op
zou zijn, een verleden als arbiter en minivoetballer, een neus voor clubstatuten en
een humor die zelfs na een klim van tien procent nog overeind blijft.En mocht er ooit
een vierde titel volgen, dan moeten we misschien de clubstatuten aanpassen. Niet
om Yvan nogmaals kampioen te maken, maar om een nieuwe functie te creëren:
Opperkeizer voor het leven, met bijzondere bevoegdheid inzake bananenschillen.
Wat de laatste rit zelf betreft: het was weer ferm genieten! Zo'n veertien jongens
hadden zich ingeschreven. Alleen onze Jan blies bij het aanschouwen van de startlijn
alsnog de aftocht. Waarschijnlijk had hij ergens in de kleine lettertjes gelezen dat er
ook stevig gefietst moest worden! Jammer voor Jan, want de rest werd opnieuw
getrakteerd op de prachtige, vertrouwde lichtglooiende vergezichten richting Sint-
Juliaan. Een decor om stil van te genieten, ware het niet dat sommigen vooral bezig
waren met hun wattages en met hun materiaalpech. Bing lag alweer in de clinch met
zijn koersmachine, die geen greintje wattage wenste af te geven. De fiets had
duidelijk besloten om het seizoen voortijdig af te sluiten, terwijl Bing nog volop
ambities koesterde. Voor Mark was de maat vol en hij maakte rechtsomkeer. Maar
alsof de pech nog niet groot genoeg was, kreeg Bing ook nog af te rekenen met een
trage leegloper. Gevolg: om de drie kilometer moest de band opnieuw worden
opgepompt. Zo kreeg Bing er geheel onverwacht een extra fitnessprogramma bij,
goed voor een tiental intensieve work-outs. Terwijl de anderen kilometers maalden,
trainde Bing vooral zijn armspieren. Geen wattages op de fiets, maar wel een
indrukwekkend aantal pompbewegingen! Misschien meteen een nieuwe discipline
voor volgend seizoen?
Intussen piekten de overgebleven Tinekesvrienden naar ongekende wattages en
vlogen ze in een rotvaart richting Hospitaalkouter, de keizerlijke thuisbasis. Daar
wachtte een warme ontvangst door Hilde! Naast de koele pint, en andere verfrissers
grepen Hilde en Yvan terug naar een teloor gegane traditie : namelijk de
oerdegelijke klassieker “stutten mè gekapt en ne klak mosterd”. Wat een
onversneden klasse zeg , en of het smaakte .
Daarmee werd ons Tinekesseizoen 2026 machtig afgesloten . Dankjewel, Hilde, om
ons zo hartelijk te ontvangen en mee te zorgen voor een prachtige afsluiter van het
seizoen!
Het seizoen zit er dus op, maar de Tinekesvrienden blijven niet lang op hun
lauweren rusten.
Donderdag 22 oktober: onze Algemene Vergadering. Het moment om het
seizoen nog eens haarfijn te evalueren, de sterke punten te onthouden, de
verbeterpunten onder de loep te nemen en te bekijken hoe we van 2027 een
nóg beter wielerjaar kunnen maken.
Zaterdag 12 december: onze grote kampioenenviering! Dan maken we er
samen een bijzonder leuke avond van, met voldoende ambiance,musicaal
verzorgd door onze Cies met zijn groepje “Punaise” . Dat wordt helemaal de
max !
In naam van het volledige bestuur wil ik alle Tinekesvrienden bedanken voor de vele
leuke momenten van het voorbije seizoen. Voor de kilometers, de kameraadschap,
de lachsalvo's, de prachtige ritten en natuurlijk de verhalen achteraf.
Want jullie zijn stuk voor stuk toppers en zoals onze President het eerder al zo wijs
verwoordde:"IEDEREEN KAMPIOEN!"
