Verslag van de rit van 24 juni Lozer
De weergoden waren nog eens in opperbeste stemming om het kruin
der Heulse wielertoeristen een aangename en sportieve zondagmorgen te bezorgen.
Pantani voelde zoals altijd de benen kriebelen en had voor de gelegenheid zijn
sportdirecteurschap gedelegeerd aan vrouwlief Peggy. Liefde is…manlief op
zondag een recuperatierit gunnen. Klasse! Wim deed trouwens de neologismen in
het rond vliegen. Zo werd parscoursbouwer Willy gebombardeerd tot
“ritaanzetter” en kreeg Piet het etiket “pompaanbrenger” opgekleefd. Nieuwe
functies voor in ons organogram. Er was enige commotie rond de bestemming van
de rit. Zo raakten we er als Westvlamingen niet helemaal uit, was het nu Lozer
of “loser”? Een korte brainstorming over de locatiegegevens deed ons enigszins
vooringenomen veronderstellen dat we het ergens in de omgeving van Waregem of
Zulte moesten gaan zoeken hetgeen de balans deed overhellen naar loser(s). Dit
was evenwel zonder de opmerkingszin van Fanny gerekend die terecht op haar
strepen stond en dit vooroordeel kordaat naar de Kortrijkse prullenmand
verwees. Een afgetrainde president vierde zijn heroptreden na een hoogtestage
in de Ardèche terwijl de aangekondigde testers Maxime en Arne hun kat in plaats
van zichzelf stuurden. SB/PM Willy gaf er van meetaf aan een lap op en werd
daar met brio in bijgestaan door zoon en TripAdisor Kevin. Of hoe het
bestuurlijke duo junior en senior de bakens verzette tegen een aangenaam ,
egaal en spiervriendelijk tempo. Een korte passage door onze “hoofdstad” leidde
ons via Zwevegem richting Ingooigem en Wortegem naar Lozer waarbij er niet
gekeken werd op een hoogtemeterke meer of minder. Naarmate de kilometers onder
onze wielen verdwenen werd het landschap steeds pittoresker en konden we in de
omgeving van Otegem zelfs wijngaarden van Westvlaamse bodem spotten. Verborgen
parels van het Vlaamse vlakkeland, de ritarchitecten laten ze wekelijks op ons
netvlies branden. De idyllische omgeving van het Lozerbos deed dienst als
schitterende pitstoplocatie waarbij Peggy en Wim, geassisteerd door hun
lieftallig Maltezerke, de hongerigen spijsden en de dorstigen laafden. Waarvoor
hartelijk dank. In de 2de rithelft toverde een goed omringde Willy
schoonzoon Simon als medekopman uit zijn
helm. De inspanningen werden onverdroten verdergezet met de wind als
welkome bondgenoot. Gerd liet weten dat hij superbenen had terwijl er soms
supersonische en “Kamachtige” snelheden werden genoteerd. De conditie van ons
gezelschap is meer dan puik te noemen en dat belooft voor het zwaardere werk
dat in juli en augustus rijkelijk zal geserveerd worden. Aan kilometerpaal 75
had onze parcoursbouwer een verrassing van jewelste ingebouwd. We zetten van
pure verbazing voet aan de grond toen bleek dat zijn favoriete ploeg net aan de
eerste training van het nieuwe seizoen zou beginnen. Franky Dury leidde met
stevige hand zijn nog loom ogende en viervoetige spelers (je kunt nooit
“voeten” genoeg hebben in de Jupiler Pro League) naar het oefenveld waarbij het
opviel dat hij zijn assistenten had ingeruild voor een pittig hondje en een uit
de kluiten gewassen vrouwelijke hulptrainer. Persjongen Piet was er als de
kippen bij om van dit spektakel schitterende bewegende beelden te schieten.
Uniek in de annalen van onze club, zelfs een zingende president en een bijna in
zwijm vallende schatbewaarder werden op beeld vereeuwigd! Only @
Tinekesvrienden. Even verderop werd er geen pit- maar een pisstop ingelast. De
prostatisten onder ons besproeiden de lokale fauna en flora met hun vloeibare
biologische afvalstoffen. Respect voor moeder natuur : het ligt verankerd in
het clubreglement. Jo schoot hier de hoofdvogel af en leverde een extra
urinestraal in ten behoeve van de dopingcontrole. Op weg naar Heule werd er in
de Mellestraat nog een stevige lap op gegeven
nadat onze SB/PM een eerste schifting had geforceerd.
Opnieuw een schitterende
rit doorspekt met avonturen van eigen bodem.
