contact

Verslag van de Merlijntjesrit 20 augustus 2017 rond Tielt

Na de talrijke rituele calorieverbrandingen op de flanken van de Vlaamse heuvels had onze kalendermaker in een overgangsetappe voorzien. Een welkome afwisseling voor lijf en leden, een recuperatiekuur voor beschadigde spiervezels en een uitgelezen kans om de hematocrietwaarden naar normale proporties te herleiden opdat het bloed niet zou veranderen in stroperig, geestrijk vocht. We noteerden een drukte van jewelste in ons VIP-dorp. Koning Vakantie had zonet troonsafstand gedaan en was niet vergeten zijn onderdanen gratie te verlenen. Het resultaat mocht er wezen : maar liefst 24 deelnemers waaronder sportdirecteur Yvan verdrongen zich aan de inschrijvingstafel. De ervaren Yvan krabde zich daarbij vertwijfeld in de haren maar had gelukkig met alle mogelijke scenario’s rekening gehouden. Hij diste dan ook met sprekend gemak plan B uit zijn koffer op : het vierendelen van proviand en het recycleren van sportdrank. Twee van de werken van barmhartigheid, de hongerigen spijzen en de dorstigen laven, kwamen aldus nooit in het gedrang. Het 3de werk, de naakten kleden, nam de president voor zijn rekening. Zo probeerde hij Arne te bedekken met zijn vorige clubuitrusting hetgeen evenwel jammerlijk mislukte. De spierballen van een KVK-sup bleken niet compatibel met de tractorbenen van een Zultesup. Voor Arne zit er niks anders op dan het seizoen “naakt” uit te fietsen. Wie ook klamme handjes kreeg bij het zien van een dergelijk omvangrijk peloton was onze SB/PM Willy die al even vertwijfeld via het mobiele 4G netwerk vlug de clubrekening appsgewijs checkte. Na de rit was er op kosten van de Vereniging (het woord Club lag iets te gevoelig vanwege een plotse opstoot van epidemische derbykoorts in de regio) immers een bacchanaal voorzien in ’t Merlijntje. Gelukkig kon Willy nog putten uit een extra voorraad zilverlingen  die hij veilig en wel in zijn achterzak had opgeborgen. Nuchter boerenverstand gekoppeld aan financieel inzicht, men zou zweren dat Willy in een vorig leven bankier is geweest. Fanny en Petra hadden niet kunnen weerstaan aan de smeekbede van vorige week en vereerden ons terug met hun aanwezigheid. De vrouwelijke touch deed een frisse wind door het peloton waaien.
Onder leiding van Mark, onze ervaren gids en fiere geletruidrager, vertrokken we om 7:30 stipt voor een rit richting Ruiselede. Daar waar Mark vorig seizoen zijn architecturale kunststukjes steevast met regen overgoot, slaagt hij er tijdens deze jaargang wonderwel in om het telkens droog te houden. De Arme Klaren blijken nu éénmaal dol te zijn op fipronileieren terwijl de Mark content is dat hij  er op die manier vanaf geraakt. Van een win-win situatie gesproken.
Op nieuwe, vaak met fluisterasfalt bedekte  wegen (waar blijft hij ze uithalen?)  was het zeer aangenaam fietsen. We stoomden geruisloos en ongemerkt vlug op richting pitstop waar Yvan ons naast zijn koud buffet ook vergastte op het sexy optreden van een plaatselijke schone. (zie foto hieronder) Het bleek om een hobbykokkin te gaan die met plezier kwam proeven van de rijkgevulde pitstoptafel. Bedankt Yvan!
Tijdens de terugweg bleven we genieten van de ritarchitectuur waarbij iedereen gevrijwaard bleef van materiaalpech of ander onheil. Murphy is zo vriendelijk om op reis te vertrekken als iedereen terug is. Soms valt er te klappen met die onverlaat. Tussendoor slaagde Willy er nog in om  door middel van een geniale dribbel de code van de clubgps te kraken.
Zonder het goed en wel te beseffen reden we plots het mondaine Gullegem binnen waar we ons met veel plezier laafden aan het clubtraktaat.
Opnieuw een heel mooie rit waarvoor dank aan Mark. 80 km, 26,8 gemiddeld en 208 hm.
Tot zondag om 8u!
Red Philip
 NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1933629114


Sfeerbeelden van de Merlijntjesrit met dank aan fotograaf Piet












Verslag van de rit van 13 augustus 2017 Berendries

Na onze strapatsen van vorige week stonden we in de vroegte van de zondagmorgen opnieuw paraat voor een remake van Geert S zijn bergbestseller. Wie dacht dat na het autoloos gesukkel op D-7 de Edelare, Leberg en Berendries zomaar zonder slag of stoot geruisloos van het programma zouden afgevoerd worden, kwam bedrogen uit want deze club geeft zich niet vlug gewonnen. Het moet zijn dat het congéspook langzaam maar zeker getemd raakt want het deelnemersaantal steeg in 1 ruk met 3 eenheden : 14 man aan de start, sportdirecteur Jan inbegrepen. Onze vrouwkes lieten het echter nog massaal afweten en natuurlijk hopen we op een spoedige terugkeer van dit elegant gezelschap met de wapperende manen. We trokken ook presidentsloos over berg en dal want de voorzitter had iets te vieren met de first lady. First things first, met heuglijke gebeurtenissen is het zoals met briefwisseling : die verdienen een prioritaire behandeling. Voor de rest een opgemerkt heroptreden van Buffalo Benny die tegenwoordig met een sombere 1 op 9 blik door het landschap fietst terwijl de eveneens wederoptredende SB/PM Willy afgetraind en zoals altijd goedgehelmd zijn opwachting maakte. De scalp van de Mont Ventoux bengelde nog gedeeltelijk uit zijn achterzak : enorme prestatie die opnieuw duidelijk maakt dat de vergrijzing van de bevolking vooral tussen de oren zit. Ook David, Pantani en Xavier staken opnieuw hun wiel aan het venster hetgeen de snelheid van uitvoering van Europaleague  naar Championsleagueniveau catapulteerde.
Consternatie evenwel toen een verbouwereerde Joost plots om 7:29 met een blaffende fiets aan de leiband zijn opwachting maakte. Het arme vehikel was met zijn voorpoot in een nagel gesukkeld. Er werd ter plaatse voor de korte pijn gekozen : Jan bouwde de volgwagen om tot een ambulance waarna een amputatie zonder verdoving gevolgd werd door de plaatsing van een wielprothese. Het arme ding slaakte nog een Gaiaanse zucht maar raakte in extremis nog klaargestoomd voor de strijd. Topdokterstoestanden bij de Tinekesvrienden!
Ritdirigent Geert S had ondertussen  het deelnemersveld goed gemonsterd en pakte meteen uit met een primeur. Hij delegeerde het kopmanschap aan superknechten David en Kevin waarna hij op megafoonachtige wijze juist na de frontlinie de gps-lakens uitdeelde. Evolutie zonder grenzen. In een mistig decor rukten we in colonne op richting Vlaamse Ardennen waar het landschap pittoresk is, de bomen uitnodigend wenken, de wegen glooien en hier en daar kleine bergrivieren het geheel een zuiders karakter bezorgen. Op de Edelare werd het peloton op 1 lijn getrokken en verraadden de wiegende bovenlichamen gekoppeld aan samengebalde beenspieren een hellende moeilijkheidsgraad. Iedereen reed gezwind de goedbollende flanken omhoog terwijl onze geletruidrager Marc extra trainde door de rode lantaarn mee over de top te sleuren. Wie omhoog zegt, zegt ook naar beneden en dat zorgde meteen voor bijna gemotoriseerde snelheden. Joost had ondertussen al voor extra sponsorinkomsten gezorgd door eerst zijn pulle weg te gooien en daarna zodanig in discussie te gaan met zijn ketting dat ze tussen hamer en aambeeld viel. Radio tour raakte oververhit terwijl Jan overuren draaide. De toeschouwers smulden van zoveel spektakel en Joost begon zich af te vragen wat hij toch in ’s hemelsnaam misdaan had. Op de gezwollen rug van de Leberg speelden we opnieuw kilo’s calorieën kwijt terwijl Joost alias Murphy de ultieme oppergaai afschoot : zijn ketting verloor het gevecht der Titanen, knakte en bleef vervolgens roerloos liggen op het asfalt. Vertwijfeling in de gelederen, het onding werd opgebaard en pechvogel Joost mocht voor de 2de keer in 3 seizoenen bij Jan in de bezemwagen kruipen. De videoref deed alsof zijn neus bloedde en floot voor pitstop in Zwalm. Sportdirecteur Jan rukte opnieuw uit al was het nu met zeer welkome spijs en drank, waarvoor dank! Met een volle maag serveerde Geert S ons vervolgens op een hoogtemetersdessert waardoor iedereen flink “boerend” de maag kon ontlasten. Ook dat is wielertoerisme in zijn puurste vorm. De legendarische Berendries sloot de bergaflevering passend af waarna in de finale langs het kanaal nog een demonstratie ploegentijdrit ten beste werd gegeven.
Zeer gesmaakte rit waarvoor dank aan ritarchitect Geert S en de kopmannen Kevin en David. 106 km, 14 deelnemers, 27,2 gemiddeld en 599 hm. Tot zondag!

