Verslag van de rit van 31 juli 2016 Ouwegem-Huise

Koning congé blijft voor ravage zorgen in ons peloton. Daar waar anders gedrumd wordt aan de inschrijvingstafel hadden we nu bijna genoeg aan twee handen om de aanwezigen te tellen. Een meerderheid van de Tinekesvrienden heeft zich strategisch verspreid over Europa en andere continenten. Zo neemt Fanny iedereen zelfs tegenvoets door in Australië te bivakkeren, wordt David Rigole op de fiets gespot in Spanje, maakt Pantani Slovenië onveilig, zit de president-fondateur op hoogtestage in Oostenrijk waar hij Geert Depoortere I aflost, werd Wesley ergens gespot tussen vaderland en Spanje, vertoeven Petra en Dirk op hoogtestage ergens tussen Pyreneëen en Alpen en klauterde Tim ook de legendarische Mont Ventoux naar omhoog. De president en Champ Piet waren hem daar eerder al in voorafgegaan om de weg te plaveien. Wat een talenten herbergt deze wielerclub toch. Mathijs van zijn kant nam definitief afscheid van zijn vrijgezellenstatuut (statutairen zitten tegenwoordig overal op de wip, let vooral op het laatste woord) en gaat nu sedert zaterdagavond geringd door het leven. Proficiat aan de jonggehuwde tortelduifjes, ze leefden nog lang en gelukkig en kregen…euh…hebben vele kindjes. Uiteindelijk boden zich toch 11 okselfrisse renners aan die onder leiding van sportdirecteur Benny en van een zegedronken ritdirigent SB/PM Willy klaar waren om een nieuwe parel aan de Tinekeskroon te rijgen. Wie Willy zegt, denkt in de eerste plaats aan oldtimers maar ook aan voetbalrampen en boerenkooltactiek. Onze clubsenior laat zich evenwel niet kennen en bewijst wekelijks over een ijzersterke wil en een beresterke conditie te beschikken. Klak af voor zoveel fitheid en luciditeit, hij kan makkelijk 15 jaar “zeuren”.

Er werd ook – hoe kan het ook anders – enige voetbalkoorts waargenomen. Zo tooide de sportdirecteur zijn passagierszetel in fletse blauwwitte kleuren of hoe koorts rare dingen kan doen met Benny. Kevin, notoir  FCB-sup(positoir), had het nóg bonter gemaakt : in aanwezigheid van enkele minderjarigen had hij een avondje masochistisch voetbalgenot geboekt in de stad waar zijn favo’s al meerdere keren met het schaamrood op de wangen onder de graszoden werden gestopt. Sommigen namen hierbij het woord kindermishandeling in de mond terwijl opa Willy zich grote zorgen maakte over het feit dat zijn nageslacht het rechte spoor leek bijster te zijn. Wat er ook van weze, olv vader en zoon Wittevrongel trokken we ons op gang voor wat aangekondigd werd als een etappe die bol stond van architecturale pareltjes. Al vlug werd duidelijk dat die beloofde parels eerder op parels voor de zwijnen leken. Zo kregen we te maken met abstracte wegkunst onder de vorm van krinkelende en kronkelende bruinachtige uitwerpselen die dienden als moderne richtingsaanwijzers richting oorden waar geen enkel stadsmens wenst te komen. De betreurde Jan Hoet had het nooit zo straf kunnen bedenken. Tot overmaat van ramp kregen we vervolgens een panoramisch zicht voorgeschoteld op een boerenarena waarvan de tribunes naar mekaar vloeken dat het geen naam heeft. Godslastering van de ergste soort, ruimtelijke desordening. Een oord waar zelfs de meest ordinaire stier niet wil afgeslacht worden door een Duryaanse matador. De euforie van de SB/PM (liefde maakt blind) stond hierbij in schril contrast met de roodwitte objectieve visie die het zwaar op de (h)Eupen kreeg en zich uitte in een plotse epidemie van opspelende middenspringvingers. Na al deze hevige emoties was de pitstop meer dan welkom en probeerde Buffalo Benny de voetbalgoden gunstig te stemmen door uit te pakken met suikerwafels en roodwitte cola. Bedankt Benny! De 2^de rithelft had nog enkele verrassingen in petto. Er werd nog gegoocheld met hoogtemeters en kasseien maar de hoofdvogel werd door Xavier afgeschoten. Net op het moment dat de oeroude hit “breek de stilte” doorheen de boxen van radio Tineke galmde, pleegde de voorband van Xavier een zelfmoordaanslag. Met een knal van jewelste zette hij iedereen met beide voeten op de grond. Vreselijke beelden werden op ons netvlies gebrand : de bandingewanden hadden zich een weg gebaand doorheen een opengereten buitenbandbuikvlies. Oorlogstaferelen zoals je ze enkel 100 jaar geleden tegenkwam in de Westhoek. Met neusknijpers rond de neusvleugels en de blik op oneindig rukte Benny aan met wisselstukken en kon het boeltje ter plaatse alsnog gereanimeerd worden. Flying doctors anno 2016. Met oorsuizingen en verschrikte blik reden we richting heimat. Een bewogen rit, een zoveelste avontuur op 2 wielen en een welgemeend dank u aan onze ritarchitect die het beste van zichzelf had gegeven en ons talrijke calorieën deed verbruiken zodat we afgetraind en topfit bij moeder de vrouw afgeleverd werden. 12 man, 95 km en 27,3 gemiddeld. Tot zondag voor bergop, bergop en bergop