19 deelnemers, 89 km, 27,4 gem en 399 hm. Tot zondag voor de moeder
aller rally’s!
Red Philip
https://connect.garmin.com/modern/activity/2805875477
Verslag van de rit van 17 juni 2018 rally Wevelgem
Dreigend en grijs wolkendek, redelijk frisse
temperaturen, mouwstukken en vestjes werden omgord als bevonden we ons opnieuw
midden de herfst : waar is de pré-zomer heengevaren? Gezien het academisch
niveau van onze briljante ritarchitecten stond pas nu voor de eerste keer in
het seizoen een deelname aan een rally op het programma. Deze eliteclub brouwt
zijn ritten graag zelf zoals een echte kok het liefst zijn eigen potje met
verse ingrediënten klaarstoomt. Gent-Wevelgem is evenwel niet zomaar een rally
en heeft traditiegetrouw zijn vaste plaats op onze kalender. Meer nog, vroeger
was dit traditioneel onze langste rit, toen we gepakt met rijsttaarten en gezakt met kippenboutjes telkens gingen voor
de full-option en aldus lang uithuizig waren.
De aanwezigheidkruiskes van de MM hadden deze keer een
nog zwaarwichtiger belang. De financiële gezondheid van de clubkas stond immers
op het spel vanwege de inschrijvingstol die aan de inschrijvingstafel moest
opgehoest worden. Door een speling van het lot en een zeldzame
communicatiestoornis in het hoogste cluborgaan, diende er in Wevelgem even
geïmproviseerd te worden. Gelukkig had globetrotter Piet zijn brandkluis
vakkundig verstopt in de drinkpul en kon hij in deze “cashless” wereld toch
moeiteloos de ronde som van € 52 voor 13 renners op het altaar der
inschrijvingen deponeren.
Het gonsde van bedrijvigheid rond de plaatselijke
kerktoren, de sfeer van de wielerhoogdagen hing in de lucht. Een scherp ogende
president-fondateur gaf ter plaatse het
startsein voor de rally hetgeen voor een naadloze overgang zorgde van speeltijd
naar het echte werk. Het tempo ging met
een kleine ruk de hoogte al zorgde de striemende wind voor hevig weerwerk.
Gelegenheidskopmannen Piet, Frederik, Xavier en Mathijs lieten zich evenwel
niet kennen en doorkliefden met bijzondere moed de hevig blazende
natuurelementen doormidden. Naast het stevige pedaalwerk vergaapten we ons aan
fantastische landschappen en voelden al vlug dat deze klassieker zijn naam niet
gestolen heeft : hart – en andere spieren werden van bij het begin op de proef
gesteld, vals plat en enkele bulten in moeder aarde verhoogden het
transpiratieniveau, de guidon werd door sommigen al vanonder gepakt. We raapten
onderweg enkele hangbuikzwijntjes op maar werden soms ook voorbijgesneld door
atleten pur sang die blijkbaar met een enkelband rondfietsten en tegen de
middag dienden binnen te zijn. Het pronkstuk van de etappe was de Kemmelberg
die voorafgegaan werd door de Monteberg. Kuitenbrekers van de zuiverste soort.
De Kemmelberg blijkt met zijn 156m zelfs het hoogste punt van de provincie te
zijn en zou volgens de overlevering ontstaan zijn uit een duinenformatie toen
de Noordzee nog tot ginder landinwaarts kwam. In ieder geval, het
duinenzand moest inmiddels wijken voor
bikkelharde kasseien die het leven van de pedaalridders tot een hel maakt.
Zwoegend, puffend en hijgend zagen we elke kassei passeren tot enkele moedigen
toch de duimen moesten leggen voor dit wielermonstertje en just in time rechts
konden afdraaien. Good old Yvan liet iedereen een poepje ruiken en glorieerde
op de top. Sterk! Na een bliksemsnelle afdaling
wachtte in Kemmel de welverdiende pitstop. Let vooral hoe de
plaatselijke rantsoendienst benzine ipv
frisdrank serveerde! In de 2de rithelft werd de wind een bondgenoot en daalde
de snelheid niet meer onder de 30 km/u. Fantastisch gevoel in de benen,
heerlijke fietssensatie. Iedereen haalde heelhuids de eindmeet en kon tevreden
terugblikken op een nieuwe parel aan de Tinekeskroon.
13 renners, 100 km, 26,6 gem en 520 hm.
Tot zondag!
Red Philip
verslag van de rit van 10 juni 2018 naar den Yzer tegen Diksmuide
No pain, no gain : 17 papa’s (of aspirant papa’s) en 1
mama kleurden op deze heuglijke dag de tarmac van den Aldi in blauw-rood-zwart.