Red Philip

Joost "machtsmens" Murphy tot opgave gedwongen op de Leberg 13 augustus 2017


Verslag van de rit van 6 augustus 2017 op weg naar Berendries maar tot Ladeuze geraakt

Het proces van ontwaken en de buitentemperatuur voelen had meer voeten in de aarde dan gewoonlijk. Er was niet alleen de zegedronken toestand na een pot sprankelend voetbal waaraan een oververdiende zege gekoppeld werd. Er werd ook een twijfelachtige temperatuur van een 11-tal graden (1 per deelnemer)  waargenomen die zorgde voor enige verwarring in de keuze van het clubkostuum. Feit was dat Geert Sioen een bergreis gepland had die de zweetproductie en het calorieverbruik zodanig zou opdrijven dat de opwarming van de aarde in een stroomversnelling dreigde te belanden. Maillot jaune Mark, terzelfdertijd clubfondateur, clubgps en ex-poids lourd fietste in het gezelschap van Geert Depoortere 1 de tarmac op. Beiden kennen bijzonder goed onze kalender en hadden in functie van deze rit net een hoogtestage in het fabelachtige Oostenrijk achter de rug. Kevin en Piet waren eveneens terug van de partij. Ook zij hadden ettelijk hoogtemeters in de benen na o.m. de Mont Ventoux in hun achterzak te hebben gestoken.  Door de grillen van de kalender gekoppeld aan het vakantiespook werden de Kyotonormen moeiteloos gehaald : geen uitlaatgassen van de volgwagen want die was er niet. Het was dan ook met uitpuilende achterzakken vol proviand, verborgen fipronil, reservebanden, Pollentierperen, spieringkoteletten en ander superfood dat we onze door spierkracht aangedreven rossen tussen de benen staken op zoek naar spannende avonturen in de Vlaamse Ardennen. Man in vorm Kevin nam samen met sherpa Geert ons elftal op sleeptouw. Geen ontevreden bankzitters op het wedstrijdblad hetgeen inhield dat deze ploeg het eendrachtig zou moeten uitzingen tot in de ultimo kilometro. Het was alsof het ronddraaien van de benen de buitentemperatuur op een dieselachtige manier deed aanslaan. 50-plussers springen nu éénmaal behoedzaam om met hart en bloedvaten : direct de gaskraan opendraaien is uit den boze vanwege acuut ontploffingsgevaar. Aan kilometerpaal 20 had Geert Depoortere 1 een eerste verrassing in petto : achterband plat vanwege het niet meer kunnen torsen van enkele overtollige vakantiekilo’s. Geen nood evenwel, als een volleerde mecanicien stroopte Geert de buitenband van de velg om vervolgens een durexachtige binnenband te plaatsen. De aap kwam pas echt uit de mouw toen Piet zich plots outte als een wolfterrorist in schapevacht. Hij toverde een niet-ontmantelde bom uit zijn achterzak die gevuld bleek met diepgevroren ipv gebakken lucht. Mark riep direct alle hens aan dek. Hij belde net niet naar Dovo maar gaf Piet het bevel handschoenen aan te trekken ten einde op de plaats van delict geen vingerafdrukken achter te laten. Met ingehouden adem werd de band gereanimeerd en konden we opnieuw geruisloos en zonder brokken te maken, vertrekken. Oef! In Melden toverde Geert een 2de verrassing uit zijn helm : zijn achterband ontplofte in uitgesteld relais! Murphy bleek de echte terrorist en had zich ongemerkt onder ons gemengd. Ramp in het kwadraat want de buitenband hing zowat aan flarden. Als de nood het hoogst is, is de redding bij deze club evenwel nabij. De president ontpopte zich als crisismanager en zorgde in een handomdraai voor logistieke ondersteuning door zijn broer in te schakelen die op een boogscheut van deze onheilsplek resideert. Een rustientje, een halve kilo lijm en een voetpomp van een wieleroudstrijder verder en we waren opnieuw klaar voor de strijd. In navolging van de voorzitter deed ook onze Tripadvisor Kevin zijn duit in het zakje om nog binnen de tijdslimiet de huiselijke patatten te kunnen verorberen. Hij wisselde in een handomdraai met Geert van parcours en kneep aldus 10 km van de voorziene afstand. Dit bestuurt barst van het talent dat erin slaagt het onoplosbare op te lossen. De hindernissen die nog op ons lagen te wachten waren overigens niet min : Ladeuze, Boigneberg, achterkant Koppenberg, een berg zonder naam en de Tiegemberg! Hoogtemeters à volonté op de korte ruimte. Wesley, Piet, Mathijs, Yvan, Geert Sioen en de president zorgden voor een doorgedreven conditietest waarvoor uiteindelijk iedereen slaagde. Een vluchtige pitstop vulde de hongerige magen waarna we incidentloos en ruim binnen de tijd Heule binnenreden. Speciale vermelding voor de kopmannen Geert S, Kevin, Mathijs, Piet en een dikke duim voor de stoïcijnse tussenkomsten van de president en Tripadvisor Kevin die een uitzichtloze situatie omtoverden in een schitterende opportuniteit.
95 km, 26.5 gem en 582hm! Tot zondag voor een remake van de rit van Geert!

