Ritverslag van de laatste rit seizoen 2019 13 oktober Polygone

De laatste rit van het seizoen stond bol van de symboliek. Niet alleen was er het afzwaaigevoel na een boeiend en meeslepend seizoen maar bovenal kondigde Willy, onze geliefde SB/PM, na 31 jaar van trouwe dienst zijn afscheid van de club aan. Hij wou absoluut stoppen op een hoogtepunt en toonde terzelfdertijd veel respect voor de inmiddels op 67 jaar vastgestelde pensioenleeftijd. Dit weerhield Willy er niet van deze week nog overuren te kloppen in dienst van de club : orde scheppen in de clubfinanciën, alle statistieken verwerken in een presentatie, de algemene vergadering voorbereiden en als klap op de vuurpijl bokste hij nog een rit in elkaar. Chapeau voor zoveel dynamiek, zoveel clubliefde, zoveel engagement. Bedankt Willy voor alles en we hopen je nog te kunnen inhuren als flexijobber, het nieuwe paradepaardje van de politiek dat iedereen fit en monter wil houden. Echtgenote Marleen was het voorwerp van positieve discriminatie en werd bereid gevonden de taak van sportdirectrice op zich te nemen. Dit in het verrassende gezelschap van co-sportdirecteur en kleinzoon Eward, zoon van Sven. Marleen combineerde het sportdirecteurschap met de job van paparazzi : zoveel wielerliefde in 1 gezin, het blijft uniek.

Kevin en Willy namen ons mee op verrassingsreis richting Westhoek en zorgden al vlug voor enige afkoeling : de 17 startgraden werden bijna gehalveerd toen een fikse bui onze stuurmanskunst en atletische lijven aan een grondige test onderwierpen. Er wordt op de landbouwakkers steen en been geklaagd over te weinig neerslag maar de regengoden hadden het dit seizoen vaak op ons gemunt. Aan kilometerpaal 26 vond Kevin de tijd rijp om zijn gloednieuwe bolide in primeur voor te stellen door via een lekke band voor enig oponthoud te zorgen. Missie geslaagd en Marleen al direct vol aan de bak.

De tijd dat de laatste rit een sportieve formaliteit is, ligt al een tijdje achter ons. Zo stonden er naast enkele pittige hoogtemeters ook kasseien op het menu : de tenoren kozen positie en dreven met een ruk het tempo de hoogte in. Sven verloor daarbij onderweg zijn zakje waarop Geert Sioen als een volleerde Sherlock Holmes met een loupe het terrein afzocht en zowaar het kleinood vond om het vervolgens te  overhandigen aan zijn rechtmatige eigenaar. Co-sportdirecteur Eward verbaasde zich over het feit dat Sven niet in de voorste gelederen terug te vinden was en ging resoluut verhaal halen over het waarom hiervan. Sterk staaltje oortjesloze peptalk!

Heerlijke pitstop ter hoogte van het Black Watch monument te Zonnebeke waarvoor dank aan Marleen en co. Dit monument eert de bijna 9000 omgekomen soldaten toen de Duitse opmars in 1914 tot staan gebracht werd.  Marleen liet godendrank en passende koekjes aanrukken en we pleegden een lichte vorm van heiligschennis door een herdenkingskroon op het hoofd van de kampioen te posteren. Talrijke unieke foto’s zijn voor eeuwig getuige van deze daad van vriendschappelijk hooliganisme.

In licht benevelde toestand werd de 2^de wedstrijdhelft op gang getrapt en ook hier was de weg bezaaid met enkele sportieve uitdagingen en zorgde de felle tegenwind voor een hoog calorieverbruik. In gestrekte draf ging het richting de Gullegemse Champs Elysées waar traditiegetrouw het seizoen afgesloten werd met boterhammen en gekapt, mosterd en enkel drankjes. De algemene vergadering leverde enkele interessante ideeën op die tijdens het tussenseizoen concreet gestalte zullen gegeven worden.

We sloten op die manier een mooi seizoen af dat ons meermaals leute en plezier in een ongedwongen sfeer bezorgde. Bedankt aan allen voor de fijne zondagse morgens die doorspekt werden met sportieve uitdagingen ons telkens geserveerd door inventieve ritarchitecten.

15 renners, 61 km, 26 gemiddeld en 255 hm.

