contact

Proficiat aan onze Kampioen 2016 Philippe Ysebaert!


Onze Top 3 op de Elyseese Velden


Het podium 2016

                                                 Proficiat Kampioenen 2016!!!

De cupcakesceremoniemeester


Groepsfoto finalerit 2016 25 september


Verslag van de laatste rit van het seizoen 2016 op 25 september: Koolskamp


Slotetappe van de Tinekestour en die stond meteen garant voor een evenaring van het seizoensrecord : net zoals in de 2de en 3de rit stonden er 28 Tinekesatleten paraat in hun beste en gladgestreken clubkostuum!  De echte battledress bleef aan de kapstok hangen want de seizoensepiloog wordt steeds omrand met een feestelijk tintje. Rond deze rit hangt altijd een apart sfeertje en worden er speciale gevoelens opgeroepen. De strijd tussen maart en september is dan gestreden, we zagen de lente, zomer en herfst passeren, trotseerden weer en wind, er werden  oorverdovende cartouches met lichtsnelheid afgeschoten, we reden lek en gingen zelfs even op onze bek, we haalden banden aan via veel getater maar vooral door collectieve inspanningen en genoten telkens opnieuw van ritten die door kunstenaars-architecten in elkaar werden geknutseld. De talrijke pitstops pisten als engeltjes op de tong en streelden het gehemelte en de smaakpapillen. We mogen best trots zijn op deze club, haar leden en zijn bestuur. Een bonte verzameling  van verschillende leeftijdscategorieën die elk hun gading vinden en onder het motto “samen uit, samen thuis” graag gezonde leute maken. Dit alles zorgt ervoor dat de zondagmorgen telkens een moment is om naar uit te kijken om af te rekenen met de stresstoestanden van elke week. Vermits tradities er zijn om in ere gehouden te worden (behalve in het voetbal dan) was het onze president-fondateur die het finale fietsorkest orkestreerde en werden voor de gelegenheid de  Gullegemse Champs-Elysées verplaatst naar de Groeningestad. Ook de weergoden hadden er zin in en lieten zich vertegenwoordigen door een zon die met alle macht haar stralen doorheen het wolkendek deed priemen. 54 door de club geleverde benen deden langzaam maar zeker de fietsmolens raderke per raderke ronddraaien daarbij aangevuld door 2 gastbenen van Marie’s echtgenoot en 2 vermoeide sportdirecteursbenen van Kevin die nog natrilden van een zeldzame FCB-uitoverwinning.  Mark had geopteerd voor een rustige afsluiter richting Koolskamp en omstreken maar knap als hij is werd er toch enig spektakel in verweven. Eerst had hij een overijverige zondagschauffeur uitgenodigd om de boel op stelten te laten zetten door zichzelf bijna in de prak te laten rijden. Vervolgens had hij SB/PM Willy in een boerencomplot betrokken door een colonne zegedronken Esseveetraktors onder politiebegeleiding een vrijgeleide te geven om onze longen uit te roken. Geïmporteerde “gezonde” boerenlucht dus van achter de Mechelse kazerne met een vleugje munitiegeur van het aldaar onschadelijk gemaakte “Verdiermunitiedépot”. Last but not least had onze clubgps nog een demonstratie van “hoe verbouw ik op 2 wielen een wegversperring bestaande uit lint en afrastering” besteld hetgeen eveneens aanleiding gaf tot spectaculaire beelden waarbij de plaatselijke stuntman net niet onthoofd werd. Om het plaatje compleet te maken probeerden Mark en Red Philip mekaar nog van de sokken te rijden door kruiselings een bocht te nemen maar ook hier werd een doodsmak in extremis vermeden.

Dé topact kwam evenwel van sportdirecteur Kevin die de prijs van origineelste pitstop in de wacht sleepte. Er werd een kampioenenhulde avant la lettre georganiseerd waarbij het podium getrakteerd werd op gepersonaliseerde cupcakes! De Kevin zoals we hem kennen : dynamisch, vernieuwend en steeds in voor een aangename verrassing. Bedankt Kevin! De laatste hindernis van het seizoen bestond uit een hellende kasseistrook waarop de president nog eens in een extreme machtsontplooiing aangaf dat hij nog steeds het patent bezit op het afvuren van alles verwoestende cartouches waar ze zelfs in Syrië jaloers op zijn. Dit was zonder enige twijfel dé demonstratierit waarbij we duimen en vingers konden aflikken. De rit kreeg haar ontplooiing in café De Menenpoort alwaar kampioen Red Philip met veel plezier gastheer mocht spelen voor deze prachtige club.

Opnieuw een seizoen om in te kaderen, een seizoen dat gekenmerkt werd door veel gelach maar ook door een traan. Tranen om het heengaan van Ronny, een gevoel dat enorm steekt en bol staat van machteloosheid en ingehouden woede bij zoveel aangedaan onrecht. Laten we het seizoen en de titel daarom opdragen aan Ronny en zijn familie, de man die ons zoveel gaf en nog zo graag verder wou.

28 renners, 65,5 km en 25 gemiddeld. Vive le vélo, leve de Tinekesvrienden!

Tot op de vergadering!

Red Philip

 

Verslag van de rit van 18 september 2016 Kluisberg


Het seizoenseinde nadert met rasse schreden maar toch lag Ten Koetshuize er opnieuw uitnodigend bij. Alle restanten van het losbandig Heuls feestleven bleken netjes opgeruimd, de bloed-en leverwaarden van de plaatselijke bevolking werden opnieuw tot normale proporties herleid en 15 atleten en 2 atletes werden bereid gevonden hun truitje ter verdediging van de clubkleuren nat te maken. Een herboren en gebronzeerde president schouwde zijn troepen en had groot nieuws in de aanbieding. Hij toverde een perkamenten oorkonde uit de achterzak, ontrolde die plechtstatig en onthulde een goed bewaard clubgeheim : Red Philip volgt regerend kampioen Piet op! Deze  mare werd gevolgd door een daverend applaus dat tot aan de Gaverbeek  te horen was.  De kersverse kampioen koppelde er meteen een uitnodiging aan vast : allen volgende zondag naar café De Menenpoort voor een natje en een droogje, de president-fondateur zal instaan voor de naadloze aansluiting laatste rit -  feestadres.

Aftredend MM Pantani had deze week overuren geklopt door het reservemateriaal aan een laatste update te onderwerpen. Wat een club : de volgwagen van sportdirecteur Jan rook naar zwartgeblakerde maar verse buitenbanden die garant zullen staan voor bliksemsnel secondewerk bij pech volgend seizoen. SB/PM Willy was niet van de partij. Hij zou sedert zaterdagavond geveld in bed liggen met derbykoorts waardoor zijn nekklieren zodanig  opzwollen dat hij momenteel niet meer in zijn wieleroutfit kan. Volgens de dokters zal dit fenomeen pas opnieuw verdwijnen tijdens  het weekend van 21 januari als er weer vis in de Leie zal zwemmen. Courage Willy!

Champ Piet troonde ons mee richting Vlaamse Ardennen voor een rit die nagenoeg alle fietsingrediënten bevatte. Hoogtemeters, laagtemeters, kasseien, rijden in waaiers, pittoreske landschappen : daarvoor rollen we op zondagmorgen met plezier uit bed. Na een studieronde werden de eerste hoogtemeters soldaat gemaakt en raakte iedereen op temperatuur. De raderwerken werden duidelijk gesmeerd op de Olieberg waarna even later de Kluis voor onze wielen opdoemde. In verspreide slagorde hesen we ons richting dak van de etappe waarbij Red Philip zondigde tegen het ABC van de klimmer. In volle krachtinspanning willen schakelen van grote naar kleine platteau pakte verkeerd uit zodat hij zich noodgedwongen op het buitenblad naar boven hees. Als een reus op lemen voeten stoomde hij puur op adrenaline door om uiteindelijk te stranden in de slipstream van koplopers als de president, Geert Depoortere 2 en een in bloedvorm verkerende Mathijs. Wat een derbynederlaag toch allemaal kan teweeg brengen. Een welkome pitstop streelde tong en gehemelte waarvoor dank aan sportdirecteur Jan.

De 2de rithelft bleef een boeiende aangelegenheid met spierversterkende hindernissen en heerlijk dokkerende kasseien. De wind deed ook zijn duit in het zakje en maakte van deze rit een doorgedreven conditietest waarvoor  iedereen glansrijk  slaagde. Straf hoe Piet alles wist te bundelen in 72 km. De Vlaamse wegen herbergen een onuitputtelijke schat aan fietsplezier.

72 km, 17 deelnemers, 26 gemiddeld en 420 hm.

Tot zondag voor de laatste van het seizoen met apotheose in café De Menenpoort!

Red Philip
NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1370611769

Piste Roubaix - santé clubkas en Tinekesladies on tour!




Wat een pitstop!


Topmecaniciens Jan en Simon


Verslag van de rit van 11 september 2016 - Heule-Roubaix


Het Heulse wegdek was voor de gelegenheid versierd met glasscherven en plastic bekers. Stille getuigen van een wilde feestnacht in naam van ons zo geliefd Tineke. Ze ontleent niet alleen haar naam aan topatleten –en atletes op 2 wielen maar staat ook garant voor feestelijkheden waarop enkel de rasechte Heulenaars een patent lijken te hebben. Dit is dé feestgemeente bij uitstek binnen Groot-Kortrijk , hier en enkel hier wordt het leven gulzig gesavoureerd en verstaat men perfect de kunst om het nuttige aan het aangename te koppelen. Deze gemeente kent in de wijde omtrek haar gelijke niet. Zoals het zwin hier deur de bjeiten gejoagd weird, wordt het er nergens anders doorgejaagd.

