Verslag van de rit van 14 augustus 2016 rally postzwaantjes Heule
Omdat de boog, spieren, patella-en andere pezen niet altijd kunnen
gespannen staan, had de koersdirectie een welkome decompressierit geboekt bij
de Zoeten Inval, thuishaven van stervende zwanen…euh…de Postzwaantjes. Alhoewel
de Vlaamse Alpen geen slachtoffers noch zoenoffers hadden gemaakt, kon dit
initiatief wel gesmaakt worden. Zo recupereerde ons peloton enkele
vakantiegangers en konden we zelfs het wederoptreden vieren van Buffalo Benny
die dankzij een uit de kluiten gewassen Indiaanse Heinkunde de pubalgie naar de ver afgelegen Champions
League heeft kunnen spelen. Wonderdokters blijven van deze wereld ook al staat
hun kabinet nu jammer genoeg in Gent ipv te Kortrijk. Even consternatie toen
Simon in onthoofde toestand het wedstrijdblad kwam ondertekenen. Was dit het
werk van een gefrustreerde jihadi Karim na een zoutloos gelijkspel in Mechelen
of had Simon andere zorgen aan het hoofd? Het bleek uiteindelijk niet om één of
andere vergeldingsactie te gaan maar om een doordeweekse vergetelheid. Omdat
veiligheid primordiaal is, wordt vanaf heden een artikel 19 bis aan het
clubreglement toegevoegd : ieder lid dient vanaf nu aan de vooravond van de rit
de slaapmuts in te ruilen voor de fietshelm.
SB/PM Willy werd met de clubschatkamer verscholen in zijn koersbroek als
verkenner vooruitgestuurd richting de Zoeten Inval. Hij effende geruisloos het
pad voor onze brigade , regelde ter plaatse alle inschrijvingsmodaliteiten en
deelde vervolgens fier als een gieter KVK-stickers uit! De zon voelde hierbij
plaatsvervangende schaamte en verborg haar kamerbrede glimlach achter een
gesloten wolkendek. De rally van de postzwaantjes kent een rijke geschiedenis
en is het resultaat van een fusie tussen de post en de gemotoriseerde
rijkswacht : facteurs en gendarmes sloegen de wielen in mekaar met dit sportief
gebeuren als resultaat van hun paringsdans. Om het plaatje compleet te maken
was onze triatleet Sven sportdirecteur. De aangeboden lichamelijke rust kwam goed van pas net 1 dag
voor zijn deelname aan een triatlon. We duimen Sven! Pantani was ook van de
partij nadat hij zaterdag in de Rochefort Classic zomaar even 2891 hm en 161 km
had soldaat gemaakt, goed voor zo’n dikke 6u fietsplezier. Wat een karakter,
wat een doorzettingsvermogen, wat een talent! De rit zelf deed ons richting
Westhoek laveren waarbij er langs het kanaal tussen Menen en Lauwe gekoerst werd dat horen en zien verging.
Heerlijk, dat krachtenslopend
ronddraaien van de grote molen in koersmodus op zondagmorgen. Er werden
ook enkele hoogtemeters voorzien en de pitstop was van een
driesterrenkwaliteit. Het gevarieerd koud buffet liet niemand onberoerd en vond
vlot zijn weg richting spijsverteringsstelsel. Onderweg speelden we de
president-fondateur nog kwijt : zijn nochtans gloednieuwe pedaal bezweek onder
het geproduceerde wattage. Vermoed wordt dat de in Maleisië geproduceerde
pedaal moedwillig gesaboteerd werd als vergelding voor de verwoede pogingen van
enkele omhooggevallen KVK-sups om de expansiedrift van de loempia-industrie in
onze contreien te boycotten.
De rit kreeg haar ontknoping in ’t Merlijntje waar ons bestuur
uitpakte met de traditionele boterhammen met gekapt en calorie-en gistrijke
dranken, waarvoor dank! Een heerlijk tafereel dat ons telkens doet terugdenken
aan de legendarische wafelenbak op het einde van de Nerostrips. Bjorn
demonstreerde nog zijn cleaningvaardigheden en hij deed dat even stijlvol als
op de fiets. Ulrieke heeft een modelechtgenoot in huis! 19 renners, 75 km en 27
gemiddeld. Tot zondag, maar hou de mail in de gaten!
Red Philip
Verslag van de rit van 7 augustus 2016 Frasnes-les-Anvaing
Terwijl het vorstenpaar in Brazilië vertoeft om olympisch goud met
de driekleur te draperen, wenste onze berggeit Geert Sioen in dit onthoofde
land alsnog koninklijk uit de hoek te komen. Hij had nl. dé koninginnerit van
het seizoen ingepland en zoals we hem kennen, betekent dit dat hij ongetwijfeld
met hoogtemeters zou goochelen. De blog gewaagde zelfs van een bescheiden 1700
hoogtemeters. We noteerden een redelijke opkomst voor de tijd van het jaar : 15
renners aangevuld met testrijder Christof. Onze gastrenner scoorde trouwens al
meteen goeie punten want hij blijkt een fervent KVK-fan te zijn. De smaak is
dus in ieder geval al raak. Lieten sommige 50-plussers met hoogtevrees het
afweten, dan tekenden onze 60-plussers wel present. Clubiconen als ex-secretary-general
Jacques en zetelend SB/PM Willy waren van de partij en bewezen hiermee dat de
leeftijdsgrens van de actieve bevolking stilaan grenzeloos wordt. Samen 125
jaar : aub, il faut le faire! Niks brengt deze 2 wijzen nog uit balans of het
zou in het geval van Willy een zeldzame overwinning van de boeren moeten zijn.
