Verslag van de rit van 30 mei 2010
Het was opnieuw vroeg dag op deze koude en als onweerachtig aangekondigde zondagmorgen. De wielerduiven staken met mondjesmaat de neus aan het venster en landen gezwind aan de startplaats. Het was even drummen in het kaartershuisje van Ten Koetshuize want 1 exemplaar van de Streuvelsvrienden (=33% van hun ledenbestand) nam nogal veel plaats in door een uit de hand gelopen horecagezwel .
Toch 18 deelnemers waaronder versbakken lid Hans en tester Martine,echtgenote van Hans die eigenlijk als Grietje door het leven stapt. Knap werk van de scoutingscel die na Bjorn nu ook deze wielertalenten wist te strikken met een langdurig contract. Uiteraard juichen wij de intrede van dit nieuw en atletisch bloed volmondig toe. Het bewijst dat de Tinekesvrienden sexy en aantrekkelijk ogen.Geert Depoortere houdt van suspense en stuurde zijn kat. Verschuivingen dus aan de kop van het klassement al blijft David stevig in het geel. Gerd was de Lomme Driessens van dienst.
Kevin en David waren de hazen van dienst en troonden ons mee richting grensstreek voor een onvervalste Franco-Belge rit. De weergoden dribbelden intussen de Debooseres en Haagdorens van deze wereld door het droog te houden. Koning wind perste wel alle lucht uit zijn longen maar de gespierde kleerkasten onder ons traden op als windscherm.
Gezwind daverden we over de grens en dat lieten de gsm-operatoren in alle geuren,kleuren en melodieën weten. De pees werd er van meetaf aan stevig opgelegd en enkele koude dieselmotoren sputterden even tegen maar vonden uiteindelijk toch de juiste kadans. Niet alleen het peloton leek ontketend af te stevenen op een snelheidsrecord,ook enkele canards enchainés probeerden stokken in de wielen te steken maar de snelheid van de door stevige spierkracht aangedreven wielen deden hun veren met pek en al zodanig opwaaien dat de beestjes van miserie bijna recht de pot invlogen. Ook enkele rasechte en Dashwitte Lipizanerpaarden verschoten zich een paardenkamhoedje door die voorbijrazende groene vlek. Gelukkig hielden de helmen onze permanent stevig onder controle zodat de clubkas niet belast werd met schadeclaims voor kappersonkosten.
Hilariteit in de Tenteploeg toen een rood licht even voor een welkome verpozing zorgde. Bleek dat we halt hielden aan le chemin de l’oeuil (fonetisch : [lul] ). Rambo wist onmiddellijk waarover het ging en dat een oude vos zijn streken niet verleert werd hiermee aanschouwelijk voorgesteld.
Halfweg ging Gerd Driessens met frisdrank en calorieën door het peloton. Als aasgieren smeten de hongerigsten onder ons zich op het proviand terwijl Rambo net geen hevig kakelende canard aan het spit spiesde. Bedankt Gerd!
Met de vent à la poepe werd de terugweg aangevat die nog enkele beklimmingskes in petto hield. Sterk werk van de parcoursbouwers in in deze oase van vlakheid toch nog bulten wist te ontdekken.
De jongsten onder ons gaven hier stevig van hun lat al dient het geschreven dat ook de rest van de atletenpopulatie blijk gaf van een stevige uitgebouwde conditie. Zelfs de kampioen mengde zich in de debatten of hoe kilo’s minder en een lichter ros iemand de wind in de zeilen kan bezorgen. De hellingskes werden zomaar even tegen 40km/u genomen!
Een door de afwezigheid van de president helemaal op hol geslagen peloton breide er nog een finale van 5 km aan waarbij snelheden genoteerd werden van maar liefst 58 km/u!! Geert en Mark bengelden wat aan de rekker maar konden telkens met vereende krachten opnieuw aansluiten,ook een straffe prestatie. Een eervolle vermelding voor Grietje alias Martine die meer dan standhield in de vlugste etappe van het seizoen. Van nieuw talent gesproken!
90 km tegen een sterk gemiddelde van 28! Tot zondag!