De aan Ten Koetshuize in zeven haasten ineengeflanste fietsstellingen keken hunkerend naar onze bolides maar als rasechte en karaktervolle sportlui lieten we ons niet verleiden tot een zotte afterparty. Integendeel, rijden en strijden ter heil onzer ribbenkast, dat zouden we doen. Yvan kroop voor de gelegenheid in de huid van Lomme Driessens terwijl Wesley in alle vroegte de geheime ritarchitectuur uit zijn kluis had getoverd. Benieuwd naar welke verrassingen Wesley zo allemaal in petto zou hebben, zetten we onze kathedralen van lichamen in een vloeiende en ritmische beweging. De buikspieren werden aan een doorgedreven test onderworpen en hier en daar viel nog enig ingewandgeklots te horen. Het gistingsproces leek bij  de enen nog volop aan de gang terwijl het bij anderen al in verregaande staat van ontbinding verkeerde.   

Al vlug bleek dat we door het overschrijden van de landsgrenzen de Europese toer zouden opgaan. Europees wielrennen in afwachting van het roodwitte Europees voetbaldebuut : Wesley is vooruitziend en realist tegelijk. De beloofde hoogtemeters werden in gastronomische gangen opgediend en rustig verteerd. Naarmate de pitstop dichterbij kwam werd duidelijk welke verrassing onze ritarchitect had ingebouwd : de legendarische piste van Roubaix, eindstation van de klassieker Paris-Roubaix. Op deze plaats kan men de wielergeschiedenis ruiken en de heroïek van de Flandrien proeven. Het figuurlijke zweet kleeft aan deze baan, unieke beelden van zwartgeblakerde dwangarbeiders van de weg werden zomaar op ons netvlies gacatapulteerd. Een aparte sensatie net als de heersende gewijde stilte die van deze plaats bijna een fietsbedevaartoord maakt. Het viel tevens op dat ons peloton enkel echte pistiers herbergt. O.m. champ Piet waagde zich sierlijk in de hoogste bochten alsof hij nooit iets anders gedaan had. Diep onder de indruk mochten we nadien aanschuiven voor een vijfsterrenpitstop geschonken door onze sportdirecteur. Overheerlijke taarten van eigen makelij : de smaakpapillen werden enorm gestreeld en de bediening was enig in haar soort : bedankt Yvan!

Wesley beloofde ons nog enige hoogtemeters op de terugtocht naar de heimat. Zelfs een kasseistrook ontbrak niet op het programma. Om het geheel nog realistischer te maken waren Wesley zelf, Jan en Simon bereid om lek te rijden. Ze deden dat met bravoure en onderwierpen daarbij het reservemateriaal van de club aan een doorgedreven test. Test meer dan geslaagd! Een uiterst aangename en indrukwekkende  rit waarvoor dank aan Wesley. Eénmaal terug in Heule werden we ondergedompeld in de lokale feestroes en trakteerde MM Pantani een dubbel rondje met de centen van SB/PM Willy. Klasseclub!

72 km, 19 leden en 25,3 gemiddeld.

Tot zondag!

Red Philip

SB/PM Willy in volle voorbereiding op zijn fietsweek met ex-Tinekesvriend Joost



Verslag van de rit van 4 september - Dentergem

Het stond als het ware in de sterren geschreven : onze president-fondateur was nog eens ritarchitect en dit betekent in de huidige jaargang een “waterdichte” garantie op neergutsend hemelwater en ander ontij. Het was zondag niet anders : met sportdirecteur Joost erbij telden we 8 Flandriens aan de start. Mark, champ Piet, Simon, Benny, Geert Depoortere 1 , Frederik en Red Philip ruilden het warme kaf  voor het vochtige koren en toonden zich klaar om de weerdemonen te temmen. We kunnen enkel gissen naar de oorzaken van de vlammende ruzie tussen Mark en de weergoden. We  hopen in ieder geval dat alles nog dit seizoen bijgelegd wordt tussen, onder, naast de lakens of aan den toog.
Enkele Tinekesvrienden, waaronder Pantani, hadden het plan opgevat om Johan Musseeuw in zijn classic te laten kennismaken met hun atletisch wielervermogen. Gelukkig voor de Leeuw was ook hier de regen spelbreker en werd de ex-vedette zo in extremis het schaamrood op de wangen bespaard. Als alternatief kozen ze dan maar voor vochtigheid iets dichter bij huis : de rally van Kuurne. SB/PM Willy van zijn kant werd later gespot aan het eenzame Ten Koetshuize van waaruit hij samen met ex-lid Joost een algemene repetitie hield voor een fietsweek richting Auvergne-Aubrac, Lot,Aveyron, Tarn en Cevennes met start en aankomst in Le Puy. Of hoe WTC de Tinekesvrienden haar zonen en dochters met succes uitzendt. Knap hoe onze kleuren tot ver over de landsgrenzen heen uitgedragen worden. Andere notoire leden van onze club hadden dan weer geen ambitie om het zondagse water- of soepkieken uit te hangen en  hielden het bij een al dan niet gezond ontbijt aan, op, naast of in het bed. Geef ze eens ongelijk.
Frederik stelde spontaan zijn kandidatuur als medekopman en werd daarop door Mark aan een screening onderworpen. De vraag van 1 miljoen luidde als volgt : “wannjeir moeje zjeire rien?”. Een wakkere Frederik antwoordde spontaan met volgende legendarische woorden : “oje zjeire moe rien!”. De president-fondateur stond perplex en nam Frederik als de bliksem in dienst. Handig als hij is, ontweek hij op die manier de wet  van vraag en aanbod. Nadat sportdirecteur Joost gebrieft werd over een omleiding op het parcours, trok ons 7-tal zich onder de vleugels van de clubgps op gang voor een verfrissende etappe vol natuurplezier. De apocalyps was bij wijlen nabij. Striemende regenvlagen zorgden al na enkele km voor een regenvestjesstop. We gaven evenwel niet af en laveerden als elegante waternimfen behoedzaam over de aalgladde rioleringsdeksels. Zelfs het uitdagend gebalk van een 8-tal ezels kon ons niet van de wijs brengen. Vraag hierbij was wie de ezels waren en wie de steenezels? De pitstop was er één van de betere, copieuze soort. Bedankt Joost voor het gevarieerd drank- en eetaanbod. Mark rakelde herinneringen op aan de oerpitstops uit vervlogen tijden toen er niet teruggedeinsd werd voor het leegplunderen van bakkerijen en gesloten  café’s in Halewijn opengebroken werden om ze vervolgens om te toveren in Piconpaleizen. Willy de coiffeur zwaaide toen de plak in onze club. Naderhand werd er een naamsverandering doorgevoerd : Tinekeshooligans werden Tinekesvrienden, piratenmaaltijden werden pitstops en de leuze werd gewijzigd van “fiets je rond en gezond “ in “fiets gezond, maar maak het niet te bont”.
De 2de rithelft was het beuken tegen een snoeiharde wind maar toonde de zon toch af en toe haar gelaat. Simon nam de kopmanplaats van Mark over terwijl Frederik van geen wijken wou weten en ook nu weer het peloton op sleeptouw nam. Sterke prestatie! Er werd een ode gebracht aan de oeroude waarden van de Flandrien pur sang.
Mooie en gevarieerde rit , flinke prestatie. 76 km, 25,6 gemiddeld, 80 hm en 8 leden.
Tot zondag!

Red Philip

Ritverslag 28 augustus 2016 en In Memoriam Keizer Ronny Deras (1962-2016)



Onze zondagse wielertrip begon met heel droevig nieuws. Keizer Ronny had zijn laatste, uiterst moedige maar ongelijke strijd verloren. Hij sliep vannacht, omringd door zijn geliefden, zachtjes in. Niettegenstaande de onheilspellende berichten van de voorbije week, kwam dit nieuws toch als een  mokerslag aan.  De man die de voorbije 5 seizoenen steeds klokvast, goedgemutst en karaktervol aan de start verscheen, laat een immense leegte na. De club verliest één van haar  trouwste leden. 3 keer na elkaar kampioen, een 2de en een 4de plaats. Het doet verdomd zoveel pijn en voelt o zo onrechtvaardig aan. Hij was dé vaste waarde achteraan het peloton van waaruit hij het overzicht bewaarde en steeds alert kon reageren. Nooit voelde hij zich te beroerd om iemand in moeilijkheden een helpende hand te reiken en ondanks een beperkt communicatief vermogen wist hij zich steeds verstaanbaar te maken. Talrijk waren zijn schouderklopjes, vaak voelde je dan zijn liefdevolle hand op je schouder als hij je iets duidelijk wou maken. De liefde voor zijn gezin, fiets en moto was mateloos, KVK was zijn passie en ettelijke jaren geleden maakte hij Damir Desnica wegwijs in de Belgische voetbalwereld. Dit was Ronny ten voeten uit : geen geklaag, geen gezaag, helpen waar hij kon en ondertussen  moedig het eigen leven aanpakkend. Zo zal Ronny in ons geheugen gegrift blijven, als een onbaatzuchtige en heel fijne medemens. De door de voorzitter georganiseerde minuut stilte was adembenemend en stond bol van symboliek. Terwijl de stilte oorverdovend voortschreed, weerklonk er applaus in ons hart. Een pakkend en emotioneel moment dat ervoor zorgde dat Ronny bijna tastbaar aanwezig was en ons alshetware met een knipoog dankbaar uitwuifde. Een eerbetoon om u tegen te zeggen, een eerbetoon dat nogmaals aantoont welke warme banden er binnen deze club en op de fiets gesmeed worden. De verbondenheid met elkaar op een vrije zondagmorgen is een lichtbaken midden een soms verzuurde en egoistische maatschappij. Vaarwel Ronny, vaarwel vriend, we zullen je missen maar vergeten je niet. In ons hart zal je steeds blijven meerijden.