Red Philip

NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1283429823

Petra en Dirk in de Provence

Dirk op het dak van de Wereld, en dat op zijne velo...

No balls no glory

Sfeerbeeld uit de volgwagen 24 juli 2016

Verslag van de ersatzrit van 24 juli 2016 Heuvelland

Opnieuw uiterst zonnige taferelen aan onze vaste vertrekplaats. Geen wolkje aan de hemel, de zonnestralen kregen vrij spel en hebben blijkbaar – onder druk van de terreurdreiging – alsnog gekozen voor vakantie in eigen land. We kunnen er maar baat bij hebben en profiteren van zoveel zonnige gulheid. Toch een start in mineur. De mare dat de moeder van onze first lady -  schoonmoeder van de president - in de nacht van zaterdag op zondag overleden was, drukte de stemming en deed ons stilstaan bij het tijdelijke van het bestaan. In naam van de club wensen we Annick, Martin en familie veel sterkte in deze moeilijke tijden. Een speling van het lot had ervoor gezorgd dat de president net nu de ritarchitectuur had uitgetekend. De memorial Frank Vandenbroucke kon niet doorgaan en het was neofiet Joost die spontaan zijn diensten als vervangend parcoursbouwer aanbood. Hij toverde opnieuw zijn rit richting Heuvelland uit de losse pols : zijn oriëntatievermogen gekoppeld aan een sterk ontwikkeld fotografisch geheugen zorgde ervoor dat hij ons rimpelloos doorheen dit pittoreske landschap deed laveren. Bedankt Joost, sterk! Red Philip had zich achter het stuur van de volgwagen genesteld en verkreeg zo een panoramisch zit op de gekromde ruggen van de 13 fietsende leden. We wisten al langer dat dit een club met ballen was maar nu werd dat ook nog eens aanschouwelijk voorgesteld door David. Een tot de verbeelding sprekende balzak sierde zijn zadel. Bovendien deden deze ballen waar niemand tot op heden in slaagde : ze pinkten in roodwitte kleuren alsof ze daarmee een uitzonderlijk vervoer wilden aankondigen. Dit laat alvast het beste vermoeden voor de nakende competitiestart van onze Zuidwestvlaamse voetbaltrots. Uiteraard legden de aanwezige paparazzi dit gevoelig beeld op de al even gevoelige plaat vast. Vanuit de volgwagen valt het op hoe atletisch deze clubleden ogen. Zo valt het o.m. op dat de fondateur er – op zijn kuiten na - een Merckxiaanse stijl op na houdt. Die dynamietachtige kuiten doen eerder denken aan een stormram die  16 metergebieden in de voetbalsport onveilig maken. Geert Depoortere II van zijn kant is dan weer de verpersoonlijking van de pedaleur de charme die stijlvol en lichtvoetig moeiteloos alle hindernissen vakkundig in zijn achterzak steekt. Zelfs eventueel overgewicht wordt onder de reclame van bakkerij Soete mooi gecamoufleerd. Het gebrek aan overtollig gewicht heeft natuurlijk ook te maken met de keukenkunsten van moeder de vrouw en de afgeroomde dagschotels. In al zijn gedrevenheid reed Joost zijn achterband naar de verdoemenis. Red Philip mocht de stramme benen even strekken door aan te rukken met pump en reservewiel. Mathijs had direct begrepen dat 4 linkerhanden geen optie waren om van een vlotte wielwissel te kunnen gewagen en greep meteen zelf de lekke wielkoe bij de horens zodat Joost in alle veiligheid zijn weg zou kunnen vervolgen. Opnieuw bleek dat het dagelijks spelen met muizen en klavieren andere vaardigheden vereist dan technisch  talent. Of hoe Mathijs onbewust zijn kandidatuur voor MM vet onderlijnde. Van MM naar MMM, het zou een primeur zijn in de clubgeschiedenis. Halverwege werden de innerlijke reserves aangevuld met frangipannes en gesmolten suikerwafels. Om het risico op overbelasting van de bandenspanning tot een minimum te herleiden, werd hierbij cola zero geserveerd. Op een licht heuvelachtig parcours ging het vervolgens in gestrekte draf richting Merlijntje. Joost legde er daarbij nog hevig de pees op en even voor Moorsele werd een finale gekoerst om u tegen te zeggen. Een splijtende demarrage van Geert Depoortere II reet het peloton uiteen. Na 75 km tegen een gemiddelde van 28,3/uur werd de rit ontbonden aan ons clublokaal alwaar de clubkas nog even lichter werd gemaakt onder de vorm van 2 consommaties per aanwezige. Bedankt aan onze ritarchitect a.i. en aan de SB/PM voor de gulle traktatie!