Red Philippe



De pechvogel van de dag aan de voet van den druivelaar 6 augustus 2017


Pitstop op de top van de Koppenberg 6 augustus 2017


Verslag van de rit van 30 juli 2017 Plugstreets

Groot bezoek aan onze wielerpaddock deze zondagmorgen. Niemand minder dan de president junior (babydoc in de volksmond) bood zijn diensten als sportdirecteur aan! De president zelf was in de loop van de week geridderd in de orde van de ritarchitectuur en gaf zijn nakomeling een uit de kluiten gewassen ochtendbriefing. Architectuur mag hierbij letterlijk genomen worden want er kwamen ragfijne tekeningen en blitse luchtfoto’s aan te pas. Alle geografische gegevens en omleidingen waren gedetailleerd in kaart gebracht. Proactiviteit zit diep geworteld in de bedrijfscultuur van bpost : regeren is vooruitzien!
Het deelnemersveld heeft nog altijd enige last van de vakantiegekte : 9 congélozen – echte dwangarbeiders van de weg – vulden niet alleen het wedstrijdblad maar werden ook bereid gevonden moeder de vrouw te laten voor wat ze was en de klimatologische omstandigheden te trotseren. Het wolkendek leek boos en droevig terzelfdertijd , de wind floot in alle richtingen en blies de zuurstofrijke lucht via de neusgaten tot diep in de longen. Verder noteerden we de belangrijke afwezigheid van maillot jaune Mark en klassementsrijder Geert Depoortere 1. Beiden werden jodelend gespot in het geboorteland van de fuhrer waar ze evenwel plichtsbewust en nauwgezet hun whereabouts bijhouden en doorspelen aan de wedstrijdjury.
Een in bloedvorm verkerende Geert Sioen werd bereid gevonden om aan de zijde van de president de wind te doorklieven en het peloton te gangmaken voor wat in meerdere opzichten een legendarische rit zou worden. Zo gaf Jan al in de aanvangskilometer het bevel halt te houden ter hoogte van de ingrijpende werkzaamheden die van Heule plaats een verbeterde versie van de Kortrijkse Grote Markt moeten maken. Terwijl we ons vergaapten aan de putten in de weg en de Stadskas verwisselde Jan clandestien van achterwiel. Dit kon allerminst de prei (lees : de pret) bederven want de nieuwsgierigheid naar dé ritsensatie ,nl. de befaamde Plugstreets, beheerste alle gesprekken en deed ons ernaar verlangen zoals Adam indertijd naar Eva moet verlangd hebben. In het zicht van de eerste strook kregen we het Gent-Wevelgemgevoel helemaal te pakken. In een file Indienne, de ene mooi na de andere, bestormden we als rasechte kamikazepiloten dit wielererfgoed. Heerlijke toestanden waarbij we in onze verbeelding (of is het zinsverbijstering) halfgekke wielerfanaten ons met het schuim op de lippen zagen vooruitjagen. Geert Sioen besloot geen risico’s te nemen en deed dan maar in wandeltempo aan sightseeing. Geert Depoortere 2 van zijn kant voelde zich enorm in zijn sas en verzette mee vooraan de bakens. Op een al even historische plaats had de president de pitstop ingepland : te Ploegsteert waar de geallieerden op Kerstavond 1914 de kanonnen inruilden tegen voetbalschoenen en de Duitse vijand partij gaven. Een magisch moment van broederschap dat vereeuwigd werd in een monument dat een verzamelplaats is geworden van clubattributen afkomstig uit alle Europese uithoeken. Hier proef je geschiedenis en word je stil van bewondering. Zoals boeken van verschillende ideologieën vreedzaam naast elkaar staan in de bibliotheek, zo liggen hier rivaliserende clubs verenigd in de gemeenschappelijke strijd. Indrukwekkend en een voorrecht om dit te mogen ervaren. Terwijl dit moment op de gevoelige plaat vereeuwigd werd, voorzag Pieter ons van spijs en drank, waarvoor dank!
We genoten vervolgens nog van enige neerdwarrelende mist en enkele Plugstreets waarbij een scherpe Mathijs zich in de voorste gelederen knokte en Geert Depoortere 2 opnieuw lichtvoetig aan de kop kwam sleuren. Arne fietste ook op wolkjes nu zijn favoriete club aan de leiding staat na het forfait van Eupen. Red Philip van zijn kant baalde als een stekker want een gehuurde boer had zijn ploeg middels een penalty schaakmat  gezet. Van een Trojaans paard gesproken. Schande! Er stond ook nog een bezoek aan Beselare gepland waar de tweejaarljkse stoet van de schoonmoeders op de agenda stond. Hemelse en steelse toestanden alginder! Op Mesenberg schudde de voorzitter nog eens duchtig aan de boom en werd op Moorseels grondgebied in de finale nog een  indrukwekkende cartouche afgeschoten. Jo draaide moeiteloos de grote platteau rond en Yvan deed, zelfs na 3 fietsloze weken, met sprekend gemak mee aan de fietsdebatten. Al bij al dus een bijzonder fit 9-tal dat 89 km afhaspelde tegen 27,2 gemiddeld en 456 hm overwon.
Bedankt president voor deze historische belevenis en het berijden van nog maar eens nieuwe paden! 

Tot zondag!

Red Philip

NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1889017807


De Tinekesvrienden aan de memorial "Christmas Truce 1914" Ploegsteert op 30 juli 2017


De Tinekesvrienden in actie op de Plugstreets



Let op de snelheid in het beeld!!!!