Een aangeslagen Pantani was ritarchitect van dienst terwijl Ringo de honneurs van de sportdirecteur waarnam. De Zuiderse weerstoestanden zorgden voor een omvangrijk peloton. Zo waren er 23 leden aanwezig aangevuld met tester Arne. We noteerden eveneens een geslaagd wederoptreden van Tim. Wim had voor een gevarieerd en mooi parcours gezorgd waarbij alle onderdelen van een geslaagde en energieverslindende fietsrit aan bod kwamen : hoogtemeters (Nokere berg en Tiegemberg), kasseien en een spetterende finale langs het Kanaal. Er werd gezweet en gezwoegd, de tegenwind martelde lijf en leden maar het woord opgeven stond in geen enkel woordenboek. Integendeel zelfs,  iedere zweetdruppel, elke spierpijn,  verhoogde hartslag en opgedreven ademhaling  hadden vandaag voor ieder van ons een aparte symbolische betekenis. Het leek wel alsof een gevoel van machteloosheid de adrenaline derwijze had opgevoerd dat ook de pijngrens mee opschoof.

Na 81 km tegen een gemiddelde van 26,3/uur bereikten we opnieuw Ten Koetshuize.

Bedankt Pantani voor het perfect georganiseerde fietsplezier, bedankt Ringo voor de gesmaakte pitstop, bedankt president voor de hulde aan onze Keizer, bedankt Ronny voor de vriendschap en om te zijn wie je was.

Tot zondag.

Red Philip
https://connect.garmin.com/modern/activity/1326953065

Sfeerverslag van de afgelaste rit van 21 augustus 2016

President-fondateur Mark en de weergoden : ze eten geen soep samen dit seizoen. Nadat de rit op verplaatsing eerder dit seizoen al in het water was gevallen, was de 2de poging opnieuw een maat voor niks of liever een maat vol water. In de bestuurskamer had men de voorbije week nochtans niks aan het toeval overgelaten. De buienraders werden met een Zwitserse precisie dagelijks opgevolgd, de windrichtingen opgetekend, de pluviometers stand-bye gezet, eieren naar de Arme Klaren gedragen. Alle inzet en goede bedoelingen ten spijt, moest men toch vaststellen dat de vloek van Poperinge als een zwaard van Damocles boven de rit bleef hangen. Dit onding tuimelde uiteindelijk vrijdag naar beneden en kliefde de gps van Mark doormidden. Moeder natuur laat zich duidelijk niet commanderen en deelt nog altijd dictatoriaal de weerlakens uit. We kennen zelfs geen strengere moeder overste en dat wil wat zeggen.
Mark toverde dan maar plan B uit zijn ervaren achterzak maar ook dit bleek geen onverdeeld succes. Terwijl regen en wind daken en ramen geselden, ontvluchtten toch 4 Flandriens de warme bedstee op zoek naar fietskilometers en  eeuwige Tinekesroem. Ringo, Mark, sportdirecteur Wesley met jonge assistente en Red Philip verschenen met het mes tussen de tanden aan Ten Koetshuize. Hun helmen waren versierd met glanzende regendruppels, de bolides waren extra geolied, de benen jeukten om erin te vliegen maar bij het aanschouwen van het wolkendek slonk de moral toch zienderogen. Er werden verhalen opgedist van geurige en warme pistolets, sloten koffie en warme, droge huiskamers. Uiteindelijk gaf de buienradar de doorslag : regen, wind en ontij bleven bij hun standpunt en als tegenzet werd de rit afgelast. Sportdirecteur Wesley moest met een koffer vol lekkers naar huis, Ringo spoedde zich richting warme bakker, Mark verlekkerde zich op een deugddoend stortbad en Red Philip hervond de moral en haspelde op pure KVK-adrenaline nog 62 km af.
0 km, geen gemiddelde, geen hoogtemeters maar toch 4 x 10 startpunten.
Tot zondag!

Red Philip 

Alle toppers willen op de foto met een Tinekesvriend




Waar is Simon op de Col de la Madone????



Verslag van de rit van 14 augustus 2016 rally postzwaantjes Heule

Omdat de boog, spieren, patella-en andere pezen niet altijd kunnen gespannen staan, had de koersdirectie een welkome decompressierit geboekt bij de Zoeten Inval, thuishaven van stervende zwanen…euh…de Postzwaantjes. Alhoewel de Vlaamse Alpen geen slachtoffers noch zoenoffers hadden gemaakt, kon dit initiatief wel gesmaakt worden. Zo recupereerde ons peloton enkele vakantiegangers en konden we zelfs het wederoptreden vieren van Buffalo Benny die dankzij een uit de kluiten gewassen Indiaanse Heinkunde  de pubalgie naar de ver afgelegen Champions League heeft kunnen spelen. Wonderdokters blijven van deze wereld ook al staat hun kabinet nu jammer genoeg in Gent ipv te Kortrijk. Even consternatie toen Simon in onthoofde toestand het wedstrijdblad kwam ondertekenen. Was dit het werk van een gefrustreerde jihadi Karim na een zoutloos gelijkspel in Mechelen of had Simon andere zorgen aan het hoofd? Het bleek uiteindelijk niet om één of andere vergeldingsactie te gaan maar om een doordeweekse vergetelheid. Omdat veiligheid primordiaal is, wordt vanaf heden een artikel 19 bis aan het clubreglement toegevoegd : ieder lid dient vanaf nu aan de vooravond van de rit de slaapmuts in te ruilen voor de fietshelm.  SB/PM Willy werd met de clubschatkamer verscholen in zijn koersbroek als verkenner vooruitgestuurd richting de Zoeten Inval. Hij effende geruisloos het pad voor onze brigade , regelde ter plaatse alle inschrijvingsmodaliteiten en deelde vervolgens fier als een gieter KVK-stickers uit! De zon voelde hierbij plaatsvervangende schaamte en verborg haar kamerbrede glimlach achter een gesloten wolkendek. De rally van de postzwaantjes kent een rijke geschiedenis en is het resultaat van een fusie tussen de post en de gemotoriseerde rijkswacht : facteurs en gendarmes sloegen de wielen in mekaar met dit sportief gebeuren als resultaat van hun paringsdans. Om het plaatje compleet te maken was onze triatleet Sven sportdirecteur. De aangeboden  lichamelijke rust kwam goed van pas net 1 dag voor zijn deelname aan een triatlon. We duimen Sven! Pantani was ook van de partij nadat hij zaterdag in de Rochefort Classic zomaar even 2891 hm en 161 km had soldaat gemaakt, goed voor zo’n dikke 6u fietsplezier. Wat een karakter, wat een doorzettingsvermogen, wat een talent! De rit zelf deed ons richting Westhoek laveren waarbij er langs het kanaal tussen Menen en Lauwe  gekoerst werd dat horen en zien verging. Heerlijk, dat krachtenslopend  ronddraaien van de grote molen in koersmodus op zondagmorgen. Er werden ook enkele hoogtemeters voorzien en de pitstop was van een driesterrenkwaliteit. Het gevarieerd koud buffet liet niemand onberoerd en vond vlot zijn weg richting spijsverteringsstelsel. Onderweg speelden we de president-fondateur nog kwijt : zijn nochtans gloednieuwe pedaal bezweek onder het geproduceerde wattage. Vermoed wordt dat de in Maleisië geproduceerde pedaal moedwillig gesaboteerd werd als vergelding voor de verwoede pogingen van enkele omhooggevallen KVK-sups om de expansiedrift van de loempia-industrie in onze contreien te boycotten.
De rit kreeg haar ontknoping in ’t Merlijntje waar ons bestuur uitpakte met de traditionele boterhammen met gekapt en calorie-en gistrijke dranken, waarvoor dank! Een heerlijk tafereel dat ons telkens doet terugdenken aan de legendarische wafelenbak op het einde van de Nerostrips. Bjorn demonstreerde nog zijn cleaningvaardigheden en hij deed dat even stijlvol als op de fiets. Ulrieke heeft een modelechtgenoot in huis! 19 renners, 75 km en 27 gemiddeld. Tot zondag, maar hou de mail in de gaten!
Red Philip