Tot volgend seizoen!

Red Philip

Sfeerbeeld van de laatste rit van het seizoen 2019 , 13 oktober

Proficiat aan het podium 2019

Verslag van de ersatzrit naar de Nonnebossen op 6 oktober 2019

Voorlaatste rit van het seizoen waarvan de aanloop opnieuw gedomineerd werd door Slecht Weer Vandaag, het bevallige paard van de Sint. De heilige man waart blijkbaar al door de Vlaamse velden en niemand minder dan onze president was hiervan reeds op de hoogte op D-6 met een uiterst secure weersvoorspelling tot gevolg. Meteo Tineke is gewoonweg onnavolgbaar in het weermilieu!

Ons interactief Whats Appsinstrument draaide overuren op zaterdagavond en zondagmorgen. Er werd gespeculeerd, gegokt, gehoopt, getwijfeld en gevloekt. Na een onrustige nacht bleken de regensluizen een break te houden al lieten ze wel hun vochtige sporen na op het wegdek.

De huiskamers werden dan ook gevuld met zondagse interactiviteit. Het regende afzeggingen en toen ook onze parcoursbouwer Geert Sioen de handdoek in de ring gooide, kwam plots de continuïteit van onze sportieve dienstverlening zwaar in het gedrang. Gelukkig heeft deze club geen cultureel/sportieve beheersovereenkomst met vadertje Staat afgesloten.

Niettemin lieten sportdirecteur Piet, Arne, Diederik en Red Philip zich niet van de wijs brengen en begaven ze zich met de 2-wieler naar Ten Koetshuize, onze legendarische verzamelplaats. Het viel daarbij op dat Arne en Diederik zich getooid hadden in een geel hesje. Kan tellen als protest tegen de weergoden. Red Philip had, hoe kan het ook anders, een rood hesje in de achterzak steken.

Na kort overleg besloten we Piet met taarten en al terug te sturen naar de bedstee (het Wevelgems oktoberfest had een slopend effect gecreëerd  op zijn ogen en stem). Bleef de vraag hoe we onze zondagmorgen sportief zouden invullen. En toen gebeurde het!  Arne gaf een splijtende voorzet door te poneren dat de regenbuien zich  vooral richting Ronse begaven waarop Diederik ter plaatse in reconversie ging van apotheker over Tinekesvriend naar inventieve  parcoursbouwer. Hij kopte de voorzet van Arne recht in de winkelhaak binnen en  nam ons mee op sleeptouw richting Zonnebeke. Deze plaats kon niet beter gekozen worden : we hoopten enerzijds op zon maar vreesden anderzijds beken regen.

Alle moed werd dus met lichte vertwijfeling bijeengescharreld en we lieten onze wielerheimat voor wat ze was. Malse regen was onze bondgenoot terwijl de temperaturen (14 gr) en de liggende wind ons konden overtuigen om door te gaan. Er werd volop gekeuveld en gedebatteerd over de dingen des levens waarbij het soms leek alsof we het VRT praatprogramma De 7^de dag waren binnengefietst. Aan kilometerpaal 20 gaf Red Philip zich gewonnen en werd er een kortstondige stop georganiseerd om het rode regenvestje te kunnen omgorden. Dit tot groot jolijt van een 4-tal blatende schaapjes. Arne had hen toevertrouwd dat ze geen schrik moesten hebben van ons, een autochtone slachting stond niet op het programma. Schapenkermis natuurlijk! 

Even verderop strooide Diederik zowaar met hoogtemeters en schoot hij zelfs met een soort Vlaams “canon” een uit de k(l)uiten gewassen cartouche af op Beselare berg. De benen waren duidelijk goed. In het Zonnebeekse nonnenbos hielden we een geïmproviseerde pitstop waarbij onze gele hesjes solidair hun spijs deelden met de rest van het peloton. Hartverwarmend gebaar waarbij de verbondenheid in moeilijke tijden hoogtij vierde. Ook dat is WTC De Tinekesvrienden!

Op de terugweg verorberden we nog enkele hoogtemeters en begaven we ons via slingerende wegen over Dadizele en Moorsele naar het geliefde Heule. Gelukkig en gezond haalden we na 58 km de eindmeet.

