Verslag van de rit naar Cadzand op zondag 19 april 2026

De para-sportieve cel van onze club draaide deze week weeral op volle toeren. In tegenstelling tot vele andere gerenommeerde organisaties werkt de club echter volledig transparant en maken ze dan ook graag gebruik van dit platform om de leden en geïnteresseerden het volgende mee te geven. Na de succesvolle trip van verleden jaar werd door het provinciebestuur van Zeeland sterke diplomatieke druk uitgeoefend om ook in 2026 dit evenement te laten doorgaan. In het kader van een goede verstandhouding binnen de lage landen werd daartoe ingestemd. En om zeker te zijn van een degelijk aanbod werd parcoursbouwer Geert gevraagd om, net zoals verleden jaar, een prachtige rit uit zijn Garminhoed te toveren. En het zou Geert niet zijn, mocht hij daar geen extra dimensie aan toevoegen. Hij vond immers dat de leden te weinig geënthousiasmeerd worden voor deelname en daar zou hij eens verandering in brengen: de dagen ervoor werden wij bestookt met ritinformatie, weerberichten, info over mogelijke omleidingen, uitleg over mooie te passeren dorpen, enz… kortom wie kon het nog over zijn hart krijgen om niet aanwezig te zijn. En het systeem werkte ! Niet minder dan 16 leden hadden zich door de ochtendlijke mist een weg gebaand naar Oostkamp. Geert kreeg ook prima assistentie van de weergoden die hij de ganse week had aanbeden want pas waren we aangekomen, of de eerste zonnestralen stonden er op om ons te verwelkomen. Voeg daarbij dat Geert 100 % zeker was van zijn parcours want de donderdag ervoor had hij nog de gure zeewind getrotseerd om de ganse rondrit persoonlijk met de fiets te gaan inspecteren! Vooral Nico was in de wolken met deze uitstap want Kuurne mag nu nog zo’n leuke plaats zijn om te wonen, een mens blijft onvermijdelijk emotioneel verbonden met zijn heimat. Vandaar dat hij ook met een goed gemoed en extra buskruit in de kuiten het kopwerk voor zijn rekening nam en ons op sleeptouw nam richting de Zeeuwse kust. Algauw passeerden we schilderachtige dorpjes en de passage onder de stadspoort van Aardenburg leerde ons dat we de kustlijn met rasse schreden naderden. De eerste vakantiehuizen, de eerste stacaravans, het mulle zand….. ja we zaten nu echt heel dicht bij de zee. In Nieuwvliet gingen we via een houten met zeezand bezaaide brug naar de zeedijk en trokken we ons na deze moeilijke technische passage op gang voor een sprintje richting Breskens maar toen brak plots grote paniek uit. We waren Patrick kwijt ! Na zijn verdwijning verleden week steeg het ongeloof: het zal toch niet waar zijn ? Is hij misschien nog aan het zoeken naar Carrefour de l’arbre ? Is hij moeten stoppen voor opdringerige handtekeningjagers? Kortom veel meer vragen dan antwoorden. Gelukkig nam hoofdverantwoordelijke chief executive officer van de rit Geert snel een moedig besluit: “kga werekeren en hem zoekn”. Ondertussen werden de eerste initiatieven genomen om Patrick als vermist op te geven. Daar we nog de drukproeven hadden van de affiches van Child Focus van vorige week zou men die snel kunnen herdrukken: we dienden enkel de plaats en de datum te veranderen en al de andere info kon blijven staan. Van de pauze werd geprofiteerd om het proviand dat door waarnemend voorzitter Joost vooraf was uitgedeeld soldaat te maken. Enige tijd later grote opluchting. Patrick en zijn fiets waren intact teruggevonden. Op het verbindingsbruggetje had een te ijverige kleuter zich voor zijn wielen gegooid maar gelukkig zonder veel erg. De kleuter ongedeerd, Patrick gevallen zonder averij, enkel de ketting was er af en zat gekneld waardoor hij niet snel had kunnen aansluiten. Maar gelukkig: eind goed al goed. Aan de jachthaven van Breskens was er nog tijd voor een obligatie groepsfoto en leerden we ook via een aanplakformulier dat Anouck problemen had met haar poesje. Ze was het immers kwijt. Arne probeerde tevergeefs een zoekteam te organiseren maar vond geen gehoor. We hadden nog maar net Patrick terug en ondanks alle sympathie voor Anouck’s poesje moesten we vooruit. En hoe! Aan een hoog tempo passeerden we nog mooie plaatsen en heerlijk klinkende dorpjes zoals Retranchement, Sint-Anna ter Muiden en vlugger dan we dachten doorkruisten we het pittoreske Damme waarbij we realiseerden dat we opnieuw op vertrouwd Belgisch terrein waren. Maar dat belette niet dat er verder duchtig de wielerpees werd opgelegd en na een mooie passage langs het water en het doorkruisen van de stadsrand van Brugge waren we sneller dan gedacht terug op onze startplaats. En daar waren de klassieke taferelen van rit-op-verplaatsing waar te nemen: fietsen werden op de fietsendrager geplaatst, andere staken de fiets in de koffer, Brecht stond er zich te wassen en moesten derhalve de vrouwelijke fans op afstand gehouden worden, …. En zo konden we na een prachtige rit met dank aan Geert opnieuw tevreden naar huis. We reden 86 kilometer aan een gemiddeld van 27.9 km per uur en maakten 17 mensen gelukkig, zijnde de 16 deelnemers aan de start én aan de aankomst en de zeventiende was de voorzitter die mee volgde vanuit zijn vakantieresort en zag dat het (zeer)goed was... Yvan