Verslag van de rit van 7 augustus 2016 Frasnes-les-Anvaing


Terwijl het vorstenpaar in Brazilië vertoeft om olympisch goud met de driekleur te draperen, wenste onze berggeit Geert Sioen in dit onthoofde land alsnog koninklijk uit de hoek te komen. Hij had nl. dé koninginnerit van het seizoen ingepland en zoals we hem kennen, betekent dit dat hij ongetwijfeld met hoogtemeters zou goochelen. De blog gewaagde zelfs van een bescheiden 1700 hoogtemeters. We noteerden een redelijke opkomst voor de tijd van het jaar : 15 renners aangevuld met testrijder Christof. Onze gastrenner scoorde trouwens al meteen goeie punten want hij blijkt een fervent KVK-fan te zijn. De smaak is dus in ieder geval al raak. Lieten sommige 50-plussers met hoogtevrees het afweten, dan tekenden onze 60-plussers wel present. Clubiconen als ex-secretary-general Jacques en zetelend SB/PM Willy waren van de partij en bewezen hiermee dat de leeftijdsgrens van de actieve bevolking stilaan grenzeloos wordt. Samen 125 jaar : aub, il faut le faire! Niks brengt deze 2 wijzen nog uit balans of het zou in het geval van Willy een zeldzame overwinning van de boeren moeten zijn. Net zoals je renners hebben die gevallen zijn en zullen vallen, heb je in West-Vlaanderen ploegen die gewonnen hebben en zullen winnen. We noteerden ook het wederoptreden van Marie die daarmee de eer van de dames glansrijk verdedigde. Last but not least had Geert Depoortere II zijn sportdirecteursactiviteiten gedelegEERd aan zijn Nouch. Het peloton hield hierbij het hart vast want om één of andere duistere reden heeft de aanwezigheid van een sportdirectrice een negatieve invloed op de elasticiteit van binnen-en andere banden. Met een hart gevuld met hoop en kuiten vol spanning namen Geert Sioen en de president onze bonte verzameling topatleten op sleeptouw. Aan kilometerpaal 4 werd er al een eerste  aparte gewaarwording op ons bord getoverd. Het Guldensporenstadion, enig in zijn soort met roemrijke tribunes die geschiedenis uitstralen en herinneren aan 1302, presenteerde zich in al zijn glorie. De president floot een penalty terwijl Willy een plotse aanval van selectieve doof-en blindheid kreeg. Met ingehouden fierheid gleden we nog nagenietend dit werelderfgoed voorbij. Even verderop was de wedstrijdjury plots de zenuwinzinking nabij toen bleek dat de gps van de kopman het noorden verloren was. Een falen van de meest gesofistikeerde apparatuur bracht hem echter niet van de wijs gezien zijn uitgebreide parate kennis van berg en dal in de wijde omgeving. Het parcours begon langzaam maar zeker op een ontketende zee te lijken De golfbewegingen werden driester , hartslagen intenser, transpiratievocht baande zich een weg doorheen lichaamseigen huidplooien en in de door leeftijd onstane gelaatsgroeven. Tussen al dit lijden door zorgde een fenomenaal landschap voor balsem op de spierwonden. Sportdirectrice Nouch had voor een al even glansrijke pitstop gezorgd. Ze verwende onze smaakpapillen met overheerlijke zelfgebakken taarten die gretig en met veel goesting soldaat gemaakt werden. Bedankt Nouch en Geert, dit was toppatisserie waar zelfs onze sponsor jaloers van kan worden. Zelfs de gps van Geert kwam na enkele gouden tips van de president ter plaatse terug tot zijn positieven. Wie erop gegokt had dat de terugweg een freewheelend iets zou zijn, was eraan voor de moeite en was de zuurverdiende euro’s kwijt. Een joekel van een helling werd onder onze wielen geschoven, alle hens werden aan dek geroepen maar iedereen overleefde deze ultieme aanval op de vitale organen. Terreurbestendigheid heet zoiets. Wat een club! Het viel trouwens op dat Marie heel sterke benen had na haar hoogtestage op jawel, de Ventoux. Ook Fondateur en clubgps Mark voelde nog de weldadige naweëen van zijn Oostenrijkse hoogtestage en verteerde met gemak alle hoogtemeters. Sterk!

De finale kreeg haar ontknoping langs de boorden van het Kanaal waar een select groepje onder leiding van de president en Geert Depoortere II gaze gaf dat de stukken er net niet afvlogen. We waren blij dat we content waren toen de eindmeet in zicht kwam. Wat een rit vol spektakel, hoogtemeters, laagtemeters en  schitterende vergezichten! Proficiat Geert Sioen, een meesterstuk was dit!15 renners, 802 hoogtemeters en 25,8 gemiddeld. We snakken al naar komende zondag, een zoveelste feestdag op de Tinekesvriendenkalender!

Red Philip
NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1295984527

Peggie en Wim in Slovenië



Verslag van de rit van 31 juli 2016 Ouwegem-Huise


Koning congé blijft voor ravage zorgen in ons peloton. Daar waar anders gedrumd wordt aan de inschrijvingstafel hadden we nu bijna genoeg aan twee handen om de aanwezigen te tellen. Een meerderheid van de Tinekesvrienden heeft zich strategisch verspreid over Europa en andere continenten. Zo neemt Fanny iedereen zelfs tegenvoets door in Australië te bivakkeren, wordt David Rigole op de fiets gespot in Spanje, maakt Pantani Slovenië onveilig, zit de president-fondateur op hoogtestage in Oostenrijk waar hij Geert Depoortere I aflost, werd Wesley ergens gespot tussen vaderland en Spanje, vertoeven Petra en Dirk op hoogtestage ergens tussen Pyreneëen en Alpen en klauterde Tim ook de legendarische Mont Ventoux naar omhoog. De president en Champ Piet waren hem daar eerder al in voorafgegaan om de weg te plaveien. Wat een talenten herbergt deze wielerclub toch. Mathijs van zijn kant nam definitief afscheid van zijn vrijgezellenstatuut (statutairen zitten tegenwoordig overal op de wip, let vooral op het laatste woord) en gaat nu sedert zaterdagavond geringd door het leven. Proficiat aan de jonggehuwde tortelduifjes, ze leefden nog lang en gelukkig en kregen…euh…hebben vele kindjes. Uiteindelijk boden zich toch 11 okselfrisse renners aan die onder leiding van sportdirecteur Benny en van een zegedronken ritdirigent SB/PM Willy klaar waren om een nieuwe parel aan de Tinekeskroon te rijgen. Wie Willy zegt, denkt in de eerste plaats aan oldtimers maar ook aan voetbalrampen en boerenkooltactiek. Onze clubsenior laat zich evenwel niet kennen en bewijst wekelijks over een ijzersterke wil en een beresterke conditie te beschikken. Klak af voor zoveel fitheid en luciditeit, hij kan makkelijk 15 jaar “zeuren”.

Er werd ook – hoe kan het ook anders – enige voetbalkoorts waargenomen. Zo tooide de sportdirecteur zijn passagierszetel in fletse blauwwitte kleuren of hoe koorts rare dingen kan doen met Benny. Kevin, notoir  FCB-sup(positoir), had het nóg bonter gemaakt : in aanwezigheid van enkele minderjarigen had hij een avondje masochistisch voetbalgenot geboekt in de stad waar zijn favo’s al meerdere keren met het schaamrood op de wangen onder de graszoden werden gestopt. Sommigen namen hierbij het woord kindermishandeling in de mond terwijl opa Willy zich grote zorgen maakte over het feit dat zijn nageslacht het rechte spoor leek bijster te zijn. Wat er ook van weze, olv vader en zoon Wittevrongel trokken we ons op gang voor wat aangekondigd werd als een etappe die bol stond van architecturale pareltjes. Al vlug werd duidelijk dat die beloofde parels eerder op parels voor de zwijnen leken. Zo kregen we te maken met abstracte wegkunst onder de vorm van krinkelende en kronkelende bruinachtige uitwerpselen die dienden als moderne richtingsaanwijzers richting oorden waar geen enkel stadsmens wenst te komen. De betreurde Jan Hoet had het nooit zo straf kunnen bedenken. Tot overmaat van ramp kregen we vervolgens een panoramisch zicht voorgeschoteld op een boerenarena waarvan de tribunes naar mekaar vloeken dat het geen naam heeft. Godslastering van de ergste soort, ruimtelijke desordening. Een oord waar zelfs de meest ordinaire stier niet wil afgeslacht worden door een Duryaanse matador. De euforie van de SB/PM (liefde maakt blind) stond hierbij in schril contrast met de roodwitte objectieve visie die het zwaar op de (h)Eupen kreeg en zich uitte in een plotse epidemie van opspelende middenspringvingers. Na al deze hevige emoties was de pitstop meer dan welkom en probeerde Buffalo Benny de voetbalgoden gunstig te stemmen door uit te pakken met suikerwafels en roodwitte cola. Bedankt Benny! De 2de rithelft had nog enkele verrassingen in petto. Er werd nog gegoocheld met hoogtemeters en kasseien maar de hoofdvogel werd door Xavier afgeschoten. Net op het moment dat de oeroude hit “breek de stilte” doorheen de boxen van radio Tineke galmde, pleegde de voorband van Xavier een zelfmoordaanslag. Met een knal van jewelste zette hij iedereen met beide voeten op de grond. Vreselijke beelden werden op ons netvlies gebrand : de bandingewanden hadden zich een weg gebaand doorheen een opengereten buitenbandbuikvlies. Oorlogstaferelen zoals je ze enkel 100 jaar geleden tegenkwam in de Westhoek. Met neusknijpers rond de neusvleugels en de blik op oneindig rukte Benny aan met wisselstukken en kon het boeltje ter plaatse alsnog gereanimeerd worden. Flying doctors anno 2016. Met oorsuizingen en verschrikte blik reden we richting heimat. Een bewogen rit, een zoveelste avontuur op 2 wielen en een welgemeend dank u aan onze ritarchitect die het beste van zichzelf had gegeven en ons talrijke calorieën deed verbruiken zodat we afgetraind en topfit bij moeder de vrouw afgeleverd werden. 12 man, 95 km en 27,3 gemiddeld. Tot zondag voor bergop, bergop en bergop

Red Philip
NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1283429823

Petra en Dirk in de Provence





Dirk op het dak van de Wereld, en dat op zijne velo...