Verslag van de rit van 23 juli 2017 Godewaersvelde en de Catsberg

Hoogmeteoroligisch alarm aan “Ten Koetshuize” deze morgen. De President, notoir regenvestjeshater en redacteur van Meteo Tineke, is in het rennersdorp toegekomen met , jawel, een regenjasje aan. Hij heeft het Witte Huis en de First Lady verlaten midden een wolkbreuk maar aan het Park is het droog. De vraag van één miljoen luidt dan ook: krijgen we regen onderweg? Met hetzelfde flegma als Tariq Aziz destijds antwoordt de President: deze rit houden we het droog!!! Profetische woorden zal 4u verder blijken. Geen neerslag onderweg maar wel een stevige Zuidwester zorgt ervoor dat we onze guidon stevig moeten vasthouden. Slechts 9 fietsers en sportdirecteur Geert D 1 aan de aftrap  van deze bergrit richting Catsberg in regie van Geert Sioen. Voornaamste afwezige, na een uitgelopen  bacchanaal op de KVK Fandag, is onze regerende kampioen en clubverslaggever Red Philippe waardoor wat minder metaforen in dit verslag. De 2de meest succesvolle WTC club van Heule, zijnde de Streuvelsvrienden zijn zelfs maar met 4 starters en om een voormiddagje kaarten te vermijden doen ze dan nog onmiddellijk aan atoomsplitsing in een A en B afdeling. De 2 AA’s rijden ons een tijdje voor de wielen maar we laten ons niet vangen aan hun strak tempo en laten onze 50+ diesels de tijd om op temperatuur te komen. Geert S en de President nemen de eerste 45km kopwerk voor hun rekening en het is echt beuken tegen windkracht 10 in. Stampen en stampen met de neus in de wind en net boven het stuur, net als Yzeren Briek in den tijd. Vooral de lange stukken vals plat op de flanken van de Scherpenberg vergen het uiterste van het peleton. In Macronland aangekomen bestijgen we de eerste kuitenbijter van de dag, Boeschepe berg. Club GPS Mark misbruikt zijn geografisch Masterdiploma en snijdt samen met  compaan Bart op de top  het parcours af richting Catsberg of hoe hij weet dat de kortste weg tussen 2 punten een rechte lijn is met de minste hoogtemeters. De rest daalt 100 hoogtemeters tot Godewaersvelde om er opnieuw 120 te stijgen. Beneden wordt radio Tour opgeschrikt door een boenk die van Tomorrowland lijkt te komen: chute Joost die een Richie Porteke doet door teveel rond te kijken om te  genieten van het landschap en zo van het asfalt te schieten. Hevig bloedend aan de knie wil Porfieren Joost van geen wijken weten, verzorging op de top laat hij de service medical weten en hij trekt zo een bloedspoor tot aan het klooster op de Catsberg. Later op de dag zullen bloedhonden met het schuim op de lippen telkens weer de berg opstormen, waarom? Joost mag het weten. Vooraan is de strijd om de bergpunten losgebroken en vandaag neemt Mathijs  de bolletjestrui voor zijn rekening door op iedere helling als eerste boven te komen. Een kermende Joost wordt op een rustbank omgevormd tot operatietafel verzorgd door PM/SB Willy, 50j gelukkig gehuwd met een verpleegster, de Isobetadine spat in het rond, zie foto. Na de uitgebreide ravitaillering door Service Course Geert D 1 waarvoor dank stomen we avec le vent a la poupe richting Heule. Net als Arne op de heenweg valt Joost nog eens , zei het plat, het zit hem niet mee vandaag nietwaar. De President wil het GPS truukje van de Fondateur nadoen en neemt reeds een Plugstreet als voorbereiding op de rit van volgende week. Hij moet echter nog veel leren van Mark want het peleton zet hem op het verkeerde pedaal en hij moet tussen de volgwagens achtervolgen. Arne springt aan een STOP nog op een onorthodoxe manier van zijn ros met kettingverlies tot gevolg, parcoursbouwer Geert S regelt echter alles, is niet bang om zijn handen vuil te maken en laat de ketting vanuit zijn eigen  zadel weer in het gareel lopen. In de finale richting Moorsele schendt Willy met een chasse patate het niet-aanvalsverdrag net als even later Joost met een splijtende demarrage, en dat met een reservewiel en –knie… Het wordt echter een massaspurt aan 54u met op de voorste rij Desmet Senior en Desmet Junior. Moe maar gelukkig bollen we het Tinekesdorp binnen. Een van de zwaarste ritten van het seizoen, door de stormwind en de liefst 823 hoogtemeters, dit zijn er nog 170 meer dan de rally van Stasegem!!!! Dank aan Geert S voor het prachtige parcours en de vele mooie vergezichten. 105km aan 26 gem. Proficiat aan  de moedige atleten, allen zijn vermeld in het verslag :)


President


Joost op de operatietafel Catsberg 23 juli 2017


Tinekesflandriens op de Catsberg 23 juli 2017


Petra en Dirk aan de Pont d'Arc , Gorges de l'Ardèche




Tinekesromantiek op den Aubisque






Nu de tenoren in de Tour goochelen met seconden besloot ook onze gele truidrager Piet om de spanning in ons klassement aan te wakkeren. Hij stuurde zijn vakantiekat naar de start waarop onze ervaren clubfondateur Mark niet aarzelde om de leidersplaats al dan  niet tijdelijk over te nemen. Spanning verzekerd de komende weken, want naast Mark zijn er ook nog andere kapers op de kust die op zoek naar eeuwige roem als aasgieren rondom het gele kleinood zwermen. Enkele leden van ons peloton zijn momenteel trouwens in het land van Macron  fietsgeschiedenis aan het schrijven. Zo arriveerden Kevin, David en Ringo inmiddels op hun bestemming nadat ze als eerbetoon voor Tom Simpson de Mont Ventoux overwonnen. Heroïsche prestatie die hierbij vereeuwigd werd met een schitterende foto bij het Simpsonmonument. Petra en Dirk verzamelen ook hoogtemeters in Zuid-Frankrijk. We kijken ook hier reikhalzend uit naar enig fotomateriaal.  Als club kunnen we enkel fier zijn met dergelijke Tinekesambassadeurs!
Ex-MM Pantani mocht voor de gelegenheid zijn geografische tekening in het uitstalraam plaatsen terwijl Joost als sportdirecteur in de voetsporen van de legendarische Lomme Driessens trad. Evenwel geen Carl Berteele op de motor want die geniet nu van een welverdiende vakantie in Frankrijk waar hij in alle rust  zijn hobby beoefent : laveren tussen de wieleramateurs die zich gretig spiegelen aan de echte wielertoeristen.  We noteerden ook het fel gesmaakt wederoptreden van de scherp ogende good old  Jacques.  Onze ex-secretary general toonde meteen uit welk kwaliteitshout hij gesneden is door onmiddellijk de koppositie naast Pantani op te eisen. Op machinisten staat duidelijk geen leeftijdsgrens : ervaring gekoppeld aan eeuwige jeugd! Sterk!
Pantani troonde ons mee richting Asper voor een etappe die zich aankondigde als kasseivrij en hoogtemetersarm. Gaandeweg werd evenwel duidelijk dat de sportieve geest van onze parcoursbouwer toch enkele verrassingen uit zijn helm getoverd had. Zo testte hij eerst uitvoerig onze voet-en remreflexen  door in overleg met de plaatselijke politiediensten alle lichten op rood te laten springen, vervolgens diende hij een stevige portie versgebakken kasseien op  gedresseerd met een pittig sausje van hoogtemeters. Het was zodanig hotsen, botsen, rotsen en klappertanden op Nokereberg dat Xavier zelfs even de pedalen verloor terwijl achter hem een ontketend peloton in verspreide slagorde en vuurwerksgewijs deze uit de kluiten gewassen bult achter de kiezen stak. Spektakel van de bovenste plank dat even verderop een verlengstuk kreeg toen enkele plaatselijke agrariërs de show stalen met hun suskewietattributen terwijl de grassprieten nog achter hun oren hingen.  Figuren van bij ons. De pitstop te Asper kwam als een geschenk uit de hemel. Niet alleen verwende  Joost ons daar met spacecake van de betere soort en fris opgediende drank maar gaf ook Pantani er zijn visitekaartje af. Onze perfectionist had werkelijk aan alles gedacht : sanitaire voorzieningen gekoppeld aan een voorraad WC-papier dat de nacht doorgebracht had op het dak van een plaatselijke wagen. Onze president had meteen door dat het wel om gebruikte lapjes moest gaan want anders had dit allang pootjes gekregen. Maar nog was dit niet alles! Plots kwam Arne daar te midden de marktplaats uit de kast! Hij outte zich als Esseveesupporter hetgeen onze club met een enorm probleem opzadelt vermits art. 104 quater, &3, 2de zin van het clubreglement stelt dat het quotum van dergelijke sups (vastgesteld op 1) niet mag overschreden worden. Eén van de opties zou er kunnen uit bestaan dat SB-PM Willy kan bekeerd worden tot het KVK-supportersschap. Voer voor ons Politbureau.
In de  2de rithelft strooiden enkele wegversperringen wat roet in het gps-eten van Wim waarop onze clubgps Mark direct voor bijstand zorgde.  We raakten alsnog terug in de heimat via de Tiegemberg en een pittige finale langs het kanaal waar Tim telkens de lont aan het kruidvat stak door middel van twee stevige cartouches. Opnieuw een heel mooie rit waarvoor dank aan Wim, de medekopmannen Jacques, Geert Sioen, Diederik en sportdirecteur Joost. 94 km, 27,8 gemiddeld, 15renners en 394hm.
Tot zondag.

