contact

Verslag van de Joseph Morel classic met Kwaremont en Paterberg 8 juli 2018


Na een week waarin de boeren het stof uit de grond klaagden en we gebraden, geroosterd, gerookt en gekookt werden, bood de 19de rit een welkome ontsnappingsroute uit de hete sleur van elke dag. Sintepieter heeft nog altijd geen chauffagist kunnen strikken zodat in de vastgeroeste, anti-thermostatische kraan die menig voorhoofd voorzag van parelzweet nul de botten beweging kwam. (SB/PM Willy bond opnieuw de decolletékat de bel aan maar kwam weer van een kale reis thuis : Fanny houdt het zedig en blijft de zomer battle dress van de club trouw.
Op het programma stond niks minder dan ons vroegere rally-uithangbord dat nu omgedoopt werd in de memorial Joseph Morel, genoemd naar de man die de naoorlogse geschiedenis van de Tinekesvrienden van kleur voorzag. Een ritarchitect pur sang die alle touwtjes stevig in de hand hield en van discipline zijn handelsmerk had gemaakt. Hij ontviel ons veel te vroeg door op een zowel symbolische als  tragische manier heen te gaan : op de fiets en geveld door een hartdefect. Het siert onze club dat het zijn helden niet vergeet. Simon had de eer deze klassieker met eigen toegevoegde ingrediënten op smaak te brengen terwijl niemand minder dan onze Jan  samen met hem opnieuw de loopgraven indook. Als sportdirecteur én wedstrijdsponsor mochten we Emile, zoon van Diederik verwelkomen. Deze jonge kerel die net aan het bekomen is van de examenstress solliciteerde thuis spontaan voor de job van sportdirecteur. Aangename nevenwerking hiervan was dat papa Diederik alsnog het koersplunje kon omgorden. Familiale solidariteit van de bovenste plank!
Simon nam ons mee richting Vlaamse Ardennen waarbij opnieuw duidelijk werd hoe mooi ons autochtoon landschap wel is. Klimmersbenen en kleine plateaus waren zeer in trek terwijl de fameuze Kluis zich opwierp als eerste serieuze obstakel. Wiegend, dansend en wroetend hesen we ons in verspreide slagorde richting top. Enkele afdalingen later stonden er opnieuw hoogtemeters op het menu : de mythische Oude Kwaremont die met zijn kasseien de ideale opwarming vormde voor de 3de hindernis van de dag : de genadeloze Paterberg, icoon uit de finale van De Ronde. Geert Kam, Fanny, Benny , Mark en Red Philip  kozen voor het anti-kasseienparcours en reden via de nieuwe Kwaremont en de RVV-straat richting Paterberg. De Ronde Van Vlaanderenstraat ligt bezaaid met de wielergeschiedenis van de Ronde. Elke winnaar kreeg zijn plaats op het wegdek : er voorbij rijden is wegdromen in de wielerheroïek. Ondertussen reed een in topvorm verkerende Petra de slokop van de etappe gezwind omhoog net als een onverwoestbare SB/PM. Topprestaties die bijna rechtstreeks de ether in gingen en in de smartphonegeheugens vereeuwigd werden. De bevoorrading door Emile en Diederik was perfect getimed en al even hemels als het uitzicht over de flanken van ons eigenste hooggebergte. Bedankt Diederik en Emile! Bekomen van zoveel hoogtemeters werd de 2de helft op gang gefloten waarbij de Tiegemberg nog als dessert geserveerd werden. Heerlijke kuit-en dijspieroefeningen zoals ze in geen enkel fitnesscentrum te verkrijgen zijn. Tussendoor greep er ter hoogte van Deerlijk nog een nostalgische en hartverwarmende hereniging plaats met ex-Tinekesvriend Guy Devos en echtgenote Ann of hoe de ochtendlijke smeekbede van onze president-fondateur alsnog op een wonderbaarlijke manier verhoord werd. (zie foto hieronder)
Via Bissegem bolden we fit en gelukkig Heule binnen. Opnieuw een heerlijke rit die de zondagmorgen weer eens gekruid heeft met 18 karaat inspanning en ontspanning. Dikke pluim voor ritarchitect Simon en medekopman Jan die onvermoeibaar en tegen een zeer gesmaakt tempo onze 7de dag  fietsgewijs kleurden. Eveneens een gunstige vermelding voor Fanny en Petra die onvermoeibaar en met sprekend gemak de hoogtemeters in hun achterzak deponeerden.
13 renners, 95 km, 26,4 gemiddeld en 647hm. Tot zondag!
Red Philip
NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/2838229511