No balls no glory


Sfeerbeeld uit de volgwagen 24 juli 2016


Verslag van de ersatzrit van 24 juli 2016 Heuvelland


Opnieuw uiterst zonnige taferelen aan onze vaste vertrekplaats. Geen wolkje aan de hemel, de zonnestralen kregen vrij spel en hebben blijkbaar – onder druk van de terreurdreiging – alsnog gekozen voor vakantie in eigen land. We kunnen er maar baat bij hebben en profiteren van zoveel zonnige gulheid. Toch een start in mineur. De mare dat de moeder van onze first lady -  schoonmoeder van de president - in de nacht van zaterdag op zondag overleden was, drukte de stemming en deed ons stilstaan bij het tijdelijke van het bestaan. In naam van de club wensen we Annick, Martin en familie veel sterkte in deze moeilijke tijden. Een speling van het lot had ervoor gezorgd dat de president net nu de ritarchitectuur had uitgetekend. De memorial Frank Vandenbroucke kon niet doorgaan en het was neofiet Joost die spontaan zijn diensten als vervangend parcoursbouwer aanbood. Hij toverde opnieuw zijn rit richting Heuvelland uit de losse pols : zijn oriëntatievermogen gekoppeld aan een sterk ontwikkeld fotografisch geheugen zorgde ervoor dat hij ons rimpelloos doorheen dit pittoreske landschap deed laveren. Bedankt Joost, sterk! Red Philip had zich achter het stuur van de volgwagen genesteld en verkreeg zo een panoramisch zit op de gekromde ruggen van de 13 fietsende leden. We wisten al langer dat dit een club met ballen was maar nu werd dat ook nog eens aanschouwelijk voorgesteld door David. Een tot de verbeelding sprekende balzak sierde zijn zadel. Bovendien deden deze ballen waar niemand tot op heden in slaagde : ze pinkten in roodwitte kleuren alsof ze daarmee een uitzonderlijk vervoer wilden aankondigen. Dit laat alvast het beste vermoeden voor de nakende competitiestart van onze Zuidwestvlaamse voetbaltrots. Uiteraard legden de aanwezige paparazzi dit gevoelig beeld op de al even gevoelige plaat vast. Vanuit de volgwagen valt het op hoe atletisch deze clubleden ogen. Zo valt het o.m. op dat de fondateur er – op zijn kuiten na - een Merckxiaanse stijl op na houdt. Die dynamietachtige kuiten doen eerder denken aan een stormram die  16 metergebieden in de voetbalsport onveilig maken. Geert Depoortere II van zijn kant is dan weer de verpersoonlijking van de pedaleur de charme die stijlvol en lichtvoetig moeiteloos alle hindernissen vakkundig in zijn achterzak steekt. Zelfs eventueel overgewicht wordt onder de reclame van bakkerij Soete mooi gecamoufleerd. Het gebrek aan overtollig gewicht heeft natuurlijk ook te maken met de keukenkunsten van moeder de vrouw en de afgeroomde dagschotels. In al zijn gedrevenheid reed Joost zijn achterband naar de verdoemenis. Red Philip mocht de stramme benen even strekken door aan te rukken met pump en reservewiel. Mathijs had direct begrepen dat 4 linkerhanden geen optie waren om van een vlotte wielwissel te kunnen gewagen en greep meteen zelf de lekke wielkoe bij de horens zodat Joost in alle veiligheid zijn weg zou kunnen vervolgen. Opnieuw bleek dat het dagelijks spelen met muizen en klavieren andere vaardigheden vereist dan technisch  talent. Of hoe Mathijs onbewust zijn kandidatuur voor MM vet onderlijnde. Van MM naar MMM, het zou een primeur zijn in de clubgeschiedenis. Halverwege werden de innerlijke reserves aangevuld met frangipannes en gesmolten suikerwafels. Om het risico op overbelasting van de bandenspanning tot een minimum te herleiden, werd hierbij cola zero geserveerd. Op een licht heuvelachtig parcours ging het vervolgens in gestrekte draf richting Merlijntje. Joost legde er daarbij nog hevig de pees op en even voor Moorsele werd een finale gekoerst om u tegen te zeggen. Een splijtende demarrage van Geert Depoortere II reet het peloton uiteen. Na 75 km tegen een gemiddelde van 28,3/uur werd de rit ontbonden aan ons clublokaal alwaar de clubkas nog even lichter werd gemaakt onder de vorm van 2 consommaties per aanwezige. Bedankt aan onze ritarchitect a.i. en aan de SB/PM voor de gulle traktatie!

Tot zondag!

Red Philip

Sfeerbeelden pitstop St-Maria-Latem 17 juli 2016



Verslag van de rit van 17 juli 2016 Molenberg Zwalm


De zomer blijft op en top gemotiveerd na de ultieme bolwassing van vorige week. Waar functionerings-, evaluatie-, en sollicitatiegesprekken zoal niet goed voor zijn. Een injectie van motivatie bleek dus voldoende om opnieuw het zweet op de gezichten en de glans op onze tweewielers te toveren. Druppelsgewijs streken de Tinekesduiven één voor één op de wekelijkse verzamelplaats neer. Koning Congé had hier en daar wel voor enige desoriëntatie gezorgd maar we konden toch nog 14 atleten aan de start verwelkomen. Of daar prijsduiven tussen zitten  zal nog moeten blijken. De klassering geeft  pas op 25 september al haar geheimen prijs, de rush naar de titel ligt nog volledig open en belooft een spannende aangelegenheid te worden. Opgemerkte rentree van Tim die na het verslinden van kilo’s studeerwerk fris en monter oogde en schijnbaar niks aan conditie had ingeboet. Jo van zijn kant zorgde voor een ode aan het veelkleurenpalet door onze topuitrusting te combineren met een grasgroene helm. Even werd gedacht dat Jo een politiek statement wou maken , vervolgens groeide het vermoeden dat hij het gras groener vond aan de overkant maar uiteindelijk bleek niks minder waar : het was net de helm van zijn grote liefde die hij als doornkroon had opgezet. Onverwoestbare liefde dus voor stalen en vleselijk ros! Off the record werd nog vernomen dat hij binnen het kader van het politiek correctheidsgehalte van de club een inburgeringscursus zal dienen te volgen. De dag waarop hij in theorie en praktijk deftig “het zwin deur de bjeiten” zal kunnen jagen, wordt hij omgedoopt van Tieienekesvrieiend in Tinekesvriend. Tot dan blijft Jo de familienaam van onze legendarische clubTchmil dragen. De ritregie was in handen van onze bergkoning Geert Sioen terwijl Bart aan de knoppekes van de sportdirecteur mocht draaien. De president himself nam in de eerste rithelft de honneurs van medekopman waar. Aan een gezapig tempo en onder een loden zon  werd alles in gereedheid gebracht om één der koninginneritten van deze jaargang succesvol te bestormen. De heuvelkes van Erika verzinken in het niets in vergelijking met hetgeen Geert ons voorschotelde. De Korte Keer beet de spits af en deed bij de president-fondateur onmiddellijk alle verklikkerlichtjes branden. Via onze oortjes werden we gedetailleerd gebrieft : over stijgingspercentages via het te draaien verzet naar de strategische plaatsen waar een succesvolle demarrage kon geplaatst worden. Zwoegend, zwetend en kreunend van plezier wonnen we meter per meter terrein totdat het gevaarte helemaal bedwongen werd. Via de rug van deze kwelgeest gleden we aerodynamisch richting Molenberg. Deze gastvrije en gekartelde schoonheid bekeek ons met een hongerige blik maar niemand liet zich oppeuzelen. Met trillende dijspieren en kuiten vol dynamiet brachten we dit gevaarte net niet tot ontploffing. Mark van zijn kant had van Garmin als opdracht meegekregen zijn hartmeter maximaal te belasten maar zelfs aan 190 hartslagen/minuut kon dit kwaliteitsobject net als het hart van zijn gebruiker niet tot ontploffen gebracht worden. Wat een prestatie, wat een kwaliteit! En nog was het niet gedaan. Omdat olie binnen wielerkringen geldt als ideaal smeermiddel, had Geert in afwachting van de Taaienberg ook nog de Olieberg voorzien. Het zweet gutste nu in beekjes naar beneden en decoreerde daarbij alle gelaatsgroeven. De zoutvoorraad slonk zienderogen, de moral werd week maar vermits niet alleen onze wil maar ook ons vlees ijzersterk is, werd ook deze bult succesvol genomen. De Taaienberg ten slotte deed sommigen bijna wankelend in de goot belanden maar net als de betere clochards beten we ook hier onze tanden niet stuk op de oerdegelijke en opeengestapelde Vlaamse kasseien. Op de top schouwde de president zijn troepen en zag dat het goed was. Toen  hij informeerde  naar de hoogte van de bergprijspremie draaide hij zich om en weende bittere tranen. Na al die stenen des aanstoots en in het licht des aanschijns piloteerde sportdirecteur Bart zijn bolide tot aan de pitstop. Bleek dat onze sponsor bakkerij Soete er nu nog een 3de, gemotoriseerde vestiging bij had : Bart toverde overheerlijke rijsttaartjes uit zijn mobiele oven en overgoot die met heerlijk gekoelde coca. Bedankt Bart, een pitstop om u tegen te zeggen! We gooiden enkele smekende blikken naar onze ritarchitect en die had de boodschap onmiddellijk begrepen : zijn voorraad hoogtemeters was zo goed als opgebruikt maar hij had er wel nog een spannende epiloog langs het Kanaal aan gebreid. Hoogtemeters, kasseien, nieuwe wegen en een vlakke eindspurt : alle ingrediënten waren aanwezig in dit meesterstuk! Bedankt Geert, heel mooie rit! 14 deelnemers, 100 km, 625 hm en 26,4 gemiddeld. Nog een speciale vermelding voor David die het medekopmanschap van de 2de rithelft volledig voor zijn rekening nam. Tot zondag!