Red Philip



Gelukkige verjaardag Diederik! Pitstop op de Baneberg


Verslag van de rit van 9 juli 2017 Westouter

Terwijl de weermodellen van het KMI dagelijks wijzigen, paniek zaaien en verwarring stichten in de hoofden van wielertoeristen, blijft Meteo Tineke pal overeind. De voorspelling op D-5 is er telkens boenk op zodat dit geen toeval meer kan zijn. Er wacht onze president na zijn opruststelling in het grootste communicatiebedrijf van het land een schitterende carrière als weervoorspeller. Citaat : “toppie : zon, 28° en matige W-wind die goed zit voor de terugweg”. AUB zeggen ze op Club na een goal voor de thuisploeg, AUB zeggen wij voor de zoveelste Tinekesprofetie van het klimaat op zondag!
Een beetje een verweesd beeld bij de start van onze 19de rit : bij gebrek aan een sportdirecteur beperkte de taak van de MM zich tot het noteren van de aanwezigheden. Hij was op zaterdag enkele schietgebedjes gaan prevelen bij de Heilige van de lekke banden en de materiaalpech in de hoop iedereen een zorgeloze tocht te garanderen van start tot aankomst. Murphy werd daarbij verketterd als persona non grata. Het deelnemersveld vulde druppelsgewijs de Ten Koetshuize tarmac en klokte af op een minderheidsrecord van 15 dapperen. De juridische dienst van onze club had dat perfect voor mekaar gekregen : 15 is immers de minimumbezetting om ongehinderd de ruimte op de openbare weg te mogen innemen. Hier wordt werkelijk aan alles gedacht. Ringo, David en Kevin vertrokken zaterdag voor een gigantische 7-daagse richting Zuid-Frankrijk alwaar hun echtgenotes  ongeduldig zullen klaar staan om hun helden op de massagetafel te mishandelen. Enkele Tinekesvrienden hebben deze sportievelingen begeleid, terwijl ook een beginnend vakantieverlet begrijpelijkerwijze enige sporen naliet in ons peloton. Wesley had voor de gelegenheid een rit richting Westouter uitgestippeld en na een korte briefing staken we van wal voor weer een zondagmorgen vol fietsplezier en calorieverbruik. Medekopman was niemand minder dan Bjorn, ook al een veteraan van vele wieleroorlogen en messcherp zoals in zijn beste dagen. De Westhoek herbergt niet alleen een sappig dialect en ontelbare oorlogsgraven maar staat ook garant voor hoogtemeters en bulten van de betere soort. Ongeveer vergelijkbaar met de Vlaamse Ardennen maar dan in de andere richting. Zonder het goed en wel te beseffen bevinden we ons daarmee in het epicentrum  van een wielerparadijs.
Het tempo werd van meet af aan strak gehouden waarbij de windrichting een sterke bondgenoot was. Met een minimaal energieverbruik bereikten we de Rode berg, het dak van deze etappe. Deze gigant is een fenomeen op zich, een soort beklimming in 3 verdiepingen waarbij tussendoor net genoeg ruimte geboden wordt voor inlassing van enige recuperatie. Het laatste stuk zorgt wel voor een natuurlijke selectie waarbij de gezegende klimmersbenen in het voordeel zijn. Zwoegende en zwetende atleten hijsen zich richting hemel, de kuiten ogen als ijzeren staven , bovenlichamen wiegen of dansen al naargelang het type renner, de diepe voorhoofdsrimpels dienen als labyrint langswaar het overtollig angst-en inspanningszweet zich uiteindelijk van pure ellende te pletter stort op moeder aarde. Tel daarbij het gehijg en gerochel en men waant zich in een kamp waar dwangarbeiders het beste van zichzelf geven. De top van de Rode berg deed tevens dienst als pitstop en vormde meteen het decor voor de verjaardagsparty van Diederik. Hij rinkelde meteen met volle macht de toogbel en orakelde als een volleerde belleman de zalvende woorden : “tournée générale!” Bedankt Diederik voor dit zeer gewaardeerde intermezzo en in naam van de club van harte geproficiateerd.
Tijdens de terugtocht vereerden we net zoals vorig seizoen een plaatselijke rommelmarkt met onze aanwezigheid al gebeurde dit net iets vreedzamer nu testosteronbom Pantani er niet bij was. Tussendoor maakten we ook nog de hoogtemeters van de Monteberg soldaat en likten we even aan de voet van de Kemmelberg.
Het tempo bleef sportief , niemand kende materiaalpech en zelfs een lekke band werd ons niet gegund. Een dikke pluim aan Wesley en Bjorn voor het kopwerk van start tot aankomst, 15 deelnemers, 102 km, 28,5 (!) gemiddeld en 591hm. Bedankt aan parcoursbouwer Wesley voor dit meesterstuk!

Tot zondag!