De helden van de Paterberg 8 juli 2018


Sfeerbeelden van de rit naar Kwaremont en Paterberg 8 juli 2018






Verslag van de rit van 1 juli 2018 rally Stasegem-Montroeul au bois


Terwijl het land kreunt onder loden temperaturen en de droogte allerlei kleurenalarmen doet afgaan, noteerden we een drukte van jewelste rond onze goedkope - made in Aldi - inschrijvingstafel. 20 dapperen verdrongen zich voor een felbegeerd rugnummer. Dit waren er net iets minder dan het huidig aantal KVK-abonnee’s. Het was trouwens even wennen voor de MM die zich in de wang kneep bij het blijde weerzien met enkele nieuwe, oude bekende gezichten. Zo noteerden we het fel gesmaakt wederoptreden van nonkel Marc, Buffalo Benny en coureur hors catégorie Ringo! Petra smoorde meteen enkele geile #me too-achtige toestanden in de kiem door aan te geven dat begerige blikken van een kale BH-reis zouden terugkeren. Over duidelijkheid gesproken!
Onze SB/PM nam dan maar meteen de koe bij de financiële horens en besloot, onder het motto time is money,  samen met Dirk zijn geldelijke taak ter harte te nemen. Deze Tinekeskaravaan op 4 wielen stoomde voorop om de inschrijvingsmodaliteiten te regelen en er tevens voor te zorgen dat het peloton te Stasegem meteen naadloos zou kunnen aansluiten. Timemanagement om u tegen te zeggen! Door de krakende boordradio had Willy 17 deelnemers verstaan maar die duivelse MM had zijn telraam te vroeg weggestoken en werd alsnog gedribbeld door “Gerd late morning” terwijl Benny de intentie had om slechts deeltijds te hervatten, via de 65 km.
We konden zodoende onmiddellijk het grote werk aanvatten. Staking bij de NMBS maar niet bij onze locomotieven Ringo en David Rigole die van meetaf aan de gashendel opendraaiden en de stoommachine bleven voorzien van hete kolen. Er werden als voorgerecht via Zwevegem reeds hoogtemeters geserveerd hetgeen de andere gangen van ons wielermenu beter verteerbaar maakten. Ter compensatie van het harde labeur voorzag de organisatie ons van een schitterende landschapsarchitectuur doorspekt met slingerwegen en het betere bochtenwerk. Na 1 uur wedstrijd zetten we voor de eerste keer voet aan de grond om de prostatisten onder ons de kans te geven enkele liters urineballast via de gelijknamige leidingen te laten wegvloeien. Alle beetjes gewichtsverlies zijn immers meegenomen in het hooggebergte. Onze trein bleef maar doorstomen en toen de president het sein voor het koersgedeelte gaf, was het hek pas helemaal van de dam. Als een pijl uit een boog schoten de president, Ringo, Gerd, David, Piet, Mathijs, Sven, Jan en Dirk vooruit richting Montreuil au Bois. Weergaloze cartouches vlogen in het rond, geen enkel afweergeschut was hiertegen opgewassen. Er werd even geroken aan de flanken van de Mont-Saint-Aubert en in de omgeving van Pecq probeerde het koppeloton elkaar met pek en veren te verslinden. Uiteindelijk won een onvermoeibare Ringo met brio het pleit. Schitterende koerstoestanden waarbij in de achtergrond o.m. Fanny, nonkel Marc, Geert, Jo en Red Philip blijk gaven van een superconditie en strategisch koersinzicht. Onze president-fondateur hield zijn traditie in eer en zegende naar jaarlijkse gewoonte de kapel met het nodige Tinekesvocht. De welverdiende pitstop kwam juist op tijd waarbij - naast de plaatselijke feesttafel - onze sportdirecteur Frederik met de professionele assistentie van Maurits ons voorzag van fel gesmaakte taart en professioneel gekoelde frisdrank. Hartelijk dank hiervoor! Buffalo Benny was ook nog steeds van de partij : hij had de afslag van de 65 km gemist en liet zijn deeltijdse hervattingsplannen smelten als boter voor een steeds feller schijnende zon. Met kuiten bol van spanning en longen volgeperst met gezonde boerenlucht konden we de terugtocht aanvatten. David en Ringo bleven onvermoeibaar het peloton aanvoeren. Het parcours bleef heel sportief, in zoverre dat zelfs de man met de hamer letterlijk en figuurlijk in de velden ronddwaalde. De snoodaard mepte er genadeloos op los maar kon geen enkele Tinekesvriend(in) middendoor klieven. Frederik liet nog gekoeld water aanrukken hetgeen meer dan in dank aanvaard werd. Traditioneel fantastische rally en een pluim voor ons deelnemersveld dat blijk gaf van een meer dan puike conditie.20 renners, 110 km, 28,5 gemiddeld en 600hm. Tot zondag!
Red Philip
PS : nog even meegeven dat Bart ons het allerbeste toewenst en zich op doktersadvies  voorlopig nog dient te beperken tot “koffieritjes”. Courage Bart!

NVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/2820631137

Sfeerbeelden van de rit van 1 juli 2018 rally Stasegem-Montroeul au bois



Verslag van de rit van 24 juni Lozer


De weergoden waren nog eens in opperbeste stemming om het kruin der Heulse wielertoeristen een aangename en sportieve zondagmorgen te bezorgen. Pantani voelde zoals altijd de benen kriebelen en had voor de gelegenheid zijn sportdirecteurschap gedelegeerd aan vrouwlief Peggy. Liefde is…manlief op zondag een recuperatierit gunnen. Klasse! Wim deed trouwens de neologismen in het rond vliegen. Zo werd parscoursbouwer Willy gebombardeerd tot “ritaanzetter” en kreeg Piet het etiket “pompaanbrenger” opgekleefd. Nieuwe functies voor in ons organogram. Er was enige commotie rond de bestemming van de rit. Zo raakten we er als Westvlamingen niet helemaal uit, was het nu Lozer of “loser”? Een korte brainstorming over de locatiegegevens deed ons enigszins vooringenomen veronderstellen dat we het ergens in de omgeving van Waregem of Zulte moesten gaan zoeken hetgeen de balans deed overhellen naar loser(s). Dit was evenwel zonder de opmerkingszin van Fanny gerekend die terecht op haar strepen stond en dit vooroordeel kordaat naar de Kortrijkse prullenmand verwees. Een afgetrainde president vierde zijn heroptreden na een hoogtestage in de Ardèche terwijl de aangekondigde testers Maxime en Arne hun kat in plaats van zichzelf stuurden. SB/PM Willy gaf er van meetaf aan een lap op en werd daar met brio in bijgestaan door zoon en TripAdisor Kevin. Of hoe het bestuurlijke duo junior en senior de bakens verzette tegen een aangenaam , egaal en spiervriendelijk tempo. Een korte passage door onze “hoofdstad” leidde ons via Zwevegem richting Ingooigem en Wortegem naar Lozer waarbij er niet gekeken werd op een hoogtemeterke meer of minder. Naarmate de kilometers onder onze wielen verdwenen werd het landschap steeds pittoresker en konden we in de omgeving van Otegem zelfs wijngaarden van Westvlaamse bodem spotten. Verborgen parels van het Vlaamse vlakkeland, de ritarchitecten laten ze wekelijks op ons netvlies branden. De idyllische omgeving van het Lozerbos deed dienst als schitterende pitstoplocatie waarbij Peggy en Wim, geassisteerd door hun lieftallig Maltezerke, de hongerigen spijsden en de dorstigen laafden. Waarvoor hartelijk dank. In de 2de rithelft toverde een goed omringde Willy schoonzoon Simon als medekopman uit zijn  helm. De inspanningen werden onverdroten verdergezet met de wind als welkome bondgenoot. Gerd liet weten dat hij superbenen had terwijl er soms supersonische en “Kamachtige” snelheden werden genoteerd. De conditie van ons gezelschap is meer dan puik te noemen en dat belooft voor het zwaardere werk dat in juli en augustus rijkelijk zal geserveerd worden. Aan kilometerpaal 75 had onze parcoursbouwer een verrassing van jewelste ingebouwd. We zetten van pure verbazing voet aan de grond toen bleek dat zijn favoriete ploeg net aan de eerste training van het nieuwe seizoen zou beginnen. Franky Dury leidde met stevige hand zijn nog loom ogende en viervoetige spelers (je kunt nooit “voeten” genoeg hebben in de Jupiler Pro League) naar het oefenveld waarbij het opviel dat hij zijn assistenten had ingeruild voor een pittig hondje en een uit de kluiten gewassen vrouwelijke hulptrainer. Persjongen Piet was er als de kippen bij om van dit spektakel schitterende bewegende beelden te schieten. Uniek in de annalen van onze club, zelfs een zingende president en een bijna in zwijm vallende schatbewaarder werden op beeld vereeuwigd! Only @ Tinekesvrienden. Even verderop werd er geen pit- maar een pisstop ingelast. De prostatisten onder ons besproeiden de lokale fauna en flora met hun vloeibare biologische afvalstoffen. Respect voor moeder natuur : het ligt verankerd in het clubreglement. Jo schoot hier de hoofdvogel af en leverde een extra urinestraal in ten behoeve van de dopingcontrole. Op weg naar Heule werd er in de Mellestraat nog een stevige lap op gegeven  nadat onze SB/PM een eerste schifting had geforceerd.
Opnieuw  een schitterende rit doorspekt met avonturen van eigen bodem.
19 deelnemers, 89 km, 27,4 gem en 399 hm. Tot zondag voor de moeder aller rally’s!
Red Philip
https://connect.garmin.com/modern/activity/2805875477