3 renners, 58 km, 25 gemiddeld en 296 hm.Tot zondag om 8:30 voor de laatste van dit seizoen. Een verrassingsrit onder leiding van SB/PM Willy die voor de gelegenheid een sportdirectrice laat aanrukken. Na de rit algemene vergadering in ’t Merlijntje met traktaat door de kampioen.

Red Philip

Verslag van de rit naar Ieper op 22 september 2019

De finale ontknoping van het seizoen komt stilletjesaan in zicht en het ziet er naar uit dat Red Philip nog eens de oppergaai zal afschieten. In de Poulidorpositie noteren we niemand minder dan de man die wegens zijn dienstanciënniteit bedolven is geraakt onder de eretitels : gaande van (ex) president over fondateur tot clubgps en  poids lourd Mark. Voor de derde positie ligt de strijd nog open : Piet, Kevin en Xavier  zullen onder mekaar uitmaken in welke richting de gemiddelde leeftijd van het podium zal evolueren. We zijn benieuwd.

Het was tevens een blij weerzien tussen enkele leden van ons rijdend personeel. Zo mochten we nog eens onze Italiaan Geert Depoortere 2 verwelkomen. Limburgse Jo vervolledigde ons “vreemdelingenlegioen” : politieke correctheid om u tegen te zeggen. Ook Emile was nog eens van de partij : alle macht aan de jeugd.

Fanny nestelde zich in de bestuurderspositie van de sportdirecteur en zorgde op deze autoloze zondag meteen voor een primeur in de clubgeschiedenis : een volelektrische en geruisloze volgwagen die binnenin vervaardigd was uit gerecycleerd materiaal! En of hiermee de Kyotonormen gehaald werden! Net vóór de start werd ze nog gebriefd door een voorbijrijdende wijsneus die eens kwam uitleggen welke boetes Fanny op deze dag zo allemaal riskeerde. Ongetwijfeld een gepensioneerde flik of een gebuisde politicus uit de Kortrijkse stadscoalitie.

De rit ging voor de gelegenheid onder leiding van Simon richting de Menenpoort van Ieper en stond bol van oorlogshistoriek. Zo waren we in Passendale getuige van militaire kerkhoven waar Britse soldaten hun laatste adem uitbliezen en nu in naam van de vrijheid ter plaatse rusten. Het blijft een indrukwekkende regio die  heel vredig oogt maar 100 j geleden bloedrood kleurde. Ondertussen gaven Simon en mede kopman David, geruggesteund door een milde rugwind, van jetje. Hier en daar strooiden ze wat hoogtemeters rond en op een nijdige helling staken enkele Tinekesvrienden stevig de neus aan het venster. Ondertussen galmde aan kilometerpaal 24 de mare “crevaison présidentielle” doorheen de boxen van radio Tineke. Fanny direct vol aan de bak om het euvel in een mum van tijd op te lossen.

Samen met de Menenpoort kwam ook de pitstop in zicht. Ook hier weer oorlogshistoriek : de poort werd gebouwd door de Britten ter ere van gesneuvelde soldaten die niet geïdentificeerd of teruggevonden werden. Om stil van te worden…The last Post…In Flanders fields, where poppies blow…De pitstop bracht ons nabij de Ieperse Grote Markt waar Fanny ons vergastte op een 3 sterrenpitstop : rijsttaartjes! Hartelijk dank Fanny!

Eénmaal de innerlijke mens versterkt, trok de heimat aan ons koersbroek. Opnieuw een heerlijke terugtocht tegen een sportief tempo en waarbij het peloton er ter hoogte van Moorsele op waaiers getrokken werd. Er werden tegen de wind in snelheden van 45 km/u genoteerd. Een heerlijke sensatie die de rit nog wat extra glans.

Opvallend feit was nog dat Emile in de problemen leek te komen tot plots de aap uit de mouw kwam en de kat op de koord danste : onze youngster had een doorgedreven training gepland en reed met de remmen dicht! Schitterend idee om de conditie bij te spijkeren!

Bedankt aan Simon voor deze zeer gesmaakte rit en aan Jan en David voor het medekopmanschap.

18 renners, 75 km, 349  hm en 26,5 gemiddeld.

