Verslag van de rit van 10 juli 2016 Westouter
Het moet ettelijk weken, zelfs maanden geleden zijn maar nu baadde
Ten Koetshuize sinds lang nog eens in een zee van zonlicht. Eindelijk heeft
moeder natuur haar verantwoordelijkheid genomen door de zomer uit haar
regenachtige winterslaap wakker te schudden. Als een autoritaire CEO greep ze
doeltreffend in : vermits de herfst al een dot van een sollicitatiebrief
vergezeld van een indrukwekkend CV had ingediend, kreeg tante zomer alsnog een
allerlaatste kans. Die boodschap kwam aan, ze greep die met beide cirkelvormige
handen en deed waarvoor ze indertijd aangeworven werd : moeder aarde opwarmen,
Tinekesvrienden het bruin op de wangen, armen en benen bezorgen en het
aanvullen van de waterreserves door het transpiratieniveau van zondagscoureurs
naar eenzame hoogtes te stuwen. Sensatie toen even vóór het startschot een
Froome-achtige verschijning in vol ornaat de tarmac opstoof. Niemand minder dan
de president demonstreerde een copy paste van de net niet halsbrekende
afdalingsdrang van de nieuwe gele trui in de Tour. Soepel in al zijn geledingen
en getuigend van een indrukwekkende atletische elasticiteit bewees de
voorzitter dat je ook op een vlak parcours kracht kan zetten door de
middelpuntvliedende kracht van zijn body in een zodanige positie te maneuvreren
dat zijn schaambeen het net niet onder de immense druk begaf. Topacrobatie op 2
wielen! Datzelfde schaambeen maakte zo naadloos de overgang naar Buffalo Benny
die momenteel , getroffen door pubalgie, in de blauwwitte lappenmand ligt. Onze
SB/PM probeerde deze medische term op een abstract bancaire manier te verklaren
terwijl Petra het op een transparante bpostwijze aanschouwelijk wou
maken. Na een vlugge blik op het deelnemersveld kon ze zich nog just in time
inhouden. Je weet immers nooit op voorhand hoe de 16 aanwezige
testosteronbommen zouden reageren op deze onthulling die een schaambeen
bliksemsnel kan doen omtoveren in beschaamde tussenbenen. De rekbaarheidstest
van onze koersbroeken kon aldus in extremis verhinderd worden. De koersdirectie
had ons in de loop van de week via het geijkt weblogkanaal laten
kennismaken met het fietsmenu : een aperitief met vlakke hapjes en
banaanopwarmertjes, gastronomische hoogtemeters gespreid op een bedje van
binnenbladen en grote achtertandwielen, een tussenstop met smaakverwennerkes en
een dessert met rugwind als hoofdingredient. Topchef van de week was Wesley
geassisteerd door Bjorn terwijl Frederic de volgwagen bediende in aanwezigheid
van de jongste assistent ooit in de clubgeschiedenis. De aanloop richting
ritslokoppen verliep gezwind waarbij een egaal tempo van 30 km/u de spierkracht
op temperatuur bracht. Dirk vond dat hij na 2 jaar ook eens recht had op een
premature stop en liet aan kilometerpaal 45 zijn achterste luchtkamer gezwind
leeglopen. De crevaisonkreet schalde door de geluidsboxen van radio Tineke, de
MM stroopte de korte mouwen op en Dirk zelf demonstreerde zijn technische
vaardigheden. Een 10-tal km verderop werden we getrakteerd op de rithoofdschotel
: hoogtemeters à volonté waarbij de stijgingspercentages het kookpunt
bereikten. Half gekookt en mals gebraden bereikten we het dak van de Rode Berg
terwijl Dirk, Geert Depoortere II , Pantani en Petra onze president-fondateur
een gratis escortservice met gereduceerde hoogtemeters aanboden. De pitstop
beloonde de uitgeputte lichamen met eigen gebakken speedwafels en heerlijke
energiedrank : bedankt Frederic en co! Met de vent à la poupe werd de
