Verslag van de Kampioenenrit op 11 oktober 2026

DE LAATSTE RIT VAN HET SEIZOEN: LEVE KEIZER YVAN I! WTC Tinekesvrienden Heule kroont zijn onbetwiste wielerkeizer! Aan alles komt een einde. Aan het wielerseizoen, aan de zonnige fietszondagen, aan de discussies over het parcours, aan de vele wonderschone ritten . Maar aan één ding komt voorlopig geen einde: de heerschappij van Yvan Winne, onze kersverse keizer en al voor de derde keer kampioen! Drie keer kampioen worden, dat is geen toeval meer. Dat is geen geluk. Dat is pure klasse, gecombineerd met een flinke portie karakter en vermoedelijk een geheim trainingsschema dat zelfs de UCI nog niet heeft kunnen ontcijferen. De kroon is dan ook meer dan verdiend. Vanaf nu spreken we hem aan met Zijne Keizerlijke Hoogheid Yvan I, heerser over de Tinekesvrienden en beschermer van het kleinste verzet. Yvan is niet zomaar iemand die op zondag eventjes zijn fiets uit de garage haalt. Nee, deze man heeft zijn sporen verdiend op meerdere fronten. Als man van de clubstatuten waakt hij over de grondwet van onze wielerclub. Waar anderen al moeite hebben om hun fietsketting proper te houden (= ondergetekende) , zorgt Yvan ervoor dat de juridische fundamenten van WTC Tinekesvrienden steviger liggen dan de kasseien van Parijs-Roubaix. In een ver verleden was Yvan ooit nog voetbalarbiter. Dat verklaart meteen waarom hij tijdens een rit soms een blik werpt die zelfs de meest doorwinterde wieltjeszuiger spontaan op zijn plaats doet trappen. Bovendien speelde hij ooit minivoetbal met niemand minder dan Franky Dury, de man die later naam zou maken als trainer van Zulte Waregem. Of Franky daar zijn tactische meesterzetten heeft geleerd van Yvan, is historisch niet helemaal bewezen. Maar dat Yvan ook op het groene veld zijn mannetje stond, daar twijfelt niemand aan. Gelukkig belandde hij , mede door zijn betreurde vader, door een toevalstreffer in de klauwen van de toenmalige Tinekesvrienden, zo’n 20 jaar geleden. Yvan is zoals de goede wijn: met de jaren werd hij alleen maar beter. Klein van gestalte, maar groots op de vélo! Waar sommigen na een rit van 70 kilometer al beginnen te onderhandelen met hun quadriceps, schakelt Yvan moeiteloos over naar de volgende versnelling. En de laatste tijd? Alsof de zondagsritten nog niet volstaan, rijdt onze keizer op zaterdag doodleuk ook nog eens een zestigtal kilometer. Zestig kilometer op zaterdag, een clubrit op zondag, tijdens de werkweek een toegewijde opa en waarschijnlijk tussendoor nog een vergadering over een komma in de statuten van onze club of over allerhande onderwijsperikelen. Het typeert de schone mens die Yvan is. Maar er is meer, veel meer. Naast zijn onmiskenbaar wielertalent en zijn bestuurlijke kwaliteiten beschikt Yvan over een indrukwekkende wetenschappelijke kennis, vooral op het vlak van het ontbindingsproces van een bananenschil. Waar een gewone wielertoerist een bananenschil achteloos in de gracht gooit, ziet Yvan een fascinerend biologisch proces dat grondige studie verdient. Hoelang duurt de afbraak? Welke factoren beïnvloeden het proces? Wat is de ideale temperatuur? En vooral: is een bananenschil na drie maanden rotten in een of andere graskant nog volledig nature-proof in overeenstemming met de huidige woke-tijdsgeest. In elk geval stak Yvan zijn schil steeds netjes in zijn achterzak om het ding thuis in de juiste container te deponeren. Er wordt gefluisterd dat zijn volgende ritverslag niet alleen de windrichting, de hoogtemeters en de gemiddelde snelheid zal bevatten, maar ook een wetenschappelijk onderbouwde analyse van de bananenschil die vorige week ergens schandalig langs de weg werd achtergelaten. En dan hebben we het nog niet gehad over zijn humor. Die is namelijk even onnavolgbaar als zijn ritverslagen. Yvan schrijft namelijk ritverslagen waarin de werkelijkheid soms een klein duwtje krijgt, de waarheid af en