Tot zondag om 8u

Red Philip

Verslag van de rit naar Grijsloke op 15 september 2019

Nog niet de seizoensfinale maar toch al de voorlaatste maand van het seizoen. De klassementsteerlingen kunnen nog alle kanten uitrollen en dus was er absoluut geen sprake van een eindeseizoensfeertje. Alles begint stilaan naar de herfst te ruiken en te voelen : een graadje minder bij de start maar toch opklimmende temperaturen naar de middag toe. Het was trouwens enige tijd geleden dat we nog zo’n opkomst mochten noteren : 14 man en 2 vrouwen zorgden voor een volslank peloton, 57% van het ledenbestand werd hierdoor reeds geactiveerd. Wel nog ruim onder de beoogde tewerkstellingsgraad in Belgenland maar wat niet is, kan nog komen. “Arbeid” op zondag is niet altijd evident. De MM kwam dan ook handen en ogen te kort om alles te registreren maar slaagde er alsnog in de aanwezigheden correct te noteren. Zelfs een topfitte Pantani maakte zijn opwachting na  een knalprestatie daags voordien in de Granfondo die hem zowaar een gouden brevet opleverde. Bravo Wim! De president  was ook terug van de partij na een geslaagde missie op een Zuiderse bestemming in het gezelschap van the First Lady. Alle soorten batterijen werden daar via zonne-energie gretig opgeladen. De Air Force One bracht beiden veilig en wel terug aan de grond, geen drone die hiertegen opgewassen was.

Petra bewees nog maar eens dat haar gezin wielersport in-en uitademt. Echtgenoot en karakterman Dirk fungeerde als ritarchitect, papa Johan wierp zijn ervaring als sportdirecteur in de weegschaal terwijl Petra zelf haar carbonnen ros via spieraandrijving de wijde wereld instuurde. Uniek!

Dirk en Pantani legden er richting Grijsloke afwisselend de gepaste pees op hetgeen zorgde voor een aangenaam en sportief tempo. Er werd links en rechts wat afgekeuveld en terzelfdertijd genoten van het landschap, het vals plat en lichtlopende afdalingen. Heerlijke en sportieve sensatie!

Een fel gesmaakt en gevarieerd buffet viel ons te beurt in Gijzelbrechtegem waarvoor hartelijk dank aan Petra en co.

Op de terugtocht naar de heimat brak de zon helemaal door en belandden we van een stukje herfst opnieuw in de zomer. De Tiegemberg dreef de hartslag nog wat op terwijl onze parcoursbouwer  pittoreske landschappen op ons netvlies bleef toveren waardoor eens te meer de zondagmorgen gekleurd werd conform de missie van de club : sporten en leute maken onder het motto samen uit, samen thuis. In Heule zelf rondde een fotoreportage bij het enige echte Tineke deze machtige rit af.

Bedankt Dirk!

74 km, 26 gem en 454 hm. Tot zondag om 8u!