Red Philippe
Toch 18 deelnemers waaronder versbakken lid Hans en tester Martine,echtgenote van Hans die eigenlijk als Grietje door het leven stapt. Knap werk van de scoutingscel die na Bjorn nu ook deze wielertalenten wist te strikken met een langdurig contract. Uiteraard juichen wij de intrede van dit nieuw en atletisch bloed volmondig toe. Het bewijst dat de Tinekesvrienden sexy en aantrekkelijk ogen.Geert Depoortere houdt van suspense en stuurde zijn kat. Verschuivingen dus aan de kop van het klassement al blijft David stevig in het geel. Gerd was de Lomme Driessens van dienst.
Kevin en David waren de hazen van dienst en troonden ons mee richting grensstreek voor een onvervalste Franco-Belge rit. De weergoden dribbelden intussen de Debooseres en Haagdorens van deze wereld door het droog te houden. Koning wind perste wel alle lucht uit zijn longen maar de gespierde kleerkasten onder ons traden op als windscherm.
Gezwind daverden we over de grens en dat lieten de gsm-operatoren in alle geuren,kleuren en melodieën weten. De pees werd er van meetaf aan stevig opgelegd en enkele koude dieselmotoren sputterden even tegen maar vonden uiteindelijk toch de juiste kadans. Niet alleen het peloton leek ontketend af te stevenen op een snelheidsrecord,ook enkele canards enchainés probeerden stokken in de wielen te steken maar de snelheid van de door stevige spierkracht aangedreven wielen deden hun veren met pek en al zodanig opwaaien dat de beestjes van miserie bijna recht de pot invlogen. Ook enkele rasechte en Dashwitte Lipizanerpaarden verschoten zich een paardenkamhoedje door die voorbijrazende groene vlek. Gelukkig hielden de helmen onze permanent stevig onder controle zodat de clubkas niet belast werd met schadeclaims voor kappersonkosten.
Hilariteit in de Tenteploeg toen een rood licht even voor een welkome verpozing zorgde. Bleek dat we halt hielden aan le chemin de l’oeuil (fonetisch : [lul] ). Rambo wist onmiddellijk waarover het ging en dat een oude vos zijn streken niet verleert werd hiermee aanschouwelijk voorgesteld.
Halfweg ging Gerd Driessens met frisdrank en calorieën door het peloton. Als aasgieren smeten de hongerigsten onder ons zich op het proviand terwijl Rambo net geen hevig kakelende canard aan het spit spiesde. Bedankt Gerd!
Met de vent à la poepe werd de terugweg aangevat die nog enkele beklimmingskes in petto hield. Sterk werk van de parcoursbouwers in in deze oase van vlakheid toch nog bulten wist te ontdekken.
De jongsten onder ons gaven hier stevig van hun lat al dient het geschreven dat ook de rest van de atletenpopulatie blijk gaf van een stevige uitgebouwde conditie. Zelfs de kampioen mengde zich in de debatten of hoe kilo’s minder en een lichter ros iemand de wind in de zeilen kan bezorgen. De hellingskes werden zomaar even tegen 40km/u genomen!
Een door de afwezigheid van de president helemaal op hol geslagen peloton breide er nog een finale van 5 km aan waarbij snelheden genoteerd werden van maar liefst 58 km/u!! Geert en Mark bengelden wat aan de rekker maar konden telkens met vereende krachten opnieuw aansluiten,ook een straffe prestatie. Een eervolle vermelding voor Grietje alias Martine die meer dan standhield in de vlugste etappe van het seizoen. Van nieuw talent gesproken!
90 km tegen een sterk gemiddelde van 28! Tot zondag!