Red Philip

 

De helden van de Baneberg-13%


Verslag van de rit van 10 juli 2016 Westouter


Het moet ettelijk weken, zelfs maanden geleden zijn maar nu baadde Ten Koetshuize sinds lang nog eens in een zee van zonlicht. Eindelijk heeft moeder natuur haar verantwoordelijkheid genomen door de zomer uit haar regenachtige winterslaap wakker te schudden. Als een autoritaire CEO greep ze doeltreffend in : vermits de herfst al een dot van een sollicitatiebrief vergezeld van een indrukwekkend CV had ingediend, kreeg tante zomer alsnog een allerlaatste kans. Die boodschap kwam aan, ze greep die met beide cirkelvormige handen en deed waarvoor ze indertijd aangeworven werd : moeder aarde opwarmen, Tinekesvrienden het bruin op de wangen, armen en benen  bezorgen en het aanvullen van de waterreserves door het transpiratieniveau van zondagscoureurs naar eenzame hoogtes te stuwen. Sensatie toen even vóór het startschot een Froome-achtige verschijning in vol ornaat de tarmac opstoof. Niemand minder dan de president demonstreerde een copy paste van de net niet halsbrekende afdalingsdrang van de nieuwe gele trui in de Tour. Soepel in al zijn geledingen en getuigend van een indrukwekkende atletische elasticiteit bewees de voorzitter dat je ook op een vlak parcours kracht kan zetten door de middelpuntvliedende kracht van zijn body in een zodanige positie te maneuvreren dat zijn schaambeen het net niet onder de immense druk begaf. Topacrobatie op 2 wielen! Datzelfde schaambeen maakte zo naadloos de overgang naar Buffalo Benny die momenteel , getroffen door pubalgie, in de blauwwitte lappenmand ligt. Onze SB/PM probeerde deze medische term op een abstract bancaire manier te verklaren terwijl Petra  het op een transparante bpostwijze aanschouwelijk wou maken. Na een vlugge blik op het deelnemersveld kon ze zich nog just in time inhouden. Je weet immers nooit op voorhand hoe de 16 aanwezige testosteronbommen zouden reageren op deze onthulling die een schaambeen bliksemsnel kan doen omtoveren in beschaamde tussenbenen. De rekbaarheidstest van onze koersbroeken kon aldus in extremis verhinderd worden. De koersdirectie had ons in de loop van de week via het geijkt weblogkanaal laten kennismaken  met het fietsmenu : een aperitief met vlakke hapjes en banaanopwarmertjes, gastronomische hoogtemeters gespreid op een bedje van binnenbladen en grote achtertandwielen, een tussenstop met smaakverwennerkes en een dessert met rugwind als hoofdingredient. Topchef van de week was Wesley geassisteerd door Bjorn terwijl Frederic de volgwagen bediende in aanwezigheid van de jongste assistent ooit in de clubgeschiedenis. De aanloop richting ritslokoppen verliep gezwind waarbij een egaal tempo van 30 km/u de spierkracht op temperatuur bracht. Dirk vond dat hij na 2 jaar ook eens recht had op een premature stop en liet aan kilometerpaal 45 zijn achterste luchtkamer gezwind leeglopen. De crevaisonkreet schalde door de geluidsboxen van radio Tineke, de MM stroopte de korte mouwen op en Dirk zelf demonstreerde zijn technische vaardigheden. Een 10-tal km verderop werden we getrakteerd op de rithoofdschotel : hoogtemeters à volonté waarbij de stijgingspercentages het kookpunt bereikten. Half gekookt en mals gebraden bereikten we het dak van de Rode Berg terwijl Dirk, Geert Depoortere II , Pantani en Petra onze president-fondateur een gratis escortservice met gereduceerde hoogtemeters aanboden. De pitstop beloonde de uitgeputte lichamen met eigen gebakken speedwafels en heerlijke energiedrank : bedankt Frederic en co! Met de vent à la poupe werd de terugtocht naar de verre heimat aangevat. Ook hier had Wesley voor een verrassing gezorgd : te midden een bende “supporters” werd onze karavaan doorheen een plaatselijke  rommelmarkt geleid. Onze doortocht zorgde voor opschudding, de autochtone Westhoekbevolking wist niet wat ze zag en verwarde topatleten met een bende varkens. Pantani kreeg ter plaatse door een verdwaalde Sinjoor de medaille van opperzwijn opgespeld. Die vette os was onwetend over het feit dat West-Vlaanderen meer varkens dan mensen herbergt en dacht dat onze provincie enkel dienst deed als parking van Antwerpen. Een luid knorrende Pantani nam zijn verantwoordelijkheid en gaf hevig van jetje. Een verbrijzeling van het schaambeen van dat arrogant en boertig stuk  onbenul werd maar nipt vermeden. Opgefokt en met het mes tussen de tanden snelden we richting Heule alwaar deze prachtige rit ontbonden werd. Bedankt Wesley voor deze wielergastronomie en evenzeer een welgemeend dank u aan Bjorn die als assistent-kok het vuur meesterlijk mee in de pan hield. 105 km, 17 renners, 26,7 gemiddeld en 551hm. Tot zondag voor de Alpenrit olv van Geert Sioen!

Red Philip
NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1252905990

Verslag van de rit van 3 juli 2016 rally Stasegem- Montreuil au Bois


Er hing nogal wat elektriciteit in de lucht deze zondagmorgen. De moeder alles rally’s stond nl. op het programma : Stasegem-Montreuil au Bois, in het verleden vaak een slokop van spierweefsel die meerdere kramptoestanden veroorzaakte en waar menig renner zich zuchtend en puffend over een zwaar geaccidenteerd parcours voortbewoog. Waren onze dames onder de indruk van deze roemrijke geschiedenis of  treurden ze nog volop omdat hun favoriete Rode Duivels vanaf nu weer in de armen van hun eega’s moeten vertoeven? Feit is dat ze collectief forfait gaven. Off the record werd vernomen dat enkelen onder hen hun duivelse verdriet hadden verdronken met als indirect gevolg dat de sporen van dit losbandig leven nog niet weggewist waren in de vroegte van de zondagmorgen. Ook dat getuigt evenwel van een sportieve visie op het leven : work hard, play hard! Moet kunnen. In deze barre economische tijden haalde ook ons bestuur de broeksriem aan. Bij wijze van voorbeeld werd de managementfunctie van sportdirecteur voor de gelegenheid geschrapt en vervangen door het zelfbedruipend systeem dat good old Briek Schotte in zwang bracht : no pain, no gain. De Kyotonormen werden hierdoor ruimschoots gehaald. Groener dan ons worden ze niet meer gemaakt. We noteerden ook het wederoptreden van een herstelde Joost : welcome back! Geert Depoortere II verzorgde de briefing : als plichtsbewuste Tinekesvriend had hij het parcours op zaterdag al tegen een duizelingwekkend tempo verkend. Hij wist ons precies te melden waar de wolfijzers en schietgeweren verscholen lagen en voegde er een piekfijne beschrijving van de toestand der loop (lees: wieler) graven aan toe. Het was een verwittigd en alert peloton dat onder de hoede van Gerd en David richting Stasegem stoof alwaar onze plichtsbewuste SB/PM de inschrijvingsmodaliteiten vervulde. Als een rasechte kopie van ex-SV Waregempenningmeester Germain Landsheere slaagde hij erin de clubkas  van overbodige averij te vrijwaren door een Leiedalleugentje om bestwil. Opbrengst 8 euro of hoe een magistrale schijnbeweging de organisatie tegenvoets nam zoals enkel Giba het in  vervlogen tijden kon aan de Gaverbeek. Het echte werk kon beginnen : een glooiend parcours wielsgewijs te midden een pittoresk landschap veroveren. Terwijl het oog mateloos kon genieten , werden de andere organen aan een doorgedreven test onderworpen. Het traditioneel vrij parcours brak de rit volledig open en zorgde voor spectaculaire wedstrijdontwikkelingen. Zo vormde er zich al vlug een selecte kopgroep bestaande uit toppers als o.a. Gerd, David, Pantani, Dirk, Simon en Geert Depoortere II. Een splijtende demarrage van David deed de stem van radio Tineke overslaan maar Pantani liet zich niet kennen en bracht na een 2-tal km een hergroepering tot stand. Gerd won op magistrale wijze de spurt. Een achtervolgend groepje (Jan, Jo, Diederik, Joost en Red Philip) kon onder impuls van een ontketende Diederik (Etixxpreparaten?) de schade beperken en mee aanschuiven aan de rijkgevulde tafel van een deugddoende pitstop. Radio Tineke kraakte in al zijn voegen toen de president fondateur het slachtoffer werd van een crevaison. Een aandoenlijke vlaag van solidariteit daalde over Mark neer, de vele handen maakten licht werk en het aldus gevormd busje kwam nog net binnen de tijdslimiet toe. Ivan liet zelfs hebben, houden en drinkpul achter om Mark bij te staan! Ontroerende taferelen op zondagmorgen. Het 2de ritgedeelte had nog meer in petto. Twee heuse regenvlagen herschiepen ons wielerleger in een bende waterkiekens die kakelend achter elkaar beschutting zochten. Dit leverde heroïsche Flandrientaferelen op waarvan het gevecht met de regenjasjes voor spectaculaire beelden zorgde. Gepijnigd, gepokt en gemazeld ging het richting Heule waar uiteindelijk een zonovergoten eindmeet alles goed maakte. Bij het ter perse gaan kon nog vernomen worden dat onze president te Werchter in extremis door de First Lady gered kon worden uit de alles overrompelende en klauwende zuigkracht van de plaatselijke modder. De bottienen werden ter plaatse ritueel geslacht.  Eind goed, al goed. 106 km, 27,3 (!) gemiddeld en 17 deelnemers. Een bijzondere vermelding voor kopmannen Gerd en David : wat een prestatie!