terugtocht naar de verre heimat aangevat. Ook hier had Wesley voor een
verrassing gezorgd : te midden een bende “supporters” werd onze karavaan
doorheen een plaatselijke rommelmarkt geleid. Onze doortocht zorgde voor
opschudding, de autochtone Westhoekbevolking wist niet wat ze zag en verwarde
topatleten met een bende varkens. Pantani kreeg ter plaatse door een verdwaalde
Sinjoor de medaille van opperzwijn opgespeld. Die vette os was onwetend over
het feit dat West-Vlaanderen meer varkens dan mensen herbergt en dacht dat onze
provincie enkel dienst deed als parking van Antwerpen. Een luid knorrende
Pantani nam zijn verantwoordelijkheid en gaf hevig van jetje. Een verbrijzeling
van het schaambeen van dat arrogant en boertig stuk onbenul werd maar
nipt vermeden. Opgefokt en met het mes tussen de tanden snelden we richting
Heule alwaar deze prachtige rit ontbonden werd. Bedankt Wesley voor deze
wielergastronomie en evenzeer een welgemeend dank u aan Bjorn die als
assistent-kok het vuur meesterlijk mee in de pan hield. 105 km, 17 renners,
26,7 gemiddeld en 551hm. Tot zondag voor de Alpenrit olv van Geert Sioen!
Red Philip
Verslag van de rit van 3 juli 2016 rally Stasegem- Montreuil au Bois
Er hing nogal wat elektriciteit in de lucht deze zondagmorgen. De
moeder alles rally’s stond nl. op het programma : Stasegem-Montreuil au Bois,
in het verleden vaak een slokop van spierweefsel die meerdere kramptoestanden
veroorzaakte en waar menig renner zich zuchtend en puffend over een zwaar
geaccidenteerd parcours voortbewoog. Waren onze dames onder de indruk van deze
roemrijke geschiedenis of treurden ze nog volop omdat hun favoriete Rode
Duivels vanaf nu weer in de armen van hun eega’s moeten vertoeven? Feit is dat
ze collectief forfait gaven. Off the record werd vernomen dat enkelen onder hen
hun duivelse verdriet hadden verdronken met als indirect gevolg dat de sporen
van dit losbandig leven nog niet weggewist waren in de vroegte van de
zondagmorgen. Ook dat getuigt evenwel van een sportieve visie op het leven :
work hard, play hard! Moet kunnen. In deze barre economische tijden haalde ook
ons bestuur de broeksriem aan. Bij wijze van voorbeeld werd de
managementfunctie van sportdirecteur voor de gelegenheid geschrapt en vervangen
door het zelfbedruipend systeem dat good old Briek Schotte in zwang bracht : no
pain, no gain. De Kyotonormen werden hierdoor ruimschoots gehaald. Groener dan
ons worden ze niet meer gemaakt. We noteerden ook het wederoptreden van een
herstelde Joost : welcome back! Geert Depoortere II verzorgde de briefing : als
plichtsbewuste Tinekesvriend had hij het parcours op zaterdag al tegen een
duizelingwekkend tempo verkend. Hij wist ons precies te melden waar de
wolfijzers en schietgeweren verscholen lagen en voegde er een piekfijne
beschrijving van de toestand der loop (lees: wieler) graven aan toe. Het was
een verwittigd en alert peloton dat onder de hoede van Gerd en David richting
Stasegem stoof alwaar onze plichtsbewuste SB/PM de inschrijvingsmodaliteiten
vervulde. Als een rasechte kopie van ex-SV Waregempenningmeester Germain
Landsheere slaagde hij erin de clubkas van overbodige averij te vrijwaren
door een Leiedalleugentje om bestwil. Opbrengst 8 euro of hoe een magistrale
schijnbeweging de organisatie tegenvoets nam zoals enkel Giba het in
vervlogen tijden kon aan de Gaverbeek. Het echte werk kon beginnen : een
glooiend parcours wielsgewijs te midden een pittoresk landschap veroveren.
