Verslag van de rit naar Iepercity op 4 oktober 2026

Zondagmorgen 7:29, Meteo Tineke is zoals altijd bij de pinken en stuurt via het interne communicatiesysteem een oranje weeralarm wegens mist de wereld in en roept daarbij de verlichte geesten van de club om hun vehikel van verlichting te voorzien. De Platse om 8u25, je ziet geen hand voor de ogen, we horen de Ramons babbelen maar zien ze niet. 8 Tinekesvrienden tekenen present, (Kersverse keizer Yvan laat zich verontschuldigen wegens decompressie na het slopende seizoen en Open Bedrijvendag) meestal met verlichting in alle kleuren. Nico scoort de hoofdvogel met niet alleen licht voor- en achteraan maar hij heeft ook zijn carbonnen ros gepimpt met de klaarliggende kerstboomverlichting, alles voor de veiligheid, sterk werk Nico! Stipt om 8u30 storten we ons in de erwtensoep, de witte duisternis met zichtbaarheid nul. De achterhoede ziet zelfs de voorhoede niet. Iemand stelt voor om net zoals de olifanten de staart van de vorige in de kudde vast te houden maar dat lijkt ons wat ver gezocht. We vervolgen onze weg dankzij onze Garmin, zonder GPS waren we al 3 keer verkeerd gereden. De zon laat zich op den duur toch een beetje zien maar speelt katjeduk door zich opnieuw te verschuilen achter haar witte deken. Het begint te heuvelen, er zijn wellicht mooie vergezichten te zien maar die missen we door de hardnekkige mistsluier. We bereiken Passendale en midden het slagveld van WO 1 is ritarchitect Geert er in geslaagd om een nieuwe baantje te vinden in het verlengde van de Canadalaan, een heuse prestatie op slechts 20km van de deur. In 1917 sneuvelden hier 600.000 soldaten en in de nevel en mist lijken de geesten van de gesneuvelde soldaten nog altijd over het oude slagveld te dwalen. Hun gestalten verschijnen vaag tussen de nevelslierten: jonge mannen in doorweekte uniformen, met modder aan hun laarzen en lege ogen die lijken te zoeken naar iets wat ze nooit meer zullen vinden.Sommigen lopen zwijgend langs de kapotgeschoten velden, alsof ze nog steeds op weg zijn naar hun loopgraaf. Anderen staan bewegingloos in de mist, hun gezichten bleek en doorschijnend. De mist verbergt hun wonden, maar hun verdriet lijkt niet te verdwijnen. Ze dragen de herinnering aan het slagveld met zich mee: het dreunen van kanonnen, het geschreeuw van kameraden en de angst van een oorlog die geen einde leek te kennen. Na dit intermezzo leggen Nico en Paulo er duchtig de pees op en algauw doemen de eerste huizen van Ieper op. Net op dat moment scheurt de hemel open en genieten we van de St-Michielszomer. Kan je na 50 jaar Tinekesvrienden nog origineel uit de hoek komen??? Het antwoord is ja want Geert neemt ons mee op een slingerende ronde van Ieper langs pittoreske fietspaden en middeleeuwse huizen.We passeren ook het gevang waar enkele onschuldige bajesklanten meester Arne herkennen en hem luid toejuichen , hij stopt ze meteen enkele kaarten "verlaat de gevangenis zonder betalen" toe. Op de Grote Markt trakteer de clubkas met een welverdiende koffie. In het zonnetje is het echt genieten geblazen van de omgeving. Het bakje troost komt met een koud buffet van chocolade en koekjes die al vlug in de hongerige magen verdwijnen. Joost gritst de 8 ongebruikte melkvlootjes mee, hij maakt daar de lekkerste puree mee vertelt hij. Na deze pauze volgen een nieuwe lading prachtige fietspaden met schitterend zicht op de vesten, we duiken onder de ring en fietsen geruime tijd langs Zillebeke vijver. Wat verder dwarsen we het golfterrein van de Palingbeek en dokkeren we aan een razende vaart 1100m over de kinderkopjes van het Provinciaal domein, de Strava records vliegen aan flarden. Huiswaarts voert Xavier het commando aan een strak tempo. Met de zon is ook de matige wind opgekomen en voor de verandering zit hij tegen op de terugweg. De finale van de Kezelberg naar Moorsele is opboksen tegen de oostenwind en alleen de President neemt enkele keren de kop over van de onvermoeibare Xavier. De rest blijft in de luwte zitten en spelen een Ciconnietje verwijzend naar ploegmaten die nog achter komen. Met de finish in zicht neemt de voorzitter, de Nestor van de groep, nog eens over en op dat moment demarreert Joost met Paulo en Thierry in het wiel. De President voelt een woedeaanval opkomen, talrijke scheldwoorden flitsen door het bestuursorgaan zoals, wieltjeszuigers, zweetdieven, wielklevers ,wielhangers , wielzitters, wielplakkers , meelifters, parasiete profiteurs , enz.. Maar dan herinnert hij zich opnieuw wat een prachtige rit het was en herneemt hij zijn gelukzalige diepe diplomatische sereniteit. Gehergroepeerd fietsen we wreed content de heimat binnen, het was weer wielertoerisme pur sang en wat mij betreft mag dit parcours al met stip op de kalender 2027 met een beter zicht op de omgeving. 81km aan 26.6 gem en 451hm . Tot volgende week voor de laatste rit van het seizoen met receptie ten huize Keizer Yvan. Keukenprinses Hilde zal ons verwelkomen van achter haar BBQ, frietketel, Airfryer en Thermomix, wil jullie aanwezigheid bevestigen met persoonlijk berichtje naar Yvan. President