Verslag van de rit naar Froidmont en Doornik op 28 juni 2026

Rit 17 van ons Tinekesseizoen aan kilometerpaal 22 Rue de Roubaix 16 in Doornik. De cijfers liegen niet: 1519 km, 8521 hoogtemeters, een goeie 60 uur in het zadel... en eindelijk was het zover. De allereerste leegloper van het seizoen was een feit! Na weken van spanning, speculatie en vakkundig laveren tussen putten, steentjes en ander fietsonheil, is de eer uiteindelijk weggelegd voor... Mark Dewaele ! Proficiat, Mark! Je naam staat voor altijd in de geschiedenisboeken van de Tinekesvrienden als de trotse winnaar van de felbegeerde "Eerste Leegloper 2026"-trofee. Het bijhorende traktaat op ons Dudu-terras wordt in dank aanvaard, niets dringend evenwel. Het wordt met haarfijne precisie genoteerd in ons logboek. Een dikke pluim ook voor alle andere Tinekesvrienden, die dankzij hun feilloze materiaalkeuze, perfect afgestelde bandendruk, messcherpe stuurkunsten, behendig gemanoeuvreer en een haast bovennatuurlijk talent om elke put te ontwijken, deze eer nog even wisten af te houden. Gelukkig stond Mark er niet alleen voor. Nog voor hij goed en wel met een ferme vloek "ik heb een platte band" de wielerwereld instuurde , snelden Geert en Thierry ter hulp. Gewapend met een mini-bandencompressor , pomp en een air van ervaren Formule 1-pitcrew bogen ze zich over de uiterst complexe herstelling. Er werd druk overlegd, deskundig geknikt, af en toe eens diep gezucht. Na een luidruchtige banden opblaas van enkele minuten (als daar maar geen burenklacht wordt neergelegd) kon de rit worden verdergezet en mochten Geert en Thierry met opgeheven hoofd en zwart bevuilde handen zich samen met de onfortuinlijke Mark terug in het peloton nestelen. Ondertussen stond het overige 14-koppige peloton rustig te wachten in het zonnetje. Er werd niet gemopperd, integendeel. Al mijmerend werd er nog eens nagekaart over de schitterende geslaagde rit van vorige week naar Cap Gris-Nez. De prachtige zeezichten, de glooiende wegen langs de kliffen , de zon, de gezellige tussenstops en vooral de kameraderie. De euforie werd vandaag gewoon naadloos verdergezet tijdens een regelrechte klassieker richting Doornik, onder de deskundige leiding van onze President. Die had zich eerder deze week, onder een loden zon en tropische temperaturen waarbij zelfs de hagedissen de schaduw opzochten, vrijwillig opgeofferd voor een grondige verkenning van het parcours. Respect is hier absoluut op zijn plaats! Niet alleen om de talloze wegenwerken te ontwijken, maar ook om nauwgezet te controleren of alle bomen wel voldoende gesnoeid waren, de takken niet te laag hingen, de putten nog op hun vertrouwde plaats lagen en of de wind ons geen vervelende parten ging spelen. Na een 40 tal kilometers konden voor het eerst de klimmersbenen aangesproken worden met de beklimming naar de Antenne van Froidmont om daarna in een donderende vaart af te dalen naar een verfrissend terrasje op de grote markt van Doornik. De “Grand Place” en omgeving was namelijk bezaaid met allerhande wegenwerken met de bedoeling uiteraard dat alles er daarna nog mooier en authentieker ging uitzien. Doornik is nu eenmaal een van onze oudste steden en bezit een uitzonderlijk rijk historisch erfgoed waaronder de Kathedraal, het Belfort en de Pont des Trous. Na het verfrissende intermezzo werd de terugrit aangevat en flaneerde het peloton langs het schilderachtige jaagpad van de Schelde. Al snel bleek echter dat de lokale groendienst het snoeiwerk iets té ontspannen had aangepakt. Over het hele traject lagen nog takken en twijgen verspreid, alsof speciaal voor de Tinekesvrienden een hindernissenparcours was aangelegd. Gelukkig kwam de eerder uitgevoerde inspectie van Martin hier niet in het gedrang: hij had de bomen gecontroleerd, maar had er waarschijnlijk op gerekend dat de groendienst achteraf ook nog even zou opruimen. Met de nodige stuurkunst, wat acrobatische uitwijkmanoeuvres en af en toe een luid "Tak!" wist het peloton ook deze onverwachte natuurproef zonder kleerscheuren te doorstaan. Alsof de lekke band nog niet genoeg aandacht had opgeëist, besloot het stevige tempo op de terugweg ook de conditie van Mark nog eens serieus op de proef te stellen. Hij kwam stilaan in ademnood en opperde heldhaftig dat het peloton gerust zonder hem mocht verder rijden. Maar dat was buiten de Voorzitter gerekend. Die nam het heilige Tinekesvrienden-motto "Samen uit, samen thuis" bijzonder letterlijk. Met de vastberadenheid van een ploegleider in de Tour temperde hij onmiddellijk het tempo en hield hij Mark netjes in het wiel. Sommigen beweren zelfs dat Martin onderweg even overwoog om een sleepkabel boven te halen, maar zover hoefde het gelukkig niet te komen. Want een Tinekesvriend laat je misschien even zweten... maar nooit achter. Alsof één Mark vandaag nog niet genoeg hoofdrol had gespeeld, vond ook de andere Mark dat hij niet onopgemerkt naar huis kon. Op een zucht van de beklimming van "Het Laatste Oortje" maakte hij een klein inschattingsfoutje en tikte hij tegen het achterwiel van onze kampioen Yvan. Het gevolg: Yvan ging tegen de grond, netjes op zijn knie. Gelukkig bleef de schade beperkt tot wat geschrokken gezichten, een stoffige knie en een gekrenkt koersimago. Toen iedereen riep: "Yvan, alles oké?" antwoordde hij: "Ik dacht even dat ik niet aan Het Laatste Oort stond, maar voor Het Laatste Oordeel!" Gelukkig kon iedereen er achteraf mee lachen, stond Yvan meteen weer recht en werd duidelijk dat er niets ernstigs aan de hand was. Zo eindigde een rit waarin de naam Mark werkelijk overal opdook: de eerste leegloper, bijna gelost door het tempo én als hoofdrolspeler van het enige "incidentje" van de dag. Er zijn van die ritten waarop één naam telkens weer terugkomt... vandaag was dat zonder enige twijfel: Mark! Bedankt, Martin! Dankzij jouw voorbereiding kregen we opnieuw een schitterende rit voorgeschoteld, met alles erop en eraan: prachtige wegen, een lekke band, een technische interventie, een paar takken op het jaagpad, een bijna-opgave, een valpartij zonder gevolgen en vooral heel veel fietsplezier. Kortom, een perfecte Tinekesvriendenrit... Tot volgende week waarbij … jawel club-GPS Mark aan zet is . We kijken er alvast naar uit. Joost 14 renners, 95 kilometer, 27 km/u gemiddeld, 471 hm