Verslag van de rit van 6 juni naar Heuvelland
Vijfde postcoronarit en opnieuw een mooie opkomst : 13
topfitte Tinekesvrienden die bereid gevonden werden om hun grenzen te verleggen
en het rijk der vrijheid binnen te fietsen.
Normaliter was onze bergkoning Geert nu aan zet maar het
vermaledijde Chinavleermuizenvirus had zich enkele weken geleden in de nok van
zijn dak gevestigd van waaruit het als superverspreider hemzelf en de hele
familie gegijzeld hield. Zijn residentie werd prompt omgetoverd in een
safehouse van waaruit hij met een zwaar gemoed en ingehouden verdriet de
esbattementen van zijn wielervrienden noodzakelijkerwijze digitaal moest
opvolgen. Ondertussen gaat het al een heel stuk beter maar zitten zijn benen
nog vol lood en verschijnt er al wat roest op zijn bolide. Courage Geert en
hopelijk tot binnenkort!
Kampioen Joost wierp zich op als de reddende parcoursengel
en bood een uitgebreide versie van zijn op 2 mei voorziene rit naar Heuvelland
aan als gewaardeerd alternatief. Flexibiliteit om u tegen te zeggen en een
getuigenis van ware clubliefde.
Bij een slordige 14 graden en onder het vakkundig
kopmanschap van Joost en TripAdvisor Kevin trokken we van leer richting een
streek die we onder de noemer fietsparadijs kunnen catalogeren. We zijn
geprivilegieerden op dat vlak : alle windrichtingen bieden ons onvermoede
fietsmogelijkheden waarin alle ingrediënten verscholen zitten. Kasseien,
hoogtemeters, panoramische vergezichten, pittoreske en bewegende landschappen en pareltjes uit onze Vlaamse
wielerklassiekers. De term Flandrien is niet zomaar uit de lucht komen vallen,
het is een erfelijk en gekoesterd begrip uit onze eigenste contreien.
Er werden enkele vrije parcours aangekondigd waar naar
hartenlust kon gekoerst worden. De jongsten onder ons hielden de benen niet
stil en vlamden erop los alsof de patatten thuis al aan het aanbranden waren.
Zweetdruppels vlogen in het rond, been-en dijspieren werden gefolterd, pedalen
gegeseld en de bovenlichamen wiegden op Merckxiaanse wijze heen en weer. De
pitstop te Wulvergem kwam net op tijd : het eigen proviand kon rustig achter de
kiezen gestopt worden terwijl Diederik en Red Philip zich tot paparazzi ontpopten en enkele
clubbeelden vereeuwigden voor het nageslacht.
De 2de wedstrijdhelft bleef uitermate boeiend en
voorzag ons tevens nog van enkele pittige hoogtemeters en heerlijk bollende
afdalingen op prachtige slingerende wegen in een schilderachtig landschap.
Topontspanning op zondagmorgen! De verwachte tegenwind was ons genadig en blies
slechts op halve kracht. Er werd nog wat gekeuveld over de gouden generatie
Rode Duivels die verdacht veel gelijkenis blijkt te vertonen met de Veekaa :
veelbelovend maar nog geen platte prijs bijeengespeeld.
Aan het verkeersbord Vijfwegen wisten we hoe laat het was.
De traditionele koersstrook kondigde
zich aan. De Tinekesmachine begon topsnelheden te ontwikkelen en verwisselde de
NMBS-locomotief door een gloednieuw TGV-exemplaar. De gensters vlogen van de
spieren en de fietskaders maar niemand raakte het spoor bijster.
Topwielrennerij met een ontketend peloton dat de omgeving in vuur en vlam
zette.
Van daaraf ging het gezwind via Gullegem richting Heule waar
deze zeer sportieve rit ontbonden werd. Schitterend parcours, waarvoor
hartelijk dank aan Joost en medekopmannen.
13 deelnemers, 95 km, 27 gemiddeld en 498 hm. Tot zondag om 7u30!
Red Philip
Verslag van de rit op verplaatsing van 30-05
Het schoolreisgevoel was niet ver weg tijdens het ontwaken
op deze 7de dag. Op het programma stond niks minder dan de rit op
verplaatsing olv van de immer gewaardeerde president-fondateur Mark. De
carpoolparking van Deinze deed zichzelf dan ook alle eer aan toen de
Tinekeskaravaan de beschikbare ruimte
Formule1 gewijs innam. Eénmaal de ronkende motoren stilvielen, kwamen
afgetrainde atleten tevoorschijn. Sommigen hadden zelfs de wagen laten ombouwen
om de fiets in optimale omstandigheden volledig horizontaal en uitgerust aan de
start te brengen. Anderen zoals Diederik deden een Jürgen Coningske en kwamen gecamoufleerd uit de wagen gekropen.