Net zoals je renners hebben die gevallen zijn en zullen vallen, heb je in
West-Vlaanderen ploegen die gewonnen hebben en zullen winnen. We noteerden ook
het wederoptreden van Marie die daarmee de eer van de dames glansrijk
verdedigde. Last but not least had Geert Depoortere II zijn
sportdirecteursactiviteiten gedelegEERd aan zijn Nouch. Het peloton hield
hierbij het hart vast want om één of andere duistere reden heeft de
aanwezigheid van een sportdirectrice een negatieve invloed op de elasticiteit
van binnen-en andere banden. Met een hart gevuld met hoop en kuiten vol
spanning namen Geert Sioen en de president onze bonte verzameling topatleten op
sleeptouw. Aan kilometerpaal 4 werd er al een eerste aparte gewaarwording op ons bord getoverd. Het
Guldensporenstadion, enig in zijn soort met roemrijke tribunes die geschiedenis
uitstralen en herinneren aan 1302, presenteerde zich in al zijn glorie. De
president floot een penalty terwijl Willy een plotse aanval van selectieve
doof-en blindheid kreeg. Met ingehouden fierheid gleden we nog nagenietend dit
werelderfgoed voorbij. Even verderop was de wedstrijdjury plots de
zenuwinzinking nabij toen bleek dat de gps van de kopman het noorden verloren
was. Een falen van de meest gesofistikeerde apparatuur bracht hem echter niet
van de wijs gezien zijn uitgebreide parate kennis van berg en dal in de wijde
omgeving. Het parcours begon langzaam maar zeker op een ontketende zee te
lijken De golfbewegingen werden driester , hartslagen intenser,
transpiratievocht baande zich een weg doorheen lichaamseigen huidplooien en in
de door leeftijd onstane gelaatsgroeven. Tussen al dit lijden door zorgde een
fenomenaal landschap voor balsem op de spierwonden. Sportdirectrice Nouch had
voor een al even glansrijke pitstop gezorgd. Ze verwende onze smaakpapillen met
overheerlijke zelfgebakken taarten die gretig en met veel goesting soldaat
gemaakt werden. Bedankt Nouch en Geert, dit was toppatisserie waar zelfs onze
sponsor jaloers van kan worden. Zelfs de gps van Geert kwam na enkele gouden
tips van de president ter plaatse terug tot zijn positieven. Wie erop gegokt
had dat de terugweg een freewheelend iets zou zijn, was eraan voor de moeite en
was de zuurverdiende euro’s kwijt. Een joekel van een helling werd onder onze
wielen geschoven, alle hens werden aan dek geroepen maar iedereen overleefde
deze ultieme aanval op de vitale organen. Terreurbestendigheid heet zoiets. Wat
een club! Het viel trouwens op dat Marie heel sterke benen had na haar
hoogtestage op jawel, de Ventoux. Ook Fondateur en clubgps Mark voelde nog de
weldadige naweëen van zijn Oostenrijkse hoogtestage en verteerde met gemak alle
hoogtemeters. Sterk!
De finale kreeg haar ontknoping langs de boorden van het Kanaal
waar een select groepje onder leiding van de president en Geert Depoortere II
gaze gaf dat de stukken er net niet afvlogen. We waren blij dat we content
waren toen de eindmeet in zicht kwam. Wat een rit vol spektakel, hoogtemeters,
laagtemeters en schitterende vergezichten! Proficiat Geert Sioen, een
meesterstuk was dit!15 renners, 802 hoogtemeters en 25,8 gemiddeld. We snakken
al naar komende zondag, een zoveelste feestdag op de Tinekesvriendenkalender!