Tot zondag!

Red Philip

Sfeerbeelden pitstop St-Maria-Latem 17 juli 2016

Verslag van de rit van 17 juli 2016 Molenberg Zwalm

De zomer blijft op en top gemotiveerd na de ultieme bolwassing van vorige week. Waar functionerings-, evaluatie-, en sollicitatiegesprekken zoal niet goed voor zijn. Een injectie van motivatie bleek dus voldoende om opnieuw het zweet op de gezichten en de glans op onze tweewielers te toveren. Druppelsgewijs streken de Tinekesduiven één voor één op de wekelijkse verzamelplaats neer. Koning Congé had hier en daar wel voor enige desoriëntatie gezorgd maar we konden toch nog 14 atleten aan de start verwelkomen. Of daar prijsduiven tussen zitten  zal nog moeten blijken. De klassering geeft  pas op 25 september al haar geheimen prijs, de rush naar de titel ligt nog volledig open en belooft een spannende aangelegenheid te worden. Opgemerkte rentree van Tim die na het verslinden van kilo’s studeerwerk fris en monter oogde en schijnbaar niks aan conditie had ingeboet. Jo van zijn kant zorgde voor een ode aan het veelkleurenpalet door onze topuitrusting te combineren met een grasgroene helm. Even werd gedacht dat Jo een politiek statement wou maken , vervolgens groeide het vermoeden dat hij het gras groener vond aan de overkant maar uiteindelijk bleek niks minder waar : het was net de helm van zijn grote liefde die hij als doornkroon had opgezet. Onverwoestbare liefde dus voor stalen en vleselijk ros! Off the record werd nog vernomen dat hij binnen het kader van het politiek correctheidsgehalte van de club een inburgeringscursus zal dienen te volgen. De dag waarop hij in theorie en praktijk deftig “het zwin deur de bjeiten” zal kunnen jagen, wordt hij omgedoopt van Tieienekesvrieiend in Tinekesvriend. Tot dan blijft Jo de familienaam van onze legendarische clubTchmil dragen. De ritregie was in handen van onze bergkoning Geert Sioen terwijl Bart aan de knoppekes van de sportdirecteur mocht draaien. De president himself nam in de eerste rithelft de honneurs van medekopman waar. Aan een gezapig tempo en onder een loden zon  werd alles in gereedheid gebracht om één der koninginneritten van deze jaargang succesvol te bestormen. De heuvelkes van Erika verzinken in het niets in vergelijking met hetgeen Geert ons voorschotelde. De Korte Keer beet de spits af en deed bij de president-fondateur onmiddellijk alle verklikkerlichtjes branden. Via onze oortjes werden we gedetailleerd gebrieft : over stijgingspercentages via het te draaien verzet