De mascotte van de Tinekesvrienden


Sfeerbeelden rit van 24 juni 2018 Lozer





De plaatselijke rantsoendienst rally Wevelgem


Verslag van de rit van 17 juni 2018 rally Wevelgem


Dreigend en grijs wolkendek, redelijk frisse temperaturen, mouwstukken en vestjes werden omgord als bevonden we ons opnieuw midden de herfst : waar is de pré-zomer heengevaren? Gezien het academisch niveau van onze briljante ritarchitecten stond pas nu voor de eerste keer in het seizoen een deelname aan een rally op het programma. Deze eliteclub brouwt zijn ritten graag zelf zoals een echte kok het liefst zijn eigen potje met verse ingrediënten klaarstoomt. Gent-Wevelgem is evenwel niet zomaar een rally en heeft traditiegetrouw zijn vaste plaats op onze kalender. Meer nog, vroeger was dit traditioneel onze langste rit, toen we gepakt met rijsttaarten en  gezakt met kippenboutjes telkens gingen voor de full-option en aldus lang uithuizig waren.
De aanwezigheidkruiskes van de MM hadden deze keer een nog zwaarwichtiger belang. De financiële gezondheid van de clubkas stond immers op het spel vanwege de inschrijvingstol die aan de inschrijvingstafel moest opgehoest worden. Door een speling van het lot en een zeldzame communicatiestoornis in het hoogste cluborgaan, diende er in Wevelgem even geïmproviseerd te worden. Gelukkig had globetrotter Piet zijn brandkluis vakkundig verstopt in de drinkpul en kon hij in deze “cashless” wereld toch moeiteloos de ronde som van € 52 voor 13 renners op het altaar der inschrijvingen deponeren.
Het gonsde van bedrijvigheid rond de plaatselijke kerktoren, de sfeer van de wielerhoogdagen hing in de lucht. Een scherp ogende president-fondateur  gaf ter plaatse het startsein voor de rally hetgeen voor een naadloze overgang zorgde van speeltijd naar het echte werk. Het tempo ging  met een kleine ruk de hoogte al zorgde de striemende wind voor hevig weerwerk. Gelegenheidskopmannen Piet, Frederik, Xavier en Mathijs lieten zich evenwel niet kennen en doorkliefden met bijzondere moed de hevig blazende natuurelementen doormidden. Naast het stevige pedaalwerk vergaapten we ons aan fantastische landschappen en voelden al vlug dat deze klassieker zijn naam niet gestolen heeft : hart – en andere spieren werden van bij het begin op de proef gesteld, vals plat en enkele bulten in moeder aarde verhoogden het transpiratieniveau, de guidon werd door sommigen al vanonder gepakt. We raapten onderweg enkele hangbuikzwijntjes op maar werden soms ook voorbijgesneld door atleten pur sang die blijkbaar met een enkelband rondfietsten en tegen de middag dienden binnen te zijn. Het pronkstuk van de etappe was de Kemmelberg die voorafgegaan werd door de Monteberg. Kuitenbrekers van de zuiverste soort. De Kemmelberg blijkt met zijn 156m zelfs het hoogste punt van de provincie te zijn en zou volgens de overlevering ontstaan zijn uit een duinenformatie toen de Noordzee nog tot ginder landinwaarts kwam. In ieder geval, het duinenzand  moest inmiddels wijken voor bikkelharde kasseien die het leven van de pedaalridders tot een hel maakt. Zwoegend, puffend en hijgend zagen we elke kassei passeren tot enkele moedigen toch de duimen moesten leggen voor dit wielermonstertje en just in time rechts konden afdraaien. Good old Yvan liet iedereen een poepje ruiken en glorieerde op de top. Sterk! Na een bliksemsnelle afdaling  wachtte in Kemmel de welverdiende pitstop. Let vooral hoe de plaatselijke rantsoendienst  benzine ipv frisdrank serveerde! In de 2de rithelft werd de wind een bondgenoot en daalde de snelheid niet meer onder de 30 km/u. Fantastisch gevoel in de benen, heerlijke fietssensatie. Iedereen haalde heelhuids de eindmeet en kon tevreden terugblikken op een nieuwe parel aan de Tinekeskroon.
13 renners, 100 km, 26,6 gem en 520 hm.

Tot zondag!

Red Philip