Alle vaders hadden als gemeenschappelijke noemer de wil om ’s middags
afgetraind aan de dis te verschijnen om
door de kroost verwend en in de watte gelegd te worden. Marie deed eveneens
haar duit in het zakje door als sportdirectrice zorg te dragen voor ons
hoogtechnologisch materiaal en had haar wagen voor de gelegenheid omgebouwd tot
foodtruck.
Onze gele truidrager Kevin, alias de TripAdvisor,
verkeert in de vorm van zijn leven en stelde voor de tweede opeenvolgende week
zijn vaardigheden als ritarchitect en kopman
ten dienste van onze club. De klasse druipt eraf en hij vond in de
persoon van topper David Rigole opnieuw de geknipte mede-kopman. Beide heren
lieten zich aan de start opmerken door het openlijk verhandelen van Maleisische
ringgit! De Kevin gaat binnenkort namelijk in Maleisië op zoek naar extra geldstromen voor zijn cluppie en
hoopt Tanneman van de Veekaa af te snoepen. Zou hier een familietactiek achter
schuilen nu Essevee in een kramp geschoten is na het missen van Europees
voetbal en de Veekaa opnieuw dreigender uit de hoek lijkt te komen? De toekomst
zal het uitwijzen.
Een herstelde president-fondateur hielp Marie bij het in
stelling brengen van de gevarendriehoek zodat we na de traditionele last minute
aansluiting van Gerd onze bolides langzaam maar zeker op gang konden trekken.
De rit ging richting Diksmuide, een agrarisch pareltje ergens in de Westhoek.
De wind floot aanvankelijk alle richtingen uit zodat het niet duidelijk was of
hij al dan niet in het voordeel waaide. Afhankelijk van de positionering in het peloton leek het alvast alsof hij
eerder een bondgenoot dan een vijand was.
Even paniek aan boord bij radio Tineke toen gemeld werd
dat onze clubgps kotsend langs de kant van de weg stond! Had het norovirus
opnieuw toegeslagen? Had hij zijn tong ingeslikt? Stond het water (…) hem tot
aan de lippen? Niks van dit alles. De boosdoener bleek een uit de kluiten
gewassen bromvlieg te zijn die ongeïnviteerd zijn kathedraal van een lichaam
was binnengevlogen en in het spijsverteringsstelsel averij probeerde aan te
richten. Mark slaagde er gelukkig in om zijn overtollige maagsappen samen met
het vliegend onding uit zijn lichaam te persen.
Niet veel later schalde de onheilsboodschap “crevaison”
doorheen de gelederen. Joost was het slachtoffer geworden van een doorstuik en
zodoende werd Marie gered van de eentonigheid van het sportdirecteurschap.
Terwijl Joost tot groot jolijt van Gerd, Geert Depoortere 2 en de MM erin slaagde zijn ketting in een bijna
onontwarbare knoop te leggen, rukte Marie aan met reservestukken en de
ondertussen opgedroogde vochtige doekjes. Alles kwam goed en de kranige poging
van Joost om zich naast Marie in de volgwagen te kunnen vleien, stierf een
stille dood.
Schitterende pitstop ter hoogte van de Beukelaremolen in
Merkem. Marie streelde er onze smaakpapillen. De female touch was zicht-en
voelbaar aanwezig waarvoor hartelijk dank. De TripAdvisor vergastte ons via de
smartphone nog op de heerlijke meezinger “daarbij die molen”. De sfeer was
duivels opperbest.
De 2de rithelft werd onder impuls van locomotieven Kevin
en David Rigole aan een ijltempo afgewerkt. Top of the bill was de keuneleute
waar iedereen zijn duivels naar hartenlust mocht ontbinden. Het heerlijk glooiend landschap deed een echt koersgevoel
ontstaan waarbij Fanny zich liet opmerken door met sprekend gemak het wiel van
een ontketende Geert Depoortere 2 te kunnen houden. Klasse op 2 wielen, een
ander woord is er niet voor!
Via Roeselare en Moorslede ging het richting de heimat
waar de moeders een afgetrainde atleet als cadeau aan hun tafel kregen. Opnieuw
een parel van een rit met hartelijk dank aan TripAdvisor Kevin, David Rigole
voor het medekopmanschap en Marie voor het sportdirecteurschap.
18 deelnemers, 95 km, 28 gemiddeld en 320 hm. Tot zondag
voor Gent-Wevelgem!
Red Philip
Abonneren op:
Posts (Atom)