Red Philip
Verslag van de rit van 31 juli 2016 Ouwegem-Huise
Koning congé blijft voor ravage zorgen in ons peloton. Daar waar
anders gedrumd wordt aan de inschrijvingstafel hadden we nu bijna genoeg aan
twee handen om de aanwezigen te tellen. Een meerderheid van de Tinekesvrienden
heeft zich strategisch verspreid over Europa en andere continenten. Zo neemt
Fanny iedereen zelfs tegenvoets door in Australië te bivakkeren, wordt David
Rigole op de fiets gespot in Spanje, maakt Pantani Slovenië onveilig, zit de
president-fondateur op hoogtestage in Oostenrijk waar hij Geert Depoortere I
aflost, werd Wesley ergens gespot tussen vaderland en Spanje, vertoeven Petra
en Dirk op hoogtestage ergens tussen Pyreneëen en Alpen en klauterde Tim ook de
legendarische Mont Ventoux naar omhoog. De president en Champ Piet waren hem
daar eerder al in voorafgegaan om de weg te plaveien. Wat een talenten herbergt
deze wielerclub toch. Mathijs van zijn kant nam definitief afscheid van zijn
vrijgezellenstatuut (statutairen zitten tegenwoordig overal op de wip, let
vooral op het laatste woord) en gaat nu sedert zaterdagavond geringd door het
leven. Proficiat aan de jonggehuwde tortelduifjes, ze leefden nog lang en
gelukkig en kregen…euh…hebben vele kindjes. Uiteindelijk boden zich toch 11
okselfrisse renners aan die onder leiding van sportdirecteur Benny en van een zegedronken ritdirigent SB/PM Willy klaar waren om een nieuwe parel
aan de Tinekeskroon te rijgen. Wie
Willy zegt, denkt in de eerste plaats aan oldtimers maar ook aan voetbalrampen
en boerenkooltactiek. Onze clubsenior laat zich evenwel niet kennen en bewijst
wekelijks over een ijzersterke wil en een beresterke conditie te beschikken.
Klak af voor zoveel fitheid en luciditeit, hij kan makkelijk 15 jaar “zeuren”.
Er werd ook – hoe kan het ook anders – enige voetbalkoorts
waargenomen. Zo tooide de sportdirecteur zijn passagierszetel in fletse
blauwwitte kleuren of hoe koorts rare dingen kan doen met Benny. Kevin,
notoir FCB-sup(positoir), had het nóg bonter gemaakt : in aanwezigheid
van enkele minderjarigen had hij een avondje masochistisch voetbalgenot geboekt
in de stad waar zijn favo’s al meerdere keren met het schaamrood op de wangen
onder de
graszoden
werden gestopt. Sommigen namen hierbij het woord kindermishandeling in de mond
terwijl opa Willy zich grote zorgen maakte over het feit dat zijn nageslacht
het rechte spoor leek bijster te zijn. Wat er ook van weze, olv vader en zoon
Wittevrongel trokken we ons op gang voor wat aangekondigd werd als een etappe
die bol stond van architecturale pareltjes. Al vlug werd duidelijk dat die
beloofde parels eerder op parels voor de zwijnen leken. Zo kregen we te maken
met abstracte wegkunst onder de vorm van krinkelende en kronkelende bruinachtige
uitwerpselen die dienden als moderne richtingsaanwijzers richting oorden waar
geen enkel stadsmens wenst te komen. De betreurde Jan Hoet had het nooit zo
straf kunnen bedenken. Tot overmaat van ramp kregen we vervolgens een
panoramisch zicht voorgeschoteld op een boerenarena waarvan de tribunes naar
mekaar vloeken dat het geen naam heeft. Godslastering van de ergste soort,
ruimtelijke desordening. Een oord waar zelfs de meest ordinaire stier niet wil
afgeslacht worden door een Duryaanse matador. De euforie van de SB/PM (liefde
maakt blind) stond hierbij in schril contrast met de roodwitte objectieve visie
die het zwaar op de (h)Eupen kreeg en zich uitte in een plotse epidemie van
opspelende middenspringvingers. Na al deze hevige emoties was de pitstop meer
dan welkom en probeerde Buffalo Benny de voetbalgoden gunstig te stemmen door
uit te pakken met suikerwafels en roodwitte cola. Bedankt Benny! De 2de
rithelft had nog enkele verrassingen in petto. Er werd nog gegoocheld met
hoogtemeters en kasseien maar de hoofdvogel werd door Xavier afgeschoten. Net
op het moment dat de oeroude hit “breek de stilte” doorheen de boxen van radio
Tineke galmde, pleegde de voorband van Xavier een zelfmoordaanslag. Met een
knal van jewelste zette hij iedereen met beide voeten op de grond. Vreselijke
beelden werden op ons netvlies gebrand : de bandingewanden hadden zich een weg
gebaand doorheen een opengereten buitenbandbuikvlies. Oorlogstaferelen zoals je
ze enkel 100 jaar geleden tegenkwam in de Westhoek. Met neusknijpers rond de
neusvleugels en de blik op oneindig rukte Benny aan met wisselstukken en kon
het boeltje ter plaatse alsnog gereanimeerd worden. Flying doctors anno 2016.
Met oorsuizingen en verschrikte blik reden we richting heimat. Een bewogen rit,
een zoveelste avontuur op 2 wielen en een welgemeend dank u aan onze
ritarchitect die het beste van zichzelf had gegeven en ons talrijke calorieën
deed verbruiken zodat we afgetraind en topfit bij moeder de vrouw afgeleverd
werden. 12 man, 95 km en 27,3 gemiddeld. Tot zondag voor bergop, bergop en
bergop
Red Philip
NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1283429823
Abonneren op:
Posts (Atom)