Verslag van de rit van 2 juli 2017 rally Stasegem-Montroeul sur bois

1 dag nadat het grootste wielercircus aller tijden zich op gang schoot, was het de beurt aan ons eliteteam om op te treden in de moeder aller rally’s : Stasegem - Montroeul sur Bois. Daar waar meteo Tineke de kletsnatte regenVAL reeds VER op voorhand in DE in de Tourstart voorspeld had, was het op zondag ook weer boenk erop : lichte buienkans en matige ZW- wind. Regenvestjes werden meegezeuld, hier en daar doken zelfs BH’s met lange mouwen op. De SB/PM was van oordeel dat je katjes best niet zonder handschoenen aanpakt maar kon daarbij niet wegstoppen dat hij uit de witte boorden bankencriminaliteit komt. Resultaat : zijn ene handschoen had de look van een gladde verkoper terwijl de andere eerder in wurgmodus vertoefde. (zie foto hieronder) Geen zicht maar toch wel gesneden brood voor de lens van Joost, notoir lid van onze clubpaparazzi. Dit weerhield Willy er niet van zijn financiële taak ter harte te nemen en samen met Joost vormde hij een Tinekeskaravaan op 4 wielen door voorop te rijden richting Stasegem voor het vervullen van de inschrijvingsmodaliteiten. Intussen noteerden we een drukte van jewelste rond onze plaatselijke inschrijvingstafel : 23 renners verdrongen zich voor een felbegeerd rugnummer. Dat zijn er net iets minder dan het huidig aantal KVK-abonnee’s. Door de krakende boordradio had Willy 20 deelnemers verstaan waardoor de clubkas na de te ruime schatting in Gent-Wevelgem weer netjes in evenwicht was. Prima gezaai naar de zakwerk. Toeval of niet, maar het was Bart die de honneurs van de sportdirecteur waarnam. Volgens de overlevering zou dit vooral te maken hebben met kramp - en andere toestanden uit het verleden of hoe Bart intelligentie koppelt aan strategisch inzicht. We noteerden eveneens het opgemerkt wederoptreden van Tim die na enkele fietsloze weken de conditie kwam uittesten terwijl David zijn opwachting maakte met een omzwachtelde knie : tendinitistoestanden na het ronddraaien van de grote molen in Heule-Reims en terug. Een pur sang karakterman!
Zonder enig oponthoud konden we in Stasegem onmiddellijk met het grote werk starten . Onder het kopmanschap van Frederik en Geert Sioen werd er van meet af aan nogal wat brandstof verbruikt. Er werden reeds hoogtemeters geserveerd als voorgerecht hetgeen de andere gangen van ons wielermenu beter verteerbaar maakten. Ter compensatie van het hard labeur voorzag de organisatie ons wel van een schitterende landschapsarchitectuur doorspekt met slingerwegen en het betere bochtenwerk. De tenoren hielden zich trouwens opvallend kalm. Het koersgedeelte loerde om de hoek al stak de hertekening van het parcours hier toch enkele stokken in de wielen. Onze traditionele toppers schoten uiteindelijk toch enkel weergaloze cartouches af waartegen geen enkel afweergeschut opgewassen bleek. Favoriet President Martin had daarbij Tim als meester ploegmaat eeuwige roem beloofd en dat was duidelijk niet in dovemansoren gevallen. Schitterende koers waarbij net achter de kopgroep Willy blijk gaf van een superconditie en koersinzicht. De president-fondateur van zijn kant maakte maximaal gebruik van zijn parcourskennis en bereikte in economymodus Montroeul – sur-Bois. De welverdiende pitstop leverde unieke beelden op : alle Heulse clubs bleken plots verbroederd rond de spijs-en dranktafel die nog aangevuld werd door enkele speciallekes van onze sportdirecteur. Bedankt Bart!
Met kuiten bol van spanning en longen volgeperst met gezonde boerenlucht konden we de terugtocht aanvatten. Daarbij veranderde het kopmannendecor van samenstelling : Piet nam de plaats in van onze berggeit waarna even later ook Frederik afgelost werd door Pantani. Puik werk van onze locomotieven!
Het parcours bleef heel sportief, in zoverre dat zelfs de man met de hamer letterlijk en figuurlijk in de velden ronddwaalde. De snoodaard mepte er genadeloos op los maar kon geen enkele Tinekesvriend middendoor klieven. In de finale schoot Tim nog een ultieme cartouche af alvorens als een volleerde trapezist tussen zijn kader te gaan hangen. Sterke prestatie na een korte sabbatperiode!
Traditioneel fantastische rally en een pluim voor ons deelnemersveld dat blijk gaf van een meer dan puike conditie.
23 renners, 108 km, 27,4 gemiddeld en 644hm. Tot zondag!

Red Philip





Petra op de Paterberg 25 juni 2017


Verslag van de rit van 25 juni 2017 memorial Joseph Morel Kwaremont & Patersberg

Na een week waarin de boeren het stof uit de grond klaagden en we gebraden, geroosterd, gerookt en gekookt werden, bood de 17de rit een welkome ontsnappingsroute uit de hete sleur van elke dag. Sintepieter had eindelijk een chauffagist kunnen strikken die erin slaagde beweging te krijgen in de vastgeroeste, anti-thermostatische kraan die menig voorhoofd voorzag van parelzweet. Een normale 16 graden en een eerder beteuterd ogend wolkendek waren hiervan het eerder aangename gevolg. De verkleuming van de aarde werd in ieder geval dankbaar aanvaard en zorgde hier en daar al voor enkele mouwstukken en zelfs een eenzaam thermovestje.
Op het programma stond niks minder dan ons vroegere rally-uithangbord dat nu omgedoopt werd in de memorial Joseph Morel, genoemd naar de man die de naoorlogse geschiedenis van de Tinekesvrienden van kleur voorzag. Een ritarchitect pur sang die alle touwtjes stevig in de hand hield en van discipline zijn handelsmerk had gemaakt. Hij ontviel ons veel te vroeg door op een zowel symbolische als  tragische manier heen te gaan : op de fiets en geveld door een hartdefect. Het siert onze club dat het zijn helden niet vergeet. Simon had de eer deze klassieker met eigen toegevoegde ingrediënten op smaak te brengen terwijl niemand minder dan onze onverbeterlijke TripAdvisor Kevin opnieuw de loopgraven indook. Als sportdirecteur én wedstrijdsponsor mochten we Jo zonder de banjo verwelkomen. Een gunstige vermelding gaat naar onze Limburgse versterking die in extremis bereid gevonden werd deze vacature op te vullen. Van clubgevoel en solidariteit gesproken!
Wie zetten ook graag enkele leden in de bloemetjes die de clubkleuren elders verdedigden. Zo bolden o.a. Wesley, Ringo en Bjorn een slordige 540 km (gemiddelde 30) in Heule-Reims en terug terwijl Pantani en Dirk op zaterdag La Typique (165 km, gem 27,1) bolden. Stuk voor stuk heel sterke prestaties!
Simon nam ons mee richting Vlaamse Ardennen waarbij opnieuw duidelijk werd hoe mooi ons Vlaams landschap wel is. Zelfs Piet werd bij momenten lyrisch en vertelde honderduit over de onvermoede wijngaarden in deze streek. Klimmersbenen en kleine platteau’s waren zeer in trek terwijl de fameuze Kluis zich opwierp als eerste serieuze obstakel. Wiegend, dansend en wroetend hesen we ons in verspreide slagorde richting top. Enkele afdalingen later stonden er opnieuw hoogtemeters op het menu : de mythische Oude Kwaremont die met zijn kasseien de ideale opwarming vormde voor de 3de hindernis van de dag : de genadeloze Paterberg, icoon uit de finale van De Ronde. Arne schreef daar geschiedenis door in het zog van zijn coach Pantani en danseuse zijn allereerste beklimming van dit monster tot een goed einde te brengen. Petra deed niet onder en reed al even gezwind over de top. Topprestaties die door cameraman Joost rechtstreeks in de ether werden gestuurd. De bevoorrading door Jo was perfect getimed en al even hemels als het uitzicht over de flanken van ons eigenste hooggebergte. Bedankt Jo!
Bekomen van zoveel hoogtemeters werd de 2de helft op gang gefloten waarbij de Rampe en de Tiegemberg nog als dessert geserveerd werden. Heerlijke kuit-en dijspieroefeningen zoals ze in geen enkel fitnesscentrum te verkrijgen zijn. Tussendoor bezweek het voorwiel van Gerd nog onder het gewicht van zijn ijzeren kuiten : vijgeplat vanwege een doorstuik.
Via Bissegem bolden we fit en gelukkig Heule binnen. Opnieuw een heerlijke rit die de zondagmorgen weer eens gekruid heeft met 18 karaat inspanning en ontspanning.
95 km, 21 renners, 26gem en 701hm.
Tot zondag voor de moeder aller rally’s!