Terwijl het oog mateloos kon genieten , werden de andere organen aan een
doorgedreven test onderworpen. Het traditioneel vrij parcours brak de rit
volledig open en zorgde voor spectaculaire wedstrijdontwikkelingen. Zo vormde
er zich al vlug een selecte kopgroep bestaande uit toppers als o.a. Gerd,
David, Pantani, Dirk, Simon en Geert Depoortere II. Een splijtende demarrage
van David deed de stem van radio Tineke overslaan maar Pantani liet zich niet
kennen en bracht na een 2-tal km een hergroepering tot stand. Gerd won op
magistrale wijze de spurt. Een achtervolgend groepje (Jan, Jo, Diederik, Joost
en Red Philip) kon onder impuls van een ontketende Diederik (Etixxpreparaten?)
de schade beperken en mee aanschuiven aan de rijkgevulde tafel van een
deugddoende pitstop. Radio Tineke kraakte in al zijn voegen toen de president
fondateur het slachtoffer werd van een crevaison. Een aandoenlijke vlaag van
solidariteit daalde over Mark neer, de vele handen maakten licht werk en het
aldus gevormd busje kwam nog net binnen de tijdslimiet toe. Ivan liet zelfs
hebben, houden en drinkpul achter om Mark bij te staan! Ontroerende taferelen
op zondagmorgen. Het 2de ritgedeelte had nog meer in petto. Twee
heuse regenvlagen herschiepen ons wielerleger in een bende waterkiekens die
kakelend achter elkaar beschutting zochten. Dit leverde heroïsche
Flandrientaferelen op waarvan het gevecht met de regenjasjes voor spectaculaire
beelden zorgde. Gepijnigd, gepokt en gemazeld ging het richting Heule waar
uiteindelijk een zonovergoten eindmeet alles goed maakte. Bij het ter perse
gaan kon nog vernomen worden dat onze president te Werchter in extremis door de
First Lady gered kon worden uit de alles overrompelende en klauwende zuigkracht
van de plaatselijke modder. De bottienen werden ter plaatse ritueel
geslacht. Eind goed, al goed. 106 km, 27,3 (!) gemiddeld en 17
deelnemers. Een bijzondere vermelding voor kopmannen Gerd en David : wat een
prestatie!
Tot zondag!
Red Philip
Verslag van de rit van 26 juni 2016 Maarkedal
Een ongewoon beeld bij de start van de 17de rit. Een
zonderling individu had zich in camouflagekledij en gewapend met een opvallend
schiettuig verschanst in het Kasteelpark. Wat was hier aan de hand? Werd Fanny
gestalkt bij het ineenknutselen van haar bolide? Hadden de Streuvelsvijanden
n.a.v. het vorig verslag de vendetta gezworen en een zelfmoordterrorist
ingehuurd? Of hadden we plots te maken met een talentscout op zoek naar vers
wielerbloed? Niks van dit alles, zo bleek. Ons alert bestuur had een fotoshoot
besteld bij niemand minder dan ex-Tinekesvriend en huidig museumhouder van onze
vereniging, Rudy Vansteenkiste. Onze oudstrijder had in alle vroegte zijn
zondagse kalender geblokkeerd om een nieuwe generatie wielertalent op de
gevoelige, digitale plaat te komen vereeuwigen. Dit getuigt van klasse en
van een grenzeloze liefde voor de huidige helden en heldinnen van het carbonnen
, semi carbonnen of nog stalen ros. Bedankt Rudy! Fier als een gieter showden
we dan ook onze kathedralen van lichamen , gevormd, gebeiteld en afgelijnd door
talrijke fietskilometers en menig afgeroomde dagschotel. Onze sponsors zullen
uiterst tevreden zijn dat hun merknaam op een dergelijke manier alle eer wordt
aangedaan. We mochten ook enkele special guests verwelkomen die wegens andere
verplichtingen noodgedwongen de fiets op stal dienden te laten. Zo verschenen
onze volslanke mannequins Mark en Geert Depoortere 1 in het gezelschap van
filet purcoureur Diederik ook op de catwalk. De camera begon in alle richtingen
te flitsen, vooraanzicht, rugaanzicht, met helm, zonder helm. Zelfs een
drone-achtige shoot zat in het pakket. Yvan drong nog even aan op een
verregaander ontbloting van de Tinekeskroon maar de ethische commissie van de
club had jammer genoeg vergeten een naaktfotografievergunning aan te vragen.