Red Philip

Sfeerbeelden van de rit naar Grijsloke op 15 september 2019

Verslag van de rit van 8 september naar Kluisbergen

In gespreide slagorde arriveren 13 tinekesvrienden op parking “ten koetshuize” alwaar ze opgewacht worden door Geert Sioen en zoon Jorg, sportdirecteurs van dienst. Om de startplaats te bereiken moeten enkele sportievelingen slalommen tussen slalommende medemensen. Tinekesfeesten ten top. Geert die voorafgaand onze materiaalkoffer reanimeerde, het stof en andere viezigheden van de reservewielen verwijderde , isobetadine van 2005 afkeurde voor gebruik, haalde nog vlug de fietspomp uit zijn volgwagen en voorzag Petra van wat extra lucht in de banden. Enkele tellen nadat de Heulse klokken 8 uur luidden, trekt parcoursbouwer Piet het peloton in gang. De eerste kilometers is het Tinekespeleton onherkenbaar en lijkt het meer op een sliert gele hesjes. Een lokaal buitje (veroorzaakt door opstijgende alcoholdampen…???) bij de start zorgt ervoor dat de regenvestjes onze prachtige blauwzwarte outfits bedekken… Enkel topclubs kleuren  blauw en zwart!!!
Bij de passage door Bissegem besluit Petra, aan Vlaanderens beste frituur, rechtsaf te slaan en huiswaarts te rijden. Ze vertrouwde meteo Tineke blindelings en stond aan de start zonder haar “koersbotjes”. Een zeldzaam schoonheidsfoutje van onze altijd betrouwbare weerapp door teveel ouzo bij Papazoglou, Anastasiou en/of Mikis Teodorakis??? 
Nadat de 12 overgebleven mannelijke apostelen de eerste hoogtemeters rond Marke verorberen, verdwijnen de eerste regenjasjes in de volgwagen of in de achterzak. Eenmaal in Moen moet parcoursbouwer Piet enkele nieuwe ritaanpassingen uit zijn mouwstukken schudden… De eerste van vele wegen naar Déviation… Enkele kilometers verder zitten ze duidelijk niet op wielertoeristen pur sang te wachten. Het rondpunt in Avelgem, poort naar de Vlaamse ardennen, blijkt volledig gebarricadeerd. Rechtsomkeer, terug richting Déviation. Volgwagen Geert wordt vooruitgestuurd richting voet van de côte de Trieu terwijl zijn fietsende vrienden zich een weg slingeren langs Avelgemse visvijvers. Onze ritarchitect van dienst heeft nog een kleine verrassende aanloop in petto richting Knokteberg. Met de fondateur in zijn wiel was de trots van zijn nieuwe route al vlug een fait d’hivers. Volgens Mark was dit de aanloop van in het jaar 1954, toen hijzelf zijn ritten nog voorbereidde met griffel op een lei. Voor de andere 98% van de rouleurs was dit een aangename ontdekking. 
In Amougies volgen we nogmaals de oranje pijlen richting Déviation… Die herenigt ons op de top van de 1350m lange klim  (stukken aan 13% ) met Geert en zoon, sportfotografen van dienst. Ze leggen de zwoegende, kromgebogen atleten vast op de gevoelige plaat. Net voorbij de top neemt Mark enkele diepe zuchten om hangend op zijn vehikel terug op zijn positieven te komen. Zijn klimmersbenen bleken nog wat te kreunen van het “dul” feestje (allen daarheen, een aanrader!) van vrijdagavond. Enkele honderden meters verder tovert de firma Geert en zoon overheerlijke verse rijsttaarten uit zijn kofferbak, aangevuld met een frisse cola. Klasse bevoorrading! Waarvoor onze grote dank! Arne maakt van de gelegenheid gebruik om enkele locals van het etablissement d’Oude Hoeve te laten kennismaken met zijn edele… tuuuuuuuuuuuuuuuuuut (gesensureerd).
Stevig aangesterkt door al dat lekkers wordt de tweede rithelft op gang geschoten. Via de zijflanken
van een heuvelrug bereikt het peloton de schilderachtige platse van Kwaremont. Met de wind ip de neuze  beukt Mathijs ondertussen aan de zijde van Piet op kop van het peloton. Via Kluisbergen, Otegem en Zwevegem naderen we heel snel het feestdorp van dit weekend. Jo besluit om tussen St Lodewijk en Harelbeke zijn gardeboe overboord te gooien. Dit gaat gepaard met de alom gekende oerschreeuw van onzen bing. Elke gram teveel kan een verschil maken in de finale. Dank voor de ritarchitectuur Piet!
Onder een stralend zonnetje parkeren we onze bolides aan het terras van de Kameleon. We worden er hartelijk ontvangen door bestuurslid Petra, die alsnog met regenbotjes een training afwerkte van
50 km en misschien wel 10 aankomstpunten scoort. De recuperatiedranken op kosten van de club worden in dank aanvaard. We begroeten ook enkele oude bekenden die reeds fris gedoucht de onevenaarbare sfeer van de Tinekesfeesten komen opsnuiven. Geert’s assistent Jorg bezorgt Jo zijn gardeboe terug en als wist je datje wordt nog gemeld dat Gardeboefeesten doorgaan in Oekene en
dat deze nog niet aan de hielen komen van de leukste volksfeesten van Vlaanderen. Heule leeft

TripAdvisor Kevin

Sfeerbeelden (filmpjes op Instagram en facebook)

Sfeerbeelden

Verslag van de rit van 1 september naar Kanegem

Na de talrijke rituele calorieverbrandingen op de flanken van de Vlaamse heuvels had onze kalendermaker in een overgangsetappe voorzien. Een welkome afwisseling voor lijf en leden, een recuperatiekuur voor beschadigde spiervezels en een uitgelezen kans om de hematocrietwaarden naar normale proporties te herleiden opdat het bloed niet zou veranderen in een stroperig, geestrijk vocht.Het was onze Tripadvisor die opnieuw aan het roer van het Tinekesschip stond. The captain of cyclism had voor de gelegenheid een tocht gepland richting Ruiselede en het pittoreske Kanegem. Een Kanegem dat bol staat van de wieler-en kardinaalshistoriek, een parel verborgen onder de mantel van Tielt.