Joost
13 fietsers, 65 km, 26,8 gemiddeld
Verslag van de rit naar Iepercity op 4 oktober 2026
Zondagmorgen 7:29, Meteo Tineke is zoals altijd bij de pinken en stuurt via het interne communicatiesysteem een oranje weeralarm wegens mist de wereld in en roept daarbij de verlichte geesten van de club om hun vehikel van verlichting te voorzien. De Platse om 8u25, je ziet geen hand voor de ogen, we horen de Ramons babbelen maar zien ze niet. 8 Tinekesvrienden tekenen present, (Kersverse keizer Yvan laat zich verontschuldigen wegens decompressie na het slopende seizoen en Open Bedrijvendag) meestal met verlichting in alle kleuren. Nico scoort de hoofdvogel met niet alleen licht voor- en achteraan maar hij heeft ook zijn carbonnen ros gepimpt met de klaarliggende kerstboomverlichting, alles voor de veiligheid, sterk werk Nico! Stipt om 8u30 storten we ons in de erwtensoep, de witte duisternis met zichtbaarheid nul. De achterhoede ziet zelfs de voorhoede niet. Iemand stelt voor om net zoals de olifanten de staart van de vorige in de kudde vast te houden maar dat lijkt ons wat ver gezocht. We vervolgen onze weg dankzij onze Garmin, zonder GPS waren we al 3 keer verkeerd gereden. De zon laat zich op den duur toch een beetje zien maar speelt katjeduk door zich opnieuw te verschuilen achter haar witte deken. Het begint te heuvelen, er zijn wellicht mooie vergezichten te zien maar die missen we door de hardnekkige mistsluier. We bereiken Passendale en midden het slagveld van WO 1 is ritarchitect Geert er in geslaagd om een nieuwe baantje te vinden in het verlengde van de Canadalaan, een heuse prestatie op slechts 20km van de deur. In 1917 sneuvelden hier 600.000 soldaten en in de nevel en mist lijken de geesten van de gesneuvelde soldaten nog altijd over het oude slagveld te dwalen. Hun gestalten verschijnen vaag tussen de nevelslierten: jonge mannen in doorweekte uniformen, met modder aan hun laarzen en lege ogen die lijken te zoeken naar iets wat ze nooit meer zullen vinden.Sommigen lopen zwijgend langs de kapotgeschoten velden, alsof ze nog steeds op weg zijn naar hun loopgraaf. Anderen staan bewegingloos in de mist, hun gezichten bleek en doorschijnend. De mist verbergt hun wonden, maar hun verdriet lijkt niet te verdwijnen. Ze dragen de herinnering aan het slagveld met zich mee: het dreunen van kanonnen, het geschreeuw van kameraden en de angst van een oorlog die geen einde leek te kennen. Na dit intermezzo leggen Nico en Paulo er duchtig de pees op en algauw doemen de eerste huizen van Ieper op. Net op dat moment scheurt de hemel open en genieten we van de St-Michielszomer. Kan je na 50 jaar Tinekesvrienden nog origineel uit de hoek komen??? Het antwoord is ja want Geert neemt ons mee op een slingerende ronde van Ieper langs pittoreske fietspaden en middeleeuwse huizen.We passeren ook het gevang waar enkele onschuldige bajesklanten meester Arne herkennen en hem luid toejuichen , hij stopt ze meteen enkele kaarten "verlaat de gevangenis zonder betalen" toe. Op de Grote Markt trakteer de clubkas met een welverdiende koffie. In het zonnetje is het echt genieten geblazen van de omgeving. Het bakje troost komt met een koud buffet van chocolade en koekjes die al vlug in de hongerige magen verdwijnen. Joost gritst de 8 ongebruikte melkvlootjes mee, hij maakt daar de lekkerste puree mee vertelt hij. Na deze pauze volgen een nieuwe lading prachtige fietspaden met schitterend zicht op de vesten, we duiken onder de ring en fietsen geruime tijd langs Zillebeke vijver. Wat verder dwarsen we het golfterrein van de Palingbeek en dokkeren we aan een razende vaart 1100m over de kinderkopjes van het Provinciaal domein, de Strava records vliegen aan flarden. Huiswaarts voert Xavier het commando aan een strak tempo. Met de zon is ook de matige wind opgekomen en voor de verandering zit hij tegen op de terugweg. De finale van de Kezelberg naar Moorsele is opboksen tegen de oostenwind en alleen de President neemt enkele keren de kop over van de onvermoeibare Xavier. De rest blijft in de luwte zitten en spelen een Ciconnietje verwijzend naar ploegmaten die nog achter komen. Met de finish in zicht neemt de voorzitter, de Nestor van de groep, nog eens over en op dat moment demarreert Joost met Paulo en Thierry in het wiel. De President voelt een woedeaanval opkomen, talrijke scheldwoorden flitsen door het bestuursorgaan zoals, wieltjeszuigers, zweetdieven, wielklevers ,wielhangers , wielzitters, wielplakkers , meelifters, parasiete profiteurs , enz.. Maar dan herinnert hij zich opnieuw wat een prachtige rit het was en herneemt hij zijn gelukzalige diepe diplomatische sereniteit. Gehergroepeerd fietsen we wreed content de heimat binnen, het was weer wielertoerisme pur sang en wat mij betreft mag dit parcours al met stip op de kalender 2027 met een beter zicht op de omgeving. 81km aan 26.6 gem en 451hm . Tot volgende week voor de laatste rit van het seizoen met receptie ten huize Keizer Yvan. Keukenprinses Hilde zal ons verwelkomen van achter haar BBQ, frietketel, Airfryer en Thermomix, wil jullie aanwezigheid bevestigen met persoonlijk berichtje naar Yvan. President
Abonneren op:
Posts (Atom)