Verslag van de Kanjertocht op zondag 20 september 2026

Na de bacchanale exploten van de Tinekesfeesten keken we alweer uit naar een nieuwe Tinekesrit. Deze keer trokken we naar Nokere voor een benefiettocht ten voordele van het Kinderkankerfonds. Dat we met z’n allen die verschrikkelijke K-ziekte ooit definitief uit de wereld willen helpen, spreekt voor zich. Maar dat kanker ook kinderen en zelfs heel jonge kinderen treft, is bijzonder moeilijk te bevatten en te verdragen. De strijd die deze kleine kanjers elke dag opnieuw moeten aangaan, samen met hun ouders, gezin, familie en naaste omgeving, verdient dan ook onze volle steun, bewondering en respect. Helaas werd ook ons lid Thierry en zijn gezin in 2009 met deze harde realiteit geconfronteerd. Hun zoon Niels kreeg toen lymfeklierkanker en moest een zware periode doorstaan. Gelukkig liep dit verhaal goed af, maar de steun van het Kinderkankerfonds was in die moeilijke periode bijzonder welkom en waardevol. Voor onze kalendercommissie was het dan ook een no-brainer om de ritkalender aan te passen en deze benefiettocht mee op te nemen. Een kleine moeite voor ons, maar een mooi gebaar voor een doel dat zoveel gezinnen een hart onder de riem steekt. Dat de weersvoorspellingen – net als de week voordien – weinig goeds beloofden, namen we er dan ook graag bij. Een beetje regen en wind vallen immers in het niets bij de dagelijkse strijd die deze jonge kanjers moeten leveren. En zo stonden uiteindelijk tien Tinekesvrienden, gewapend met hun fiets en vooral met een warm hart, klaar om richting Nokere te trekken. Zonder morren lieten ze zich de nodige regen over zich heen storten, want deze keer reden we niet alleen voor het wielerplezier, maar vooral voor het goede doel. Na een deugddoende bevoorrading in Oudenaarde konden de batterijen opnieuw opgeladen worden. En daar konden we meteen ook een inmiddels vertrouwd fenomeen aanschouwen: het schuimende zadel van Geert. We beginnen ons stilaan af te vragen of vrouwlief wel degelijk de juiste wasverzachter gebruikt, of dat Geert ondertussen gewoon met een ingebouwd jacuzzi-zadel rondrijdt. Een mens moet tenslotte comfortabel en luxueus kunnen zitten tijdens het fietsen nietwaar ? Maar van veel rust was geen sprake, want na de bevoorrading werden ons enkele pittige hellingen voor de wielen geschoven. De Wolvenberg, de Kapelleberg, de Achterberg en uiteraard de Nokereberg zelve zorgden ervoor dat menig Tinekesbeen plots ontdekte dat het toch nog over spieren beschikte. Opmerkelijke en vooral ferm gemiste afwezige was natuurlijk onze fel gewaardeerde president himself, Martin. Martin is intussen blijkbaar zo gewend geraakt aan zonovergoten stranden, tropische temperaturen en cocktails met een parapluutje, dat een onschuldige Belgische regendruppel tegenwoordig voldoende is om hem in een panische kramp te doen schieten. Waar is de tijd dat één enkele regendruppel bij onze Geert al voldoende was om het wielerros definitief aan de haak te hangen? Wel… die tijden lijken zich nu te herhalen, want ook Martin is blijkbaar besmet geraakt met dezelfde mysterieuze regenfobie-microbe. Hoogdringend tijd dus dat onze goed-weer-coureur Martin nog eens een ouderwetse Flandrien-kuur ondergaat. Geen wellness-arrangement met warme handdoeken en een glaasje rode wijn aan het zwembad, maar wel een stevige portie vettige kasseien, natte greppels en modder die langs alle kanten rond zijn oren spat.Zijn regenjasje mag daarbij gerust veranderen in een soort rijdende moddercamouflage, zodat zelfs zijn eigen familie hem bij thuiskomst niet meer herkent. En als hij dan uiteindelijk, druipend en modderbruin, aan de voordeur verschijnt, is de kans groot dat Annick kordaat de huiselijke toegang weigert. Wel eerst de fiets afspuiten, daarna Martin zelf onder de douche en pas wanneer zowel mens als machine weer enigszins toonbaar zijn, mag hij opnieuw het grondgebied ten huize Martin Desmet betreden. Kortom: een echte Flandrien-badkuur, met alles erop en eraan. Dat was precies wat onze 10 kanjer-Tinekesvrienden uit Heule vandaag mochten beleven: een stevige portie regen, wind en nattigheid, maar vooral veel kameraadschap en plezier onderweg. Maar laten we eerlijk zijn: de échte, de ware kanjers zijn natuurlijk de K-kinderen. Zij kregen geen rondspattend modder en een natte koersdag voor de kiezen, maar elke dag opnieuw een strijd die zoveel zwaarder is dan eender welke fietstocht. Voor hen reden we vandaag met des te meer plezier en overtuiging. Tot volgende week, Joost 10 Tinekesvrienden, 67 km, 24,5 gemiddeld.