naar de strategische plaatsen waar een succesvolle demarrage kon geplaatst worden. Zwoegend, zwetend en kreunend van plezier wonnen we meter per meter terrein totdat het gevaarte helemaal bedwongen werd. Via de rug van deze kwelgeest gleden we aerodynamisch richting Molenberg. Deze gastvrije en gekartelde schoonheid bekeek ons met een hongerige blik maar niemand liet zich oppeuzelen. Met trillende dijspieren en kuiten vol dynamiet brachten we dit gevaarte net niet tot ontploffing. Mark van zijn kant had van Garmin als opdracht meegekregen zijn hartmeter maximaal te belasten maar zelfs aan 190 hartslagen/minuut kon dit kwaliteitsobject net als het hart van zijn gebruiker niet tot ontploffen gebracht worden. Wat een prestatie, wat een kwaliteit! En nog was het niet gedaan. Omdat olie binnen wielerkringen geldt als ideaal smeermiddel, had Geert in afwachting van de Taaienberg ook nog de Olieberg voorzien. Het zweet gutste nu in beekjes naar beneden en decoreerde daarbij alle gelaatsgroeven. De zoutvoorraad slonk zienderogen, de moral werd week maar vermits niet alleen onze wil maar ook ons vlees ijzersterk is, werd ook deze bult succesvol genomen. De Taaienberg ten slotte deed sommigen bijna wankelend in de goot belanden maar net als de betere clochards beten we ook hier onze tanden niet stuk op de oerdegelijke en opeengestapelde Vlaamse kasseien. Op de top schouwde de president zijn troepen en zag dat het goed was. Toen  hij informeerde  naar de hoogte van de bergprijspremie draaide hij zich om en weende bittere tranen. Na al die stenen des aanstoots en in het licht des aanschijns piloteerde sportdirecteur Bart zijn bolide tot aan de pitstop. Bleek dat onze sponsor bakkerij Soete er nu nog een 3^de, gemotoriseerde vestiging bij had : Bart toverde overheerlijke rijsttaartjes uit zijn mobiele oven en overgoot die met heerlijk gekoelde coca. Bedankt Bart, een pitstop om u tegen te zeggen! We gooiden enkele smekende blikken naar onze ritarchitect en die had de boodschap onmiddellijk begrepen : zijn voorraad hoogtemeters was zo goed als opgebruikt maar hij had er wel nog een spannende epiloog langs het Kanaal aan gebreid. Hoogtemeters, kasseien, nieuwe wegen en een vlakke eindspurt : alle ingrediënten waren aanwezig in dit meesterstuk! Bedankt Geert, heel mooie rit! 14 deelnemers, 100 km, 625 hm en 26,4 gemiddeld. Nog een speciale vermelding voor David die het medekopmanschap van de 2de rithelft volledig voor zijn rekening nam. Tot zondag!

Red Philip

 

NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1261736334

De helden van de Baneberg-13%

Verslag van de rit van 10 juli 2016 Westouter

Het moet ettelijk weken, zelfs maanden geleden zijn maar nu baadde Ten Koetshuize sinds lang nog eens in een zee van zonlicht. Eindelijk heeft moeder natuur haar verantwoordelijkheid genomen door de zomer uit haar regenachtige winterslaap wakker te schudden. Als een autoritaire CEO greep ze doeltreffend in : vermits de herfst al een dot van een sollicitatiebrief vergezeld van een indrukwekkend CV had ingediend, kreeg tante zomer alsnog een allerlaatste kans. Die boodschap kwam aan, ze greep die met beide cirkelvormige handen en deed waarvoor ze indertijd aangeworven werd : moeder aarde opwarmen, Tinekesvrienden het bruin op de wangen, armen en benen  bezorgen en het aanvullen van de waterreserves door het transpiratieniveau van zondagscoureurs naar eenzame hoogtes te stuwen. Sensatie toen even vóór het startschot een Froome-achtige verschijning in vol ornaat de tarmac opstoof. Niemand minder dan de president demonstreerde een copy paste van de net niet halsbrekende afdalingsdrang van de nieuwe gele trui in de Tour. Soepel in al zijn geledingen en getuigend van een indrukwekkende atletische elasticiteit bewees de voorzitter dat je ook op een vlak parcours kracht kan zetten door de middelpuntvliedende kracht van zijn body in een zodanige positie te maneuvreren dat zijn schaambeen het net niet onder de immense druk begaf. Topacrobatie op 2 wielen! Datzelfde schaambeen maakte zo naadloos de overgang naar Buffalo Benny die momenteel , getroffen door pubalgie, in de blauwwitte lappenmand ligt. Onze SB/PM probeerde deze medische term op een abstract bancaire manier te verklaren terwijl Petra  het op een transparante bpostwijze aanschouwelijk wou maken. Na een vlugge blik op het deelnemersveld kon ze zich nog just in time inhouden. Je weet immers nooit op voorhand hoe de 16 aanwezige testosteronbommen zouden reageren op deze onthulling die een schaambeen bliksemsnel kan doen omtoveren in beschaamde tussenbenen. De rekbaarheidstest van onze koersbroeken kon aldus in extremis verhinderd worden. De koersdirectie had ons in de loop van de week via het geijkt weblogkanaal laten kennismaken  met het fietsmenu : een aperitief met vlakke hapjes en banaanopwarmertjes, gastronomische hoogtemeters gespreid op een bedje van binnenbladen en grote achtertandwielen, een tussenstop met smaakverwennerkes en een dessert met rugwind als hoofdingredient. Topchef van de week was Wesley geassisteerd door Bjorn terwijl Frederic de volgwagen bediende in aanwezigheid van de jongste assistent ooit in de clubgeschiedenis. De aanloop richting ritslokoppen verliep gezwind waarbij een egaal tempo van 30 km/u de spierkracht op temperatuur bracht. Dirk vond dat hij na 2 jaar ook eens recht had op een premature stop en liet aan kilometerpaal 45 zijn achterste luchtkamer gezwind leeglopen. De crevaisonkreet schalde door de geluidsboxen van radio Tineke, de MM stroopte de korte mouwen op en Dirk zelf demonstreerde zijn technische vaardigheden. Een 10-tal km verderop werden we getrakteerd op de rithoofdschotel : hoogtemeters à volonté waarbij de stijgingspercentages het kookpunt bereikten. Half gekookt en mals gebraden bereikten we het dak van de Rode Berg terwijl Dirk, Geert Depoortere II , Pantani en Petra onze president-fondateur een gratis escortservice met gereduceerde hoogtemeters aanboden. De pitstop beloonde de uitgeputte lichamen met eigen gebakken speedwafels en heerlijke energiedrank : bedankt Frederic en co! Met de vent à la poupe werd de terugtocht naar de verre heimat aangevat. Ook hier had Wesley voor een verrassing gezorgd : te midden een bende “supporters” werd onze karavaan doorheen een plaatselijke  rommelmarkt geleid. Onze doortocht zorgde voor opschudding, de autochtone Westhoekbevolking wist niet wat ze zag en verwarde topatleten met een bende varkens. Pantani kreeg ter plaatse door een verdwaalde Sinjoor de medaille van opperzwijn opgespeld. Die vette os was onwetend over het feit dat West-Vlaanderen meer varkens dan mensen herbergt en dacht dat onze provincie enkel dienst deed als parking van Antwerpen. Een luid knorrende Pantani nam zijn verantwoordelijkheid en gaf hevig van jetje. Een verbrijzeling van het schaambeen van dat arrogant en boertig stuk  onbenul werd maar nipt vermeden. Opgefokt en met het mes tussen de tanden snelden we richting Heule alwaar deze prachtige rit ontbonden werd. Bedankt Wesley voor deze wielergastronomie en evenzeer een welgemeend dank u aan Bjorn die als assistent-kok het vuur meesterlijk mee in de pan hield. 105 km, 17 renners, 26,7 gemiddeld en 551hm. Tot zondag voor de Alpenrit olv van Geert Sioen!

Red Philip

NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1252905990