Fondateur Mark weet waar hij de mosterd vandaan haalt en bedacht dochter Lies met de eretitel van sportdirectrice voor één dag. Met Lies girlpower achter het stuur van de wagen en met Fanny éénzelfde power maar dan op 2 wielen. Heule blijft ondertussen het mekka van het wielertoerisme waar naast de Ramongs en de Tinekesvrienden ook 2 Streuvelsvrienden verzameling blazen voor het zondags sportvertier. Met 8 dapperen begonnen we goed gehelmd en vol moed aan Kevins parcourstekening. De nachtelijke temperatuurduik had veel weg van een beurscrash maar is klein bier in vergelijking met de orkaan die op Californië afstevent. Waar wij ons beperken tot het afsteken van vlijmscherpe cartouchen wil men daar zelfs atoomkracht inzetten om het onheil te bezweren. Daarvoor passen we echter want het moet nog een beetje plezant blijven natuurlijk. Het is nu ook niet de bedoeling om uitgeput en verhakkeld aan het middagmaal te verschijnen en vrouwlief (in het geval van Fanny manlief) de stuipen op het lijf te jagen. Met een gezapige pedaaltred en de hartslag in de vetverbrandingszone veroverden we met sprekend gemak het platteland. De gewassen staan volop in bloei, de boeren herschapen de velden in kleurrijke schilderijen en de maïsvelden lijken wel een meute fans die aan de rand van de weg hun aanmoedigingen in de lucht zwieren. Stadsmussen worden hier stil van.

Bijna geruisloos denderden we het oervlaamse Kanegem binnen alwaar de plaatselijke kruidenier en de statige kerk de blikvangers zijn. Het uithangbord bij uitstek is evenwel het standbeeld van ijzeren Briek Schotte die net dit jaar honderd zou geworden zijn. Speciaal gevoel bij Fanny die thuis ook een Briek lopen heeft terwijl Willy zijn parate wielerkennis (goed voor 50% maar gedelibereerd door de wedstrijdjury) demonstreerde. Een wakkere David zorgde voor de resterende 50%. Teamwork van de bovenste plank. Ondertussen voorzag Lies iedereen van spijs en drank waarvoor hartelijk dank. Uiteraard konden de foto’s bij Briek niet ontbreken, zeker niet in dit feestjaar “Briek 100”. Joost ontpopte zich ter plaatse tot een uitstekende bpostambassadeur en voorzag iedereen van een huis-aan-huis “Briekfietskaart”. Interessant en historisch fietsmateriaal  met o.a. een heerlijke quote van dé Flandrien : “Anders dan vroeger? Ge moet gij tegenwoordig om te winnen nog altijd den eersten zijn”.Ook tijdens de 2^de wedstrijdhelft was de wielerheroïek nooit ver weg. Zo raasden we op grondgebied Deinze rakelings  naast het monument van Lucien Buysse, illustere tourwinnaar van 1926! Het was opnieuw Fanny die ons hierop attent maakte. Het moet zijn dat de Vlaamse lucht vol wielermicrobes zit, een andere verklaring voor een dergelijke verzameling van fietstalent zien we niet direct.Lies bewees ondertussen dat ze wel degelijk de dochter van clubgps Mark is : Kevin had een autoloze strook naast de Leie ingecalculeerd waardoor onze sportdirectrice een omleiding op haar bord kreeg geserveerd die ze evenwel met sprekend verorberde. Nogmaals het bewijs dat men onder aan appelboom geen peren vindt. Schitterende rit vol wist-je-datjes, sport gekoppeld aan geschiedenis. Educatief fietsen dus. Met dank aan kopmannen Kevin en David! 90 km, 27 gemiddeld, 331 hm.

Tot zondag!

Red Philip