Onder de camouflage blonk die flitsende wieleruitrusting die de schuchtere
zonnestralen in al hun glorie deden weerkaatsen. Topatleten Simon en
TripAdvisor Kevin schoten de hoofdvogel af door rechtstreeks vanuit Wevelgem op
2 wielen volledig opgewarmd aan de startplaats te verschijnen. Van grote klasse
gesproken! Opvallend detail : zowel Frederik als Mark boden zich aan met een snor
in volle groei waarbij Frederik duidelijk een straatlengte voorsprong had
bijeengesprokkeld. Wie dacht dat het de bedoeling was om aldus feller te
snorren kwam bedrogen uit : ze bereiden zich voor op “Streuvelen door Heule”
als hulde aan 150 j Stijn Streuvels, zie WhatsAppbericht en e-mail van Piet
daarover.
Parcoursbouwer Mark gaf om 8u stipt het startsein nadat hij
eerst zijn achter- en andere zakken had volgestouwd met hoogtemeters. Hij had
duidelijk rekening gehouden met de diesels onder ons door te zorgen voor een vlakke en lichtlopende 1e
koershelft. Er werd keuvelend genoten van een onbekend landschap waarbij
sommigen zich afvroegen of de gezochte Conings zich misschien niet incognito
bij ons peloton zou aansluiten. Even leek het erop dat dit ook effectief zo was
toen de verslaggever maar ternauwernood ontsnapte aan een aanslag! Een plotse
koerswijziging bleef bij drankorgel
Frederik onopgemerkt waarna hij met
drinkpul in de hand de kuit van de MM als rem gebruikte. Goed gezien en
acrobatisch uitgevoerd al was het risicovol vermits de kuit nog vol dynamiet
zat dat echter gezien de vlakke aanloop gelukkig nog niet geactiveerd was. Geen
spectaculair boobytrapeffect dus. Ivan dacht eerder aan een aanslag op de
persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting.
Na de kasseien van de Lippenhovestraat bereikten we uitgerust
maar vol adrenaline de pitstop waarna de “hel” kon losbreken. En of ze losbrak!
In de lagere school zagen we 2 beren broodjes smeren maar in het volwassen
leven maakten we nu kennis met drieste beren die nog dienden getemd te worden.
Mark had zijn complete berencollectie van zolder gehaald om ze strategisch op
te stellen daarbij maximaal gebruik makend van zijn geografisch inzicht,
parcourskennis en gps-bedrevenheid. Daarbovenop strooide hij zijn hoogtemeters als
peper kwistig in het rond. Het leverde hem zelfs de bijnaam “Mark Masochist”
op. De Langendries, de Berendries, de
Kortendries, de Wolvenhoek, de Hoogkouter en de Rekelberg. Stuk voor stuk
kuitenbijtende hellingen die gebald werden in een 30-tal km en ons de indruk
gaven van op een achtbaan te vertoeven. De beren klauwden hoe langer hoe feller
en hapten tonnen energie uit de wiegende en op de rand van de instorting
vertoevende lichamen. Een in topconditie verkerende Jo ontpopte zich als
ramptoerist en schoot lifebeelden van een slagveld vol stervende
Tinekesvrienden. Enkel het bloed ontbrak al vielen er uiteindelijk toch geen
lijken uit de kast.
Kampioen Joost was na de korte inzinking van vorige week
weer helemaal in conditie en Mark zelf had een begenadigde dag en bewees dat
het jus nog lang niet uit de klimbenen is.
Schitterende ervaring in een nieuw decor. Er zijn superlatieven te kort om het exacte gevoel te
beschrijven al benadert de omschrijving door Diederik het dichtst de realiteit
: iconische rit waarvoor hartelijk dank aan Mark!
Piet had zodanig de smaak te pakken dat hij niet meer in de
auto wou maar in het gezelschap van Simon en Kevin zich fietsend naar Heule
begaf. Wat een atleten!
80 km, 14 renners, 24 gemiddeld en 640 hm. Tot zondag voor
een rit olv champ Joost naar Heuvelland.