Tot zondag!

Red Philip

Verslag van de rit van 26 juni 2016 Maarkedal


Een ongewoon beeld bij de start van de 17de rit. Een zonderling individu had zich in camouflagekledij en gewapend met een opvallend schiettuig verschanst in het Kasteelpark. Wat was hier aan de hand? Werd Fanny gestalkt bij het ineenknutselen van haar bolide? Hadden de Streuvelsvijanden n.a.v. het vorig verslag de vendetta gezworen en een zelfmoordterrorist ingehuurd? Of hadden we plots te maken met een talentscout op zoek naar vers wielerbloed? Niks van dit alles, zo bleek. Ons alert bestuur had een fotoshoot besteld bij niemand minder dan ex-Tinekesvriend en huidig museumhouder van onze vereniging, Rudy Vansteenkiste. Onze oudstrijder had in alle vroegte zijn zondagse kalender geblokkeerd om een nieuwe generatie wielertalent op de gevoelige, digitale  plaat te komen vereeuwigen. Dit getuigt van klasse en van een grenzeloze liefde voor de huidige helden en heldinnen van het carbonnen , semi carbonnen of nog stalen ros. Bedankt Rudy! Fier als een gieter showden we dan ook onze kathedralen van lichamen , gevormd, gebeiteld en afgelijnd door talrijke fietskilometers en menig afgeroomde dagschotel. Onze sponsors zullen uiterst tevreden zijn dat hun merknaam op een dergelijke manier alle eer wordt aangedaan. We mochten ook enkele special guests verwelkomen die wegens andere verplichtingen noodgedwongen de fiets op stal dienden te laten. Zo verschenen onze volslanke mannequins Mark en Geert Depoortere 1 in het gezelschap van filet purcoureur Diederik ook op de catwalk. De camera begon in alle richtingen te flitsen, vooraanzicht, rugaanzicht, met helm, zonder helm. Zelfs een drone-achtige shoot zat in het pakket. Yvan drong nog even aan op een verregaander ontbloting van de Tinekeskroon maar de ethische commissie van de club had jammer genoeg vergeten een naaktfotografievergunning aan te vragen.

Marie nam plaats achter het stuur van de volgwagen en meteen wreven de bookmakers zich flink in de handen. De vraag was niet zozeer “wie rijdt vandaag plat?” maar eerder “hoeveel zullen er vandaag lek rijden?”. De prognoses vlogen in het rond. Onverklaarbaar hoezeer een sportdirectrice invloed uitoefent op de onvoorspelbare rekbaarheid van een binnenband. Helaas, driewerf helaas, deze keer besloot ons eliteteam om Marie volop te laten genieten van een met zon overgoten landschap  door vakkundig alle bultjes en andere oneffenheden in het wegdek te ontwijken.

De architecturale parcourstekening van Kevin was opnieuw een pareltje van de zuiverste soort. Je vindt parels niet alleen in oesters maar ook in het wielerbrein van deze messcherpe FCB-fan. Zo stonden o.m. de Ladeuze en andere kuitenbijters op het programma. Alles werd uit de kast gehaald : spierkracht, zweetdruppels en tandengeknars. De ademhaling vertoonde een cardiogramachtige curve, het hartritme leek op de blauwdruk van een bergetappe uit de Tour en de kasseien geselden  “paard en ruiter”. Als gladiatoren pakten we elke hindernis keurig in. Dwangarbeiders van de weg en dit op zondagochtend. Verbetenheid en verbondenheid voelen in het heetst van de strijd, gedragen door vriendschap en afgeborduurd met een samen uit-samen thuisgevoel…Kan het nog mooier?

Tijdens de pitstop werden we verwend met spijs en drank waarbij Geert Sioen tot de onthutsende vaststelling kwam dat zijn echtgenote een heuse wafelfabriek runt. Bedankt Marie.

De 2de rithelft had nog enkele  speciallekes in petto waarbij de conditie verder aangescherpt werd. Als klap op de vuurpijl volgde nog een bloedstollende finale langs de oevers van het kanaal waar er opnieuw grenzen werden verlegd.

Voldaan en blijgezind rolden we over de Heulse eindmeet. 96 km, 26,6 gem, 550hm en 19 leden.

Tot zondag!
Red Philip
 
NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1231449854

Veteraan van vele oorlogen

Ik heb nog eens nagezien bij de  magazijnen van de cyclisten WO I

De fiets van deze veteraan zou in de oude kazerne van Leopoldsburg staan.
Hij is even roestig van kleur als de foto,
maar de wielen draaien nog.

De pomp ervan is verdwenen,
best er een mee nemen bij afhalen van het
“vehicle”, dat moet niet direct .


Gepensioneerde cyclisten kunnen gratis eten in de kantine.

Rudy

De prochiewerkers: één werker en drie kijkers


Duivelsgekte slaat ook toe bij de Tinekesvrienden....


Verslag van de rit van 19 juni 2016 rally Wevelgem


Een primeur middenin het seizoen : eerste deelname van onze weergaloze vereniging aan een rasechte, onvervalste rally, nl. Gent-Wevelgem. Een feilloos opgeruimd EK-dorp was volledig klaar om de enige echte vips van deze aardkluit te ontvangen : de Tinekesvrienden-en vriendinnen. De aanwezigheidskruisjes van Pantani hadden deze keer een  nog zwaarwichtiger belang. De financiële gezondheid van de clubkas stond immers op het spel vanwege de inschrijvingstol die onze SB-PM ter plaatse moest ophoesten. Via de meest gesofistikeerde communicatiemedia werden de aanwezigheidscijfers draadloos aan Willy overgemaakt. De wondere wereld van de technologie deed de rest. De postduif verbleekt daarbij en wordt aldus gedegradeerd tot een hulpeloos wezen dat bloederig geslacht wordt op het altaar van de concurrentie en wijd gapende aandeelhouders. Marie reed gepakt en gezakt Ten Koetshuize op maar moest vanwege de combinatie geen volgwagen met de explosiviteit van haar extra bidon superplus benzine, inbinden en het ontvlambaar goedje terug thuis afzetten. Ze haalde alsnog op biobrandstof de start. In gestrekte draf ging het richting Wevelgem alwaar het peloton nog aangedikt werd met David, Willy, Kevin en een duidelijk afgetrainde president. Het gonsde van bedrijvigheid rond de plaatselijke kerktoren, de sfeer van de wielerhoogdagen hing in de lucht. De zon van haar kant hing ook in de lucht al was dit eerder een verhaal van willen maar niet kunnen. Het grote werk kon beginnen, de speeltijd was voorbij. Clubmacho’s (lees : de hoeders van de meest flexibele echtgenotes) Dirk, Pantani, champ Piet en Geert Depoortere II kozen voor de 130 km, de echte Tinekescoureurs waagden zich aan de meer bescheiden 90 km. In een rally als deze komt men onderweg veel schoon volk tegen en waant men zich te midden een echte klassieker. Zo vielen we het gele Supra Bazarteam in de nek om ze vervolgens stuk voor stuk aan onze brochet te spiezen. Het viel daarbij op dat ex-Tinekescorryfee Patrick nog altijd aan één been genoeg heeft om daar zijn troepen aan te vuren. Een andere maar niet minder opvallende vaststelling was dat onze kleine broerkes, de Streuvelsvijanden, een heuse kledingsponsor op de kop hebben getikt. Het vroegere bont allegaartje van schudden en beven ziet het wielerleven door een roze bril en rijdt nu rond in een oogverblindende outfit van Optiek Vision. Onze Raad van Bestuur volgt deze ontwikkeling in ieder geval met een vergrootglas op de voet en zal niet aarzelen gepast op te treden indien de gevestigde pikorde in het gedrang dreigt te komen. Of hoe concurrentie iedereen alert houdt. In de koers naderden we ondertussen de Kemmelberg, kuitenbreker van dienst. Na enkele km rond die hete brij te hebben gefietst , splitste het peloton zich in Kemmelbergbelievers en non-believers. Voor beiden wachtte in Kemmel een welkome bevoorrading met cake, peperkoek, bananen en Alprovocht. Marie en Mark haalden na een uitgelopen sanitaire stop nog net de tijdslimiet. Het verhaal van de oude bok en het groen blaadje werd bij deze ontkracht. De brede rug van de president-fondateur had enkel dienst gedaan als alibi voor een dreigend zedendelict. Nadat de prostatisten onder ons naar believen gestruifeld hadden, trok de karavaan met een lege blaas vredig richting Wevelgem. Dit was evenwel zonder Red Philip gerekend die even verderop roet in het wielereten gooide. Hij verslikte zich in een poging om een riooldeksel te verkrachten en moest daardoor lijdzaam toezien hoe de voorband zijn laatste adem uitblies. Bij gebrek aan volgwagen werden we plots terug in de goed oude tijd gekatapulteerd waarbij de geest van Briek Schotte uit de fles ontsnapte en boven onze hoofden kwam spoken. Zo dienden er 8 handen aan te pas te komen om het voorwiel uit zijn hachelijke positie te bevrijden terwijl de voortgebrachte geluiden bij het monteren van de buitenband  aan de teloorgegane Kreuners deed denken. De president leidde hierbij de debatten en bewees zodoende van alle markten thuis te zijn. Met vereende krachten werd alles in zijn oorspronkelijke toestand hersteld. De paparazzi hadden  een vette kluif aan dit schouwspel. Na dit gesmaakt oponthoud ging het gezwind richting heimat.  Marie hield er in de finale nog even de spanning in door als een professionele benjispringster spectaculair tussen haar kader aan de rekker te hangen. Op karakter en onder de presidentiële vleugels vervoegde ze terug het peloton. Sterk Marie! 100 km, 26,6 gemiddeld en 25 leden. Tot zondag!