Red Philip

Verslag van de rally Wevelgem 18 juni 2017

Gezien het academisch niveau van onze briljante ritarchitecten stond pas nu voor de eerste keer in het seizoen een deelname aan een rally op het programma. Deze eliteclub brouwt zijn ritten graag zelf zoals een echte kok het liefst zijn eigen potje met verse ingrediënten klaarstoomt. Gent-Wevelgem is evenwel niet zomaar een rally en heeft traditiegetrouw zijn vaste plaats op onze kalender. Meer nog, vroeger was dit traditioneel onze langste rit, toen we gepakt met rijsttaarten en  gezakt met kippenboutjes telkens gingen voor de full-option en aldus lang uithuizig waren.
De aanwezigheidkruiskes van de MM hadden deze keer een nog zwaarwichtiger belang. De financiële gezondheid van de clubkas stond immers op het spel vanwege de inschrijvingstol die onze president, in afwezigheid van de SB-PM, ter plaatse aan de inschrijvingstafel moest ophoesten. Via de meest gesofistikeerde communicatiemedia werden de aanwezigheidscijfers draadloos aan Martin overgemaakt al bleek achteraf dat er minder leden op het wedstrijdblad stonden dan aanvankelijk geschat. Deze minimale verspilling van de clubfondsen kadert evenwel perfect binnen de hedendaagse politieke cultuur en wordt dan ook in de doofpot (lees : vergeetput) gestopt. Gelukkig konden we in dat verband rekenen op een gastrenner en -renster : een in bloedvorm verkerende Kim die het bpostgehalte van de club nog eens een opstoot bezorgde en Werner, een wielervedette uit het verre Geraardsbergen die op voorspraak van Joost eens mocht komen proeven van de Westvlaamse wielercultuur. Onder impuls van Kevin en geruggesteund door sportdirecteur  Diederik ging het in gestrekte draf richting startplaats Wevelgem  alwaar het peloton nog aangedikt werd met Buffalo Benny. Het gonsde van bedrijvigheid rond de plaatselijke kerktoren, de sfeer van de wielerhoogdagen hing in de lucht. De zon van haar kant hing ook in de lucht en was duidelijk van plan ons een zwoele wielermorgen te bezorgen. Een gebronzeerde en scherp afgetrainde president gaf ter plaatse onmiddellijk het startsein voor de rally hetgeen voor een naadloze overgang zorgde van speeltijd naar echte werk. Het tempo ging  met een kleine ruk de hoogte in terwijl Tripadvisor Kevin (alweer hij!) en David de debatten leidden. We vergaapten ons aan fantastische landschappen en voelden al vlug dat deze klassieker zijn naam niet gestolen heeft : hart – en andere spieren werden van bij het begin op de proef gesteld, vals plat en enkele bulten in moeder aarde verhoogden het transpiratieniveau, de guidon werd door sommigen al vanonder gepakt. We raapten onderweg enkele hangbuikzwijntjes op maar werden soms ook voorbijgesneld door atleten pur sang die blijkbaar met een enkelband rondfietsten en tegen de middag dienden binnen te zijn. Het pronkstuk van de etappe was de Kemmelberg die voorafgegaan werd door de Monteberg. Kuitenbrekers van de zuiverste soort. De Kemmelberg blijkt met zijn 156m zelfs het hoogste punt van de provincie te zijn en zou volgens de overlevering ontstaan zijn uit een duinenformatie toen de Noordzee nog tot ginder landinwaarts kwam. In ieder geval, het duinenzand  moest inmiddels wijken voor bikkelharde kasseien die het leven van de pedaalridders tot een hel maakt. Zwoegend, puffend en hijgend zagen we elke kassei passeren tot enkele moedigen toch de duimen moesten leggen voor dit wielermonstertje. We noteerden hier een opgemerkte passage van Kim die gezwind richting top fietste om daar al fluitend de bpostvlag te planten! Proficiat Kim, topprestatie! Na een bliksemsnelle afdaling  wachtte in Kemmel de welverdiende pitstop. Sportdirecteur Diederik vulde het plaatselijk rantsoen perfect aan met heerlijke spacecake en coke. Bedankt Diederik! Te Kemmel dook plots uit het niets onze eigenste Gerd op! Door de file aan de inschrijvingstafel miste hij nipt de start en stortte zich vervolgens in een 45 km lange Merckxiaanse achtervolging. Sterk! Daarna verzwaarde de hitte nog de opdracht al dient het gezegd dat de conditie van de troepen op een meer dan behoorlijk peil staat. Iedereen haalde heelhuids de eindmeet en kon tevreden terugblikken op een nieuwe parel aan de Tinekeskroon. 21 officiële renners, 99 km, 27,5 gem en 555 hm. Tot zondag voor een nieuwe klimpartij!