Red Philip
Verslag van de rit van 23 mei - Sint-Denijs-Boekel / Zwalmstreek
Ongelooflijk maar waar : na een kletsnatte zaterdag baadde
Ten Koershuize zondagmorgen in een zee van zonlicht. Zonnekloppend genoten de
eerst aangekomenen van deze uitzonderlijke Zuiderse toestanden en werden de
zonnebrillen stevig op de neusvleugels gedrukt. Eveneens enige consternatie en
geografische verwarring toen bleek dat de MM het peloton via de weblog op weg
wou sturen naar de omgeving van Geraardsbergen, Sint-Maria-Lierde.
Parcoursbouwer Mathijs zette meteen de puntjes op de i met het geruststellende
nieuws dat Lierde vervangen moest worden door Latem. De MM volgde lessen
aardrijkskunde na 16u en op zondag met het gekende oriëntatieloze gevoel tot
gevolg.
We noteerden het opgemerkt wederoptreden van kampioen Joost
die net als een messcherpe Simon de eerste seizoenskilometers in clubverband
zou afhaspelen. Een delegatie van het bestuur is daarnaast momenteel op
scoutingsmissie in het buitenland, daarbij het nuttige aan het aangename
koppelend (zie foto’s). De markt wordt nu al op mogelijke
transferopportuniteiten gescreend zodat we tijdens de mercato op alles
voorbereid zijn. Ook worden er mogelijke locaties onderzocht van waaruit het
volgend seizoen optimaal kan voorbereid worden. Regeren is nu éénmaal
vooruitzien.
Nieuws uit de ziekenboeg : Geert en co zijn langzamerhand
aan de beterhand maar onze bergkoning zal het fietsgewijs nog een tijdje rustig
aan moeten doen. Hij verleent momenteel volop zijn medewerking aan een experimentele behandeling. Blijkt dat
Kasteelbier een ideale covidkiller zou zijn waarbij Piet hem op het hart heeft
gedrukt dat deze behandeling pas resultaat oplevert vanaf een 2-uurlijkse hernieuwing van de toediening. Het zou ook via
een Kasteeelbaxter kunnen ingebracht worden maar dan gaat de smaak en het
dorstgevoel verloren hetgeen als minder aangenaam kan ervaren worden.
Met zijn 10-en staken we van wal onder een laaghangende en
bij wijlen verblindende zon. Mathijs had
voor elk wat wils in de aanbieding : pittoreske landschappen, kop-, rug- en
zijwind, hoogtemeters, laagtemeters en kasseien. Dat dit allemaal kan in ons
Vlaamse land en gebald in 100 km : het bewijst nogmaals in welk fietsparadijs
we hier vertoeven.
De eerste wedstrijdhelft verliep tegen een gezwind tempo
waarbij er enkele hoogtemeters in de achterzak verdwenen en een kasseistrook de
arm- en beenspieren deed vibreren.
Aan het station in Sint-Denijs- Boekel werd de klokvaste Tinekestrein tot stilstand
gebracht om de innerlijke mens een zetje te geven want onze parcoursbouwer gaf
mee dat de volgende 30 km van de zwaardere soort zouden zijn. Clubgps Mark had toen al rechtsomkeer gemaakt en
vatte alleen en tegen een fikse kopwind de terugreis aan. Een conditietraining
om u tegen te zeggen.
Mathijs had niet gelogen : de welbekende en met kasseien
geplaveide Huisepontweg deed ons na een heuvelachtige aanloop dokkerend en
schokkend diep in de reserves tasten. Als echte slavenarbeiders van de weg boekten
we meter na meter terreinwinst en parelde het zweet op ieders voorhoofd.
Hier en daar zorgde een zachte bermstrook voor enig soelaas.
De wind had zich intussen een beetje bedacht en blies
afwisselend in de flank en op kop, kwestie van de conditie verder aan te
scherpen en iedereen waar voor zijn geld te bezorgen. Champ Joost begon blauwzwarte
sterretjes te zien maar gaf niet af : het ijzersterke karakter van de Flandrien
pur sang kwam hier naar boven! De
kampioenenviering en enig gebrek aan wedstrijdritme eisten hun tol maar deze doorgedreven
training zal evenwel de basis leggen voor het verdere seizoen.
Prachtige rit in een uniek kader met dank aan Mathijs en de
medekopmannen Piet, Simon, Jan en Abu.
100 km, 400 hm, 26,7 gemiddeld en 10 renners.
Tot zondag voor de rit op verplaatsing olv van clubgps Mark.
Verdere info volgt in de loop van deze week. Hou hiervoor onze communicatiekanalen
(mail, Whatsapp en blog) in de gaten!
Red Philip
Abonneren op:
Posts (Atom)