Red Philippe
gedicht Alpe d'Huez
Alpe D’huez
13,2 km tot aan de top
over 21 bochten
altijd maar hogerop
Terwijl je de bordjes van winnaars bekijkt
iedere bocht aftellend
kijkend hoe ver de top nog reikt
Vele collega’s kom je tegen
vooral hollanders
sommigen hebben de klop al gekregen
Genieten in t’begin,afzien op het eind
denkend aan de winnaars
terwijl de top nu toch verschijnt
De euforie bij het bovenkomen
de voldoening,het overwinnen
een droom die is uitgekomen
De alpe is een mythe van een col
je bent er met velen ,en toch alleen
zeker eens doen ,al was het maar voor de lol
Pantani
13,2 km tot aan de top
over 21 bochten
altijd maar hogerop
Terwijl je de bordjes van winnaars bekijkt
iedere bocht aftellend
kijkend hoe ver de top nog reikt
Vele collega’s kom je tegen
vooral hollanders
sommigen hebben de klop al gekregen
Genieten in t’begin,afzien op het eind
denkend aan de winnaars
terwijl de top nu toch verschijnt
De euforie bij het bovenkomen
de voldoening,het overwinnen
een droom die is uitgekomen
De alpe is een mythe van een col
je bent er met velen ,en toch alleen
zeker eens doen ,al was het maar voor de lol
Pantani
Verslag van de rit van 23 mei 2010
18 vroege vogels en een afgetrainde tester gaven present in Kruishoutem ,de thuishaven van onze sponsor. De weergoden serveerden aanvankelijk dikke erwtensoep besprenkeld met een mengeling van enkele vetvrij neerslaande waterdruppels en frisse kippevelmomenten. Zoals de Belgen de dappersten onder de Galliërs waren,zo zijn Ringo en David de dappersten onder de Tinekesvrienden : ze deden er nog 56 km bovenop door niet-gemotoriseerd de verplaatsing van en naar Kruishoutem te maken. Atleten om U tegen te zeggen. Gele truidrager de MM gaf verstek wegens startplaats niet gevonden door een gebrekkige geografische kennis en het bedomen van zijn neusvélo ten gevolge van de zeer onduidelijke klimatologische omstandigheden. Dit leverde unieke beelden op aan de start : voor de eerste keer in 20 jaar kreeg David het gele kleinood om de schouders. Gelukkig voor de sponsor blijft de leidersplaats binnen de ploeg. Ook opgemerkt : een aerodynamische en messcherpe Pantani na een succesvolle hoogtestage in la douce France.
Onder de hoede van sportdirecteur Geert,pa van Tim,zette de caravaan zich in gang voor een tocht doorheen de heerlijke Zwalmstreek. Onze gps-fondateur Mark moest aanvankelijk nauwe contacten onderhouden met de verkeerstoren wegens beperkte zichtbaarheid en om te vermijden dat we net als het landschap de mist en het decor zouden induiken. De redactie was zich inmiddels al aan het verkneukelen om verhalen op te dissen met als titel : “19 wielerterroristen verdwenen in de Zwalmbermuda driehoek”.
Na een vlakke aanloop van een 20–tal km toonde Laura haar ware gelaat en kon het strippen op 2 wielen beginnen : boventruitjes,been-en mouwstukken verdwenen in de koffer van de sportdirecteur. Wat overbleef was vooral wit vlees en indrukwekkende spiermassa’s ter hoogte van de bips. De zon trok alle registers en het wolkendek open zodat we eindelijk met volle teugen konden genieten van de natuurpracht. De cardiomotoren kwamen langzaam maar zeker op toerental ,het golvend parcours was een zegen voor ademhaling en hartslag.
Het vlaggeschip van de etappe was de Molenberg met een leuk stijgingspercentage en enkele groenhemden die in roltrapmodus naar boven gleden. De president overschouwde op de top als een goede herder zijn troepen en zag dat het goed was.
De Haaghoek presenteerde zich als een heerlijke kuitenbijter. Enig tactisch inzicht en parcourskennis kwamen hier van pas want de met “kinderkopkes” bezaaide kilomerslange hindernis loerde als een slokop naar zich vergalopperende Tinekesvrienden. Ook hier klom iedereen vlot naar boven al sputterde de dérailleur van Petra wat tegen en liet onze berggeit Geert Sioen weten dat kasseien enkele ingrediënten bevatten die hij uiterst moeilijk verteert.
Sportdirecteur Geert pakte uit met een mooie bevoorrading : natuurlijke epo onder de vorm van allerlei soorten frisdrank,suikerwafels en energierepen. Bedankt Geert,naar verluidt is er zelfs een vacature van sportdirecteur binnen de club.In de laatste kilometers spotten we een plaatselijke schoonheid met verstreken houdbaarheidssdatum die ter plaatse de afgetrainde Tinekesvrienden omdoopte in kwebbelwijven…Een gebeurlijke definitieve naamsverandering zal bekeken worden op de de eerstvolgende Raad van Bestuur. Wegens het ontbreken van haar identiteitsgegevens kan er echter geen incentive gekoppeld worden aan haar al dan niet lumineus idee.