toe een ommetje maakt en de lezer zich achteraf afvraagt of hij nu een wielerreportage heeft gelezen of een meesterwerk uit de Vlaamse literatuur. Zijn pennenvruchten zijn zo smaakvol dat zelfs de beste wijn er een beetje bleek bij afsteekt. Eén ding staat vast: als hij ooit stopt met fietsen, kan hij nog altijd aan de slag als chroniqueur, jurist, arbiter, wieleranalist of adviseur bij de Vlaamse dienst voor bananenschillen. Maar stoppen met fietsen? Dat zien we niet meteen gebeuren.Drie titels op zijn palmares, een indrukwekkende conditie, een zaterdagse trainingsijver waar menig prof jaloers op zou zijn, een verleden als arbiter en minivoetballer, een neus voor clubstatuten en een humor die zelfs na een klim van tien procent nog overeind blijft.En mocht er ooit een vierde titel volgen, dan moeten we misschien de clubstatuten aanpassen. Niet om Yvan nogmaals kampioen te maken, maar om een nieuwe functie te creëren: Opperkeizer voor het leven, met bijzondere bevoegdheid inzake bananenschillen. Wat de laatste rit zelf betreft: het was weer ferm genieten! Zo'n veertien jongens hadden zich ingeschreven. Alleen onze Jan blies bij het aanschouwen van de startlijn alsnog de aftocht. Waarschijnlijk had hij ergens in de kleine lettertjes gelezen dat er ook stevig gefietst moest worden! Jammer voor Jan, want de rest werd opnieuw getrakteerd op de prachtige, vertrouwde lichtglooiende vergezichten richting Sint- Juliaan. Een decor om stil van te genieten, ware het niet dat sommigen vooral bezig waren met hun wattages en met hun materiaalpech. Bing lag alweer in de clinch met zijn koersmachine, die geen greintje wattage wenste af te geven. De fiets had duidelijk besloten om het seizoen voortijdig af te sluiten, terwijl Bing nog volop ambities koesterde. Voor Mark was de maat vol en hij maakte rechtsomkeer. Maar alsof de pech nog niet groot genoeg was, kreeg Bing ook nog af te rekenen met een trage leegloper. Gevolg: om de drie kilometer moest de band opnieuw worden opgepompt. Zo kreeg Bing er geheel onverwacht een extra fitnessprogramma bij, goed voor een tiental intensieve work-outs. Terwijl de anderen kilometers maalden, trainde Bing vooral zijn armspieren. Geen wattages op de fiets, maar wel een indrukwekkend aantal pompbewegingen! Misschien meteen een nieuwe discipline voor volgend seizoen? Intussen piekten de overgebleven Tinekesvrienden naar ongekende wattages en vlogen ze in een rotvaart richting Hospitaalkouter, de keizerlijke thuisbasis. Daar wachtte een warme ontvangst door Hilde! Naast de koele pint, en andere verfrissers grepen Hilde en Yvan terug naar een teloor gegane traditie : namelijk de oerdegelijke klassieker “stutten mè gekapt en ne klak mosterd”. Wat een onversneden klasse zeg , en of het smaakte . Daarmee werd ons Tinekesseizoen 2026 machtig afgesloten . Dankjewel, Hilde, om ons zo hartelijk te ontvangen en mee te zorgen voor een prachtige afsluiter van het seizoen! Het seizoen zit er dus op, maar de Tinekesvrienden blijven niet lang op hun lauweren rusten.  Donderdag 22 oktober: onze Algemene Vergadering. Het moment om het seizoen nog eens haarfijn te evalueren, de sterke punten te onthouden, de verbeterpunten onder de loep te nemen en te bekijken hoe we van 2027 een nóg beter wielerjaar kunnen maken.  Zaterdag 12 december: onze grote kampioenenviering! Dan maken we er samen een bijzonder leuke avond van, met voldoende ambiance,musicaal verzorgd door onze Cies met zijn groepje “Punaise” . Dat wordt helemaal de max ! In naam van het volledige bestuur wil ik alle Tinekesvrienden bedanken voor de vele leuke momenten van het voorbije seizoen. Voor de kilometers, de kameraadschap, de lachsalvo's, de prachtige ritten en natuurlijk de verhalen achteraf. Want jullie zijn stuk voor stuk toppers en zoals onze President het eerder al zo wijs verwoordde:"IEDEREEN KAMPIOEN!" Joost 13 fietsers, 65 km, 26,8 gemiddeld