Red Philip


Verslag van de rit van 11 juni 2017 Diksmuide Yzertoren

Op de feestdag van alle vaders had Laura haar zeilen bijgezet : onder de thermoterhut van Ten Koetshuize noteerden we om 7:15 al temperaturen in de nabijheid van 17 graden. De opwarming van de aarde wordt dus best ernstig genomen nu zelfs al de lente de zomer aan het voorbij spurten is. De Tinekesvrienden hadden hun zonen en dochters uitgestuurd. Zo beproefden Dirk en co hun geluk in Limburgs mooiste, hadden enkele kilometervreters op zaterdag de grinta achter de kiezen gestopt en deed Marie haar ding in het Waalse landsgedeelte. Enkele vaders werden gegijzeld door kroost en echtgenotes waarbij de fiets begrijpelijkerwijze moest wijken voor  verwennerij van de bovenste plank. Tel daarbij op dat onze SB/PM al wandelend kilometers maalt in het land van Macron, de president zich laaft aan de meest uiteenlopende druivensappen in de Ardèche en je komt uit op toch nog 17 starters waaronder Fanny die een vrouwelijke touch gaf aan de job van sportdirecteur.
Deze keer geen problemen aan de ingang van ons munitiedépôt. Red Philip mocht zijn koevoet opbergen want de deur had besloten om op codecommando zichzelf opnieuw gewillig te openen. Na het crisisberaad op de hoogste stedelijke echelons van de voorbije week werd voor de beste wielerclub van Heule en omstreken de rode loper opnieuw uitgerold. We hadden natuurlijk niks anders verwacht.
We noteerden overigens een opvallend tafereel in de uithoek van ons vipdorp. Niemand minder dan de Streuvelsvrienden groepeerden zich daar een beetje schichtig, ver weg van onze inschrijvingstafel en elitetroepen. Waar is de tijd naartoe toen onze rivalen nog enige zin voor verbroedering aan de dag legden door zich voorzichtig te mengen onder ons peloton? We blijven evenwel het motto “liever een dichte buur dan een verre vriend” huldigen ook al zijn we niettemin bijzonder waakzaam en alert voor hackingtoestanden en bedrijfsspionage.
Tripadvisor Kevin was opnieuw ritarchitect en begint daarmee stilaan maar zeker onze clubgps en president-fondateur Mark het vuur aan de schenen te leggen. Een trouwens nog altijd bijzonder scherpe Mark die binnenkort zelfs uit zijn koersbroek dreigt te waaien. Misschien kan die nog gerecycleerd worden tot parachute voor de scherpe afdalingen in de komende bergritten. Ringo bood zich met plezier aan tot medekopman. We trokken van leer onder een helblauwe hemel die de schoonheid van de Vlaamse natuurpracht nog sterker onderlijnde. Heerlijk glooiende wegen, een zacht briesje en een uitstekend tempo : wat kan een wielertoerist zich nog meer wensen op zondagmorgen? Bovendien werd alles nog eens overgoten met een educatief sausje : de Ijzertoren, bol van Vlaamse romantiek en een “nooit meer oorlogsymbool” was het richtpunt van de etappe. Sportdirectrice Fanny pakte daar ter plaatse uit met een 5-sterrenmenu : rijsttaartjes, gekoelde sportdranken en nog een specialleke voor vaderkesdag! Bedankt Fanny, dit was overheerlijk en zeer attent!
Op de terugtocht bleef het tempo strak maar zeer aangenaam. Onder impuls van een nochtans stramme Piet (hij had op zaterdag zijn spieren in wandelmodus geplaatst) werd nog een venijnige cartouche afgeschoten die de bloedvaten en de longen pas helemaal openzetten. Sintepieter had ondertussen de buitenchauffage nog wat hoger gezet zodat de stoom bijna langs onze oren ontsnapte.
Tegen een gemiddelde snelheid van 29,2 (clubrecord!) bolden we 101 km en verorberden we een slordige 300 hm. 5 sterrenrit onder de regie van een Kevin die duidelijk weet wat het Vlaamse land te bieden heeft. Dikke merci voor zoveel parcourskennis en architecturale spitsvondigheid!
Tot zondag!
Red Philip

Sfeerbeelden van de rit van 11 juni 2017 Diksmuide










Verslag van de rit van 4 juni 2017 Westhoek

Via de modernste communicatiemiddelen kreeg onze Tripadvisor Kevin deze week de spijtige mare dat parcoursbouwer Geert Sioen vanwege enkele lichamelijke ongemakken forfait diende te geven voor de eerste uit de kluiten gewassen bergetappe. De 14de rit bevond zich aldus in dezelfde toestand als de door IS geslachtofferde journalisten : onthoofd. De crisiscel van deze club zette zich meteen schrap. SB/PM Willy vond Dirk, geprezen coach en vader van vele wieleroorlogen, bereid een verrassingsrit in elkaar te knutselen. Bedankt Dirk voor zoveel flexibiliteit en clubliefde!
Ook onze vrienden van de Stadsdiensten hadden nog een verrassing in petto. De code van het lokaal bleek voor de 2de keer dit seizoen op geen enkele manier te kraken, zelfs het noodnummer had de noodtoestand overboord gegooid. Amateurisme van de zuiverste soort die de komende week het voorwerp zal uitmaken van een stedelijke onderzoekscommissie.
Er was evenwel ook nog goed nieuws te melden : 21 deelnemers aan de start en dit in tijden van Heilige Geest – en Pinksterentoestanden : sterk! Het weze daarbij gezegd dat het voltallige vrouwelijk deelnemersveld present tekende : Fanny, Petra en Marie zetten hun beste beentje voor of hoe deze dames er niet voor terugdeinzen de geborgenheid van het zondags echtelijk bed in te ruilen voor een sportief standje op 2 wielen. Good old Willy zag dat het goed was en zorgde voor een anti-Trumpstatement : hij volgde dit select wielergezelschap in een geruisloze, hybride bolide! Daarmee werden niet alleen de Kyotonormen probleemloos gehaald maar werd tevens de fatale opwarming van de aarde naar de verlengingen verwezen en kreeg de opper Amerikaan van onze SB/PM wat de Europese politici niet aandurfden : een welgemeende opgestoken middenvinger.
Na een korte briefing trok Dirk met de hulp van Pantani de karavaan op gang richting onze eigenste Westhoek waarvoor toeristen zelfs de plas oversteken. Het was aanvankelijk beuken tegen de wind in maar onze locomotieven gaven geen krimp en hielden er een stevig maar egaal tempo op na.  De grote plateau werd geolied rondgedraaid waarbij er op geen beenspier meer of minder gekeken werd. Marie liet, sluw als ze is en onder het motto van energiebesparing, zich af en toe een duwtje in de rug welgevallen. Zelfs clubgps Mark deed menig Tinekesmond van verbazing openvallen : op een stevige helling fietste hij niet alleen freewheelend naar boven maar  gaf hij en passant Marie nog een lift richting top!  Verschillende pittoreske dorpjes werden aangedaan met als uitschieters Zonnebeke en Beselare waar de plaatselijke heksenvriendinnen nog aan hun bezemtocht moesten beginnen. Even na Westouter werd naast een dodenakker de pitstop afgekondigd. Fanny vroeg zich daarbij af waarom kerkhoven bij ons zo vaak dienen als decor voor een gastronomisch festijn.
Sportdirecteur Willy vulde niet alleen de plaatselijke vuilbak maar ook onze magen en blazen. Opnieuw liet hij een primeur aanrukken : cola cassis! Bedankt Willy voor zoveel culinaire verwennerij.
Tijdens de terugtocht kregen we het aangename gezelschap van de rugwind. Dirk nam ons zelfs nog even mee naar la douce France waar onze president momenteel geniet van een welverdiende vakantie. Dit ontlokte in de buik van het peloton de opmerking dat onze president den Trump lijkt achterna te gaan : reizen van hot naar heir in gezelschap van de first lady.
Fit en gelukkig bolden we in Heule over de eindmeet. 100,8 km, 350 hm en 28 gemiddeld! Dikke merci aan Dirk en Pantani voor het kopwerk en de naadloze ritarchitectuur.

Red Philip

Sfeerbeelden van de rit van 4 juni 2017 met dank aan de huisfotografen Fanny en Piet!