De president kon in de finale de benen niet stil houden en pakte uit met een allesverwoestende demarrage die maar ternauwenernood gecounterd werd door youngster Tim. De bloemen aan de Tentegebouwen gingen naar de jongste van het peloton.
Schitterende rit in een pittoresk landschap waarvoor dank aan fondateur Mark. In de klassering spurt Geert Depoortere op kousevoeten richting titel.
81 km , 635 hoogtemeters tegen 26 gemiddeld. Sterke prestatie voor een bergrit.
Red Philippe
herbeleef de rit op GARMIN URL http://connect.garmin.com/player/34214854
Onder de hoede van sportdirecteur Geert,pa van Tim,zette de caravaan zich in gang voor een tocht doorheen de heerlijke Zwalmstreek. Onze gps-fondateur Mark moest aanvankelijk nauwe contacten onderhouden met de verkeerstoren wegens beperkte zichtbaarheid en om te vermijden dat we net als het landschap de mist en het decor zouden induiken. De redactie was zich inmiddels al aan het verkneukelen om verhalen op te dissen met als titel : “19 wielerterroristen verdwenen in de Zwalmbermuda driehoek”.
Na een vlakke aanloop van een 20–tal km toonde Laura haar ware gelaat en kon het strippen op 2 wielen beginnen : boventruitjes,been-en mouwstukken verdwenen in de koffer van de sportdirecteur. Wat overbleef was vooral wit vlees en indrukwekkende spiermassa’s ter hoogte van de bips. De zon trok alle registers en het wolkendek open zodat we eindelijk met volle teugen konden genieten van de natuurpracht. De cardiomotoren kwamen langzaam maar zeker op toerental ,het golvend parcours was een zegen voor ademhaling en hartslag.
Het vlaggeschip van de etappe was de Molenberg met een leuk stijgingspercentage en enkele groenhemden die in roltrapmodus naar boven gleden. De president overschouwde op de top als een goede herder zijn troepen en zag dat het goed was.
De Haaghoek presenteerde zich als een heerlijke kuitenbijter. Enig tactisch inzicht en parcourskennis kwamen hier van pas want de met “kinderkopkes” bezaaide kilomerslange hindernis loerde als een slokop naar zich vergalopperende Tinekesvrienden. Ook hier klom iedereen vlot naar boven al sputterde de dérailleur van Petra wat tegen en liet onze berggeit Geert Sioen weten dat kasseien enkele ingrediënten bevatten die hij uiterst moeilijk verteert.
Sportdirecteur Geert pakte uit met een mooie bevoorrading : natuurlijke epo onder de vorm van allerlei soorten frisdrank,suikerwafels en energierepen. Bedankt Geert,naar verluidt is er zelfs een vacature van sportdirecteur binnen de club.In de laatste kilometers spotten we een plaatselijke schoonheid met verstreken houdbaarheidssdatum die ter plaatse de afgetrainde Tinekesvrienden omdoopte in kwebbelwijven…Een gebeurlijke definitieve naamsverandering zal bekeken worden op de de eerstvolgende Raad van Bestuur. Wegens het ontbreken van haar identiteitsgegevens kan er echter geen incentive gekoppeld worden aan haar al dan niet lumineus idee.
De president kon in de finale de benen niet stil houden en pakte uit met een allesverwoestende demarrage die maar ternauwenernood gecounterd werd door youngster Tim. De bloemen aan de Tentegebouwen gingen naar de jongste van het peloton.
Schitterende rit in een pittoresk landschap waarvoor dank aan fondateur Mark. In de klassering spurt Geert Depoortere op kousevoeten richting titel.
81 km , 635 hoogtemeters tegen 26 gemiddeld. Sterke prestatie voor een bergrit.
Red Philippe
herbeleef de rit op GARMIN URL http://connect.garmin.com/player/34214854
Abonneren op:
Posts (Atom)