Eigenaardige gewaarwordingen op weg naar Ten Koetshuize
vanuit Kortrijk centrum, het mekka van het Zuidwestvlaams voetbal. Geen zwaard
van Damocles boven het hoofd maar eerder hoogzwangere wolken die niet in hun
waterkaarten lieten kijken. Bevonden ze zich boven of onder de buienradar,
waren ze op weg richting Bermudadriehoek, dolden ze wat met de dappere
Tinekesvrienden die onder alle omstandigheden het echtelijk bed ontvluchten op
zondagmorgen of waren ze echt van plan hun ingewanden uit te kotsen? Feit is
dat het wegdek nu eens droog, dan weer nat oogde zonder dat regendruppels zich
als volleerde zelfmoordpiloten op moeder aarde te pletter lieten storten.
Traditiegetrouw veegde Pantani als eerste de startplaats stofvrij
om vervolgens zijn inschrijvingstafel strategisch op te stellen zodat er voor
de start geen vermenging mogelijk was met het vijandige Streuvelskamp. Door de
wankele constructie van die tafel en bij gebrek aan wielerstewards fungeerde de
statige wagen van de sportdirecteur dan maar als buffer om de hooligans uit
beide kampen niet op ideëen te brengen. Het bleef bij wat mondeling
spierbalgerol dat - gezien de musculaire
dreiging vanuit Tinekeshoek - koelde
zonder blazen. Het leek er aanvankelijk sterk op dat het deelnemersveld heel
mager zou uitvallen maar uiteindelijk kregen we toch een 13-koppig peloton bij
elkaar. Guy werd gevraagd niet te starten in de WO I – rit vanwege de grote symboliek
die verbonden is aan zijn huidig puntentotaal : 1914! Als man van de wereld
gehoorzaamde hij zonder morren. We hadden gehoopt dat broer Rambo de herdenking
compleet zou maken door als 14de aan de start te verschijnen. Ijdele
hoop zo bleek want net voor het ter perse gaan werd hij in de coulissen van het
Kortrijks zomercarnaval gespot alwaar
hij ogen en handen te kort kwam om rondborstige en dikbuikige danseressen te
voorzien van pluimen en tepelpleisters. Iemand moet zich toch opofferen om dit
vuile werkje op te knappen en het feit dat men daarvoor uit ons ledenarsenaal
recruteert, doet ons plezier en wettigt volledig de afwezigheid van Rambo.
Simon was de ritarchitect van dienst. Hij en Kevin
compenseerden daarmee ruimschoots de afwezigheid van hun pater familias die de
jongste tijd wel van de aardbol lijkt verdwenen te zijn. Zelfs uitdagende
boerenkreten op sociale media blijven onbeantwoord. Vanuit de volgwagen zag Red
Philip dat het goed was. De WO I memorialrit baande zich een weg langs Vlaamse
wegen en velden waar exact 100 jaar geleden het bloed zich in kronkelende
beekjes een weg zocht richting vrijheid. Indrukwekkende kerkhoven zijn nu de
stille getuigen van deze gruwel. Ze blijven op het netvlies gebrand. Het bloed
van toen wordt vervangen door het zweet van nu : elke wielertoerist zou deze
rit eens moeten rijden als eerbetoon aan zij die hun leven gaven voor de
toekomst van de mensheid. Ter hoogte van de Menenpoort maakte de sportdirecteur
zich even zorgen over de hoogte van de gevarendriehoek in combinatie met deze
van de befaamde poort maar uiteindelijk bleek het centimeter ipv
millimeterwerk. Op de Ieperse Grote Markt werden de hongerigen gespijsd en de dorstigen
gelaafd waarna de 2e rithelft
op gang gefloten werd.
Er werden een 2-tal snoeiharde cartouches afgeschoten
waarbij de 2de zich voltrok in de straten van Moorsele. Een
premature finale want de Merlijntjesrit wordt traditioneel ontbonden voor de
poorten van ons clublokaal alwaar overheerlijke boterhammen met gekapt, kaas en
moutarde de Dijon overgoten werden met gerstenat van de zuiverste soort. Tussen
pot, boterham en pint kon nog vernomen worden dat Simon en Mathijs dé
topschutters zijn van de club : ze worden voor de 2e keer in hun
pril bestaan vader! Proficiat aan beiden die daarmee bewijzen dat bed-en
wielerprestaties perfect hand in hand kunnen gaan.
13 renners, 74 km, 27 gemiddeld en een heel mooie in
geschiedenis gedrenkte rit.
Red Philip