Red Philip

Tinekesvriend op de Mont Ventoux alt 1911m


Zoek de 7 verschillen en de gemene deler

op de foto klikken om te vergroten

Verslag van de rit van 12 juni 2016 Yzertoren Diksmuide


Consternatie alom aan de incheckbalie van ons vipdorp. Wat was hier allemaal aan de hand? Koning Voetbal leek met zijn hele hofhouding neergestreken aan het Kasteelpark. Het leek wel of er eindelijk een locatie gevonden was voor het nieuwe KVK-stadion : een gigantisch scorebord of was het een TV-scherm in combinatie met tonnen drank van het merk “mannen weten waarom”. Meer moet dat niet zijn om het kruin van het Belgisch voetbal en bij uitbreiding dat van Europa regelmatig eens in het kruis te tasten. MM Pantani stond er beverig en met een zenuwlachje de rugnummers uit te delen. Bleek dat hij vanwege zijn feestdag huisarrest had gekregen van Peggy waarop hij onmiddellijk ontwenningsverschijnselen begon te vertonen. Bij gebrek aan een zittend gat had hij nog vlug in alle vroegte een cake uit de oven getoverd die op dit eigenste moment van puur genot op de keukentafel stond te dampen. Petra van haar kant besefte dat alle bestuursgewicht weer op haar sterke schouders zou belanden maar ze bewees direct een echte vrouw van de wereld te zijn : ze wenste alle papa’s, potentiële papa’s en opa’s een gelukkige vaderdag. Bedankt Petra, van klasse gesproken! Het ex-bestuur was dan weer wel goed vertegenwoordigd : anciens als de president-fondateur en de ex-secretary-general stelden hun expertise gratis ter beschikking van de club. Hét nieuws van de dag tekende we echter op vanuit Zuid-Frankrijk. Niemand minder dan onze president had in clubtenue het Ventouxmonster bedwongen in een tijd van 2u14! De laatste loodjes wogen het zwaarst door een strakke tegenwind en een temperatuur van amper 10 gr. Wat een prestatie, proficiat voorzitter! De SB/PM van zijn kant speelde het leep en delegeerde zijn taken aan zoon Kevin die meteen ook instond voor de ritarchitectuur. Om 7:30 stipt zwaaiden we een ietwat beteuterd kijkende Pantani uit. Zou hij nu net als zijn cake van puur genot de keukentafel doen dampen of zou de warme schoot van vrouwlief nog andere plannen gesmeed hebben? Wat er ook van weze, onder een grijze wolkenhemel trokken we ons op gang, hopend dat moeder natuur haar vocht zou kunnen ophouden  en haar winderigheid zou kunnen bedwingen. Meteo Tineke wist opnieuw op D-7 al haarscherp de juiste analyse te maken : een droge voormiddag met hier en daar wat geurloze windenergie. We kozen het hazenpad richting Ijzertoren. Heerlijke lichtlopende wegen streelden onze banden, het leek wel of Kevin fluisterasfalt besteld had. Langs de befaamde rivier De Ijzer gingen we op zoek naar de toren van “nooit meer oorlog”, plus jamais de guerre”, no more war” en “nie wieder krieg”. Men overweegt nu om er ook nog een Arabische versie aan toe te voegen. Als eerbetoon aan de Vlaamse gesneuvelden van WO I koersten we gedurende 6 km dat de stukken er haast afvlogen. We dynamiteerden alshetware de kuitspieren, er werden snelheden van om en bij de 50 km/u  genoteerd. Zeer diep gaan om vervolgens te kunnen genieten van een smaakvolle pitstop : ook dat is vaderkesdag. Jacques serveerde op dé Vlaamse locatie bij uitstek zelfgemaakte taarten overgoten met multinationalgoud. Bedankt Jacques! Op de terugweg had Kevin nog enkele verrassende hoogtemeters in zijn achterzak. Een heerlijk glooiend parcours met 3 opeenvolgende hellingen en evenveel afdalingen deden de benen kreunen van plezier. Niemand bleek bereid lek te rijden, te vallen of mechanische pech te simuleren. Net zoals alle benen is dus ook het materiaal in optima forma. Uiterst gesmaakte rit  die bol stond van Vlaamse historiek. Prachtig werk Kevin!

18 deelnemers, 102 km en een fabuleus gemiddelde van 28,8!

Dit team is conditioneel klaar voor het grote werk!

Tot zondag!

Red Philip

 

Verslag van de rit van 5 juni 2016 Montroeuil


De morgenstond heeft goud in de mond, maar soms ook lood in de kont. Zo kwam het dat ons vipdorp iets dichter tegen het vertrekuur volliep dan normaal. Diederik, sportdirecteur van dienst, hield er even de spanning in maar voor de ultieme suspens zorgde parcoursbouwer Geert Sioen : in extremis maar toch nog just in time reed hij plechtstatig de tarmac op. Een zucht van verlichting waaide met stormkracht doorheen het 19-koppig peloton waar enkele bovenkamers in alle stilte reeds alternatieve routes aan het prepareren waren. Proactiviteit, professionalisme, snelheid van uitvoering, geografische topkennis gecombineerd met  just in time delivery : het zit allemaal in de genen van deze club. Het werd al meteen duidelijk dat het wolkendek een hele voormiddag lang zou doen waar de Rode Duivels tegenwoordig specialisten in zijn : mist spuiten. Bij ons in afwachting van een lange hete zomer, bij de voetballers als prelude van een ijzersterk EK. Onze ritarchitect vroeg zich vol verwondering af of zijn gps niet spartelend  zou ten onder gaan in die dikke erwtensoep, maar de aanwezigheid van president-fondateur Mark – de back-up aller parcoursbouwers – deed zijn bloeddruk met enkele eenheden dalen. Petra, ons eminent vrouwelijk bestuurslid en voorvechtster van een start om 8u, diende alle bestuursgewicht op haar schouders te torsen. Niet evident gezien de te verwachten hoogtemeters maar Petra stond pal en gaf de rest van de bestuurstop het nakijken. Onze gestelde lichamen zaten heinde en verre in zonniger oorden, al dient het gezegd dat de voorzitter in la douce France bij een temperatuur van 24 graden 72 km en maar liefst 800 hoogtemeters in zijn achterzak stak. Een hoogtestage om u tegen te zeggen. Naar verluidt bakte de First Lady het ondertussen nogal bruin. Pantani verzilverde zijn superbenen in de Kamklassieker waarbij de prijzenkassa rinkelt als nooit tevoren. Het komt hem in ieder geval goed van pas want de combinatie van 24 jaar huwelijk met de verjaardag van Peggy heeft de impact van een terroristische aanslag op de geldbeugel. Proficiat Peggy en Wim! De rit bracht ons naar het Waals Centraal Massief en kon gelden als voorbereiding op de Pyreneeën-en Alpenklassiekers. De pittoreske vergezichten werden jammer genoeg aan onze ogen onttrokken maar gezien de soms verraderlijke vette toestand van enkele wegen, bleek het geen overbodige luxe om alle aandacht toe te spitsen op hetgeen Geert onder onze wielen schoof. Zo deden Kevin en Geert Depoortere II een Paris-RoubaixSaganneke door op een bijzonder acrobatische manier overeind te blijven. Stuurmanskunst van de bovenste plank gebracht door 2 superatleten met een verschillende voetbalsmaak. Xavier van zijn kant reed vloekend en zuchtend rond : een nochtans pas met spoed geopereerde derailleur verslikte zich opnieuw waardoor het onding deze week opnieuw onder het mes zal moeten. We duimen voor een wonderbaarlijke genezing. Opvallend feit : Mark wierp zich op tot de vader van de porseleinenwinkel. Hij waarschuwde het achteropkomend verkeer dmv een pinkend rood licht op zijn achterwiel. Uitzonderlijk en uitzwenkend vervoer dient uiteraard aangekondigd te worden. Na enkele uit de kluiten gewassen hoogtemeters piste een ronduit formiCoucke-achtige pitstop als een engeltje op onze tongen. De Etixxrepen gingen als zoetebroodjes naar binnen en het zwarte Colagoud spoelde alle achtergebleven calorieën keurig richting spijsverteringsstelsel. Bedankt Diederik!

In het 2de ritgedeelte werden we opnieuw verwend met gastronomische hoogtemeters die vlot verteerd werden. De finale speelde zich voor de gelegenheid af in het centrum van voetbalstad Kortrijk waarbij we een glimp konden opvangen van het Beachvolleybaltornooi. Schaarsgeklede dames gaven er zodanig van jetje dat Yvan al plannen smeedde om volgend seizoen deze rit in te ruilen voor een zitje op de volleytribune. Solidair als we zijn, zullen we ook deze datum met stip aanvinken op onze agenda. Ander opvallend feit is dat er naast een pitstop ook 2 pisstops dienden ingelast te worden. Of hoe de demografische evolutie ook de Tinekesvrienden impacteert : to prostaat or not to prostaat, that’s the question! 19 renners, 93 km en 25,6 gemiddeld. Een dikke merci aan parcoursbouwer Geert voor de nieuwe wegen en de talrijke hoogtemeters. Ferme rit!

Red Philip