Marie nam plaats achter het stuur van de volgwagen en meteen
wreven de bookmakers zich flink in de handen. De vraag was niet zozeer “wie
rijdt vandaag plat?” maar eerder “hoeveel zullen er vandaag lek rijden?”. De
prognoses vlogen in het rond. Onverklaarbaar hoezeer een sportdirectrice
invloed uitoefent op de onvoorspelbare rekbaarheid van een binnenband. Helaas,
driewerf helaas, deze keer besloot ons eliteteam om Marie volop te laten
genieten van een met zon overgoten landschap door vakkundig alle bultjes
en andere oneffenheden in het wegdek te ontwijken.
De architecturale parcourstekening van Kevin was opnieuw een
pareltje van de zuiverste soort. Je vindt parels niet alleen in oesters maar
ook in het wielerbrein van deze messcherpe FCB-fan. Zo stonden o.m. de Ladeuze
en andere kuitenbijters op het programma. Alles werd uit de kast gehaald :
spierkracht, zweetdruppels en tandengeknars. De ademhaling vertoonde een
cardiogramachtige curve, het hartritme leek op de blauwdruk van een bergetappe
uit de Tour en de kasseien geselden “paard en ruiter”. Als gladiatoren
pakten we elke hindernis keurig in. Dwangarbeiders van de weg en dit op
zondagochtend. Verbetenheid en verbondenheid voelen in het heetst van de strijd,
gedragen door vriendschap en afgeborduurd met een samen uit-samen
thuisgevoel…Kan het nog mooier?
Tijdens de pitstop werden we verwend met spijs en drank waarbij
Geert Sioen tot de onthutsende vaststelling kwam dat zijn echtgenote een heuse
wafelfabriek runt. Bedankt Marie.
De 2de rithelft had nog enkele speciallekes in
petto waarbij de conditie verder aangescherpt werd. Als klap op de vuurpijl
volgde nog een bloedstollende finale langs de oevers van het kanaal waar er
opnieuw grenzen werden verlegd.
Voldaan en blijgezind rolden we over de Heulse eindmeet. 96 km,
26,6 gem, 550hm en 19 leden.
Tot zondag!
Red PhilipNVDR: herbeleef de rit op https://connect.garmin.com/modern/activity/1231449854
Veteraan van vele oorlogen
Ik heb nog eens nagezien bij de magazijnen van de
cyclisten WO I
De fiets van deze veteraan zou in de oude kazerne van
Leopoldsburg staan.
Hij is even roestig van kleur als de foto,
maar de wielen draaien nog.
De pomp ervan is verdwenen,
best er een mee nemen bij afhalen van het
“vehicle”, dat moet niet direct .
Gepensioneerde cyclisten kunnen gratis eten in de kantine.
Rudy
Verslag van de rit van 19 juni 2016 rally Wevelgem
Een primeur middenin het seizoen : eerste deelname van onze
weergaloze vereniging aan een rasechte, onvervalste rally, nl. Gent-Wevelgem.
Een feilloos opgeruimd EK-dorp was volledig klaar om de enige echte vips van
deze aardkluit te ontvangen : de Tinekesvrienden-en vriendinnen. De
aanwezigheidskruisjes van Pantani hadden deze keer een nog zwaarwichtiger
belang. De financiële gezondheid van de clubkas stond immers op het spel
vanwege de inschrijvingstol die onze SB-PM ter plaatse moest ophoesten. Via de
meest gesofistikeerde communicatiemedia werden de aanwezigheidscijfers
draadloos aan Willy overgemaakt. De wondere wereld van de technologie deed de
rest. De postduif verbleekt daarbij en wordt aldus gedegradeerd tot een
hulpeloos wezen dat bloederig geslacht wordt op het altaar van de concurrentie
en wijd gapende aandeelhouders. Marie reed gepakt en gezakt Ten Koetshuize op
maar moest vanwege de combinatie geen volgwagen met de explosiviteit van haar
extra bidon superplus benzine, inbinden en het ontvlambaar goedje terug thuis
afzetten. Ze haalde alsnog op biobrandstof de start. In gestrekte draf ging het
richting Wevelgem alwaar het peloton nog aangedikt werd met David, Willy, Kevin
en een duidelijk afgetrainde president. Het gonsde van bedrijvigheid rond de
plaatselijke kerktoren, de sfeer van de wielerhoogdagen hing in de lucht. De
zon van haar kant hing ook in de lucht al was dit eerder een verhaal van willen
maar niet kunnen. Het grote werk kon beginnen, de speeltijd was voorbij.
Clubmacho’s (lees : de hoeders van de meest flexibele echtgenotes) Dirk,
Pantani, champ Piet en Geert Depoortere II kozen voor de 130 km, de echte
Tinekescoureurs waagden zich aan de meer bescheiden 90 km. In een rally als deze
komt men onderweg veel schoon volk tegen en waant men zich te midden een echte
klassieker. Zo vielen we het gele Supra Bazarteam in de nek om ze vervolgens
stuk voor stuk aan onze brochet te spiezen. Het viel daarbij op dat
ex-Tinekescorryfee Patrick nog altijd aan één been genoeg heeft om daar zijn
troepen aan te vuren. Een andere maar niet minder opvallende vaststelling was
dat onze kleine broerkes, de Streuvelsvijanden, een heuse kledingsponsor op de
kop hebben getikt. Het vroegere bont allegaartje van schudden en beven ziet het
wielerleven door een roze bril en rijdt nu rond in een oogverblindende
outfit van Optiek Vision. Onze Raad van Bestuur volgt deze ontwikkeling in
ieder geval met een vergrootglas op de voet en zal niet aarzelen gepast op te
treden indien de gevestigde pikorde in het gedrang dreigt te komen. Of hoe
concurrentie iedereen alert houdt. In de koers naderden we ondertussen de
Kemmelberg, kuitenbreker van dienst. Na enkele km rond die hete brij te hebben
gefietst , splitste het peloton zich in Kemmelbergbelievers en non-believers.
Voor beiden wachtte in Kemmel een welkome bevoorrading met cake, peperkoek,
bananen en Alprovocht. Marie en Mark haalden na een uitgelopen sanitaire stop
nog net de tijdslimiet. Het verhaal van de oude bok en het groen blaadje werd
bij deze ontkracht. De brede rug van de president-fondateur had enkel dienst
gedaan als alibi voor een dreigend zedendelict. Nadat de prostatisten onder ons
naar believen gestruifeld hadden, trok de karavaan met een lege blaas vredig
richting Wevelgem. Dit was evenwel zonder Red Philip gerekend die even verderop
roet in het wielereten gooide. Hij verslikte zich in een poging om een
riooldeksel te verkrachten en moest daardoor lijdzaam toezien hoe de voorband
zijn laatste adem uitblies. Bij gebrek aan volgwagen werden we plots terug in
de goed oude tijd gekatapulteerd waarbij de geest van Briek Schotte uit de fles
ontsnapte en boven onze hoofden kwam spoken. Zo dienden er 8 handen aan te pas
te komen om het voorwiel uit zijn hachelijke positie te bevrijden terwijl de
voortgebrachte geluiden bij het monteren van de buitenband aan de
teloorgegane Kreuners deed denken. De president leidde hierbij de debatten en
bewees zodoende van alle markten thuis te zijn. Met vereende krachten werd
alles in zijn oorspronkelijke toestand hersteld. De paparazzi hadden een
vette kluif aan dit schouwspel. Na dit gesmaakt oponthoud ging het gezwind
richting heimat. Marie hield er in de finale nog even de spanning in door
als een professionele benjispringster spectaculair tussen haar kader aan de
rekker te hangen. Op karakter en onder de presidentiële vleugels vervoegde ze
terug het peloton. Sterk Marie! 100 km, 26,6 gemiddeld en 25 leden. Tot zondag!
Red Philip
Abonneren op:
Posts (Atom)