Verslag van de rit van 12 juni 2016 Yzertoren Diksmuide
Consternatie alom aan de incheckbalie van ons vipdorp.
Wat was hier allemaal aan de hand? Koning Voetbal leek met zijn hele hofhouding
neergestreken aan het Kasteelpark. Het leek wel of er eindelijk een locatie
gevonden was voor het nieuwe KVK-stadion : een gigantisch scorebord of was het
een TV-scherm in combinatie met tonnen drank van het merk “mannen weten
waarom”. Meer moet dat niet zijn om het kruin van het Belgisch voetbal en bij
uitbreiding dat van Europa regelmatig eens in het kruis te tasten. MM Pantani
stond er beverig en met een zenuwlachje de rugnummers uit te delen. Bleek dat
hij vanwege zijn feestdag huisarrest had gekregen van Peggy waarop hij
onmiddellijk ontwenningsverschijnselen begon te vertonen. Bij gebrek aan een
zittend gat had hij nog vlug in alle vroegte een cake uit de oven getoverd die
op dit eigenste moment van puur genot op de keukentafel stond te dampen. Petra
van haar kant besefte dat alle bestuursgewicht weer op haar sterke schouders
zou belanden maar ze bewees direct een echte vrouw van de wereld te zijn : ze
wenste alle papa’s, potentiële papa’s en opa’s een gelukkige vaderdag. Bedankt
Petra, van klasse gesproken! Het ex-bestuur was dan weer wel goed
vertegenwoordigd : anciens als de president-fondateur en de ex-secretary-general
stelden hun expertise gratis ter beschikking van de club. Hét nieuws van de dag
tekende we echter op vanuit Zuid-Frankrijk. Niemand minder dan onze president
had in clubtenue het Ventouxmonster bedwongen in een tijd van 2u14! De laatste
loodjes wogen het zwaarst door een strakke tegenwind en een temperatuur van
amper 10 gr. Wat een prestatie, proficiat voorzitter! De SB/PM van zijn kant
speelde het leep en delegeerde zijn taken aan zoon Kevin die meteen ook instond
voor de ritarchitectuur. Om 7:30 stipt zwaaiden we een ietwat beteuterd
kijkende Pantani uit. Zou hij nu net als zijn cake van puur genot de
keukentafel doen dampen of zou de warme schoot van vrouwlief nog andere plannen
gesmeed hebben? Wat er ook van weze, onder een grijze wolkenhemel trokken we
ons op gang, hopend dat moeder natuur haar vocht zou kunnen ophouden en haar winderigheid zou kunnen bedwingen.
Meteo Tineke wist opnieuw op D-7 al haarscherp de juiste analyse te maken : een
droge voormiddag met hier en daar wat geurloze windenergie. We kozen het
hazenpad richting Ijzertoren. Heerlijke lichtlopende wegen streelden onze
banden, het leek wel of Kevin fluisterasfalt besteld had. Langs de befaamde
rivier De Ijzer gingen we op zoek naar de toren van “nooit meer oorlog”, plus
jamais de guerre”, no more war” en “nie wieder krieg”. Men overweegt nu om er
ook nog een Arabische versie aan toe te voegen. Als eerbetoon aan de Vlaamse
gesneuvelden van WO I koersten we gedurende 6 km dat de stukken er haast
afvlogen. We dynamiteerden alshetware de kuitspieren, er werden snelheden van
om en bij de 50 km/u genoteerd. Zeer
diep gaan om vervolgens te kunnen genieten van een smaakvolle pitstop : ook dat
is vaderkesdag. Jacques serveerde op dé Vlaamse locatie bij uitstek
zelfgemaakte taarten overgoten met multinationalgoud. Bedankt Jacques! Op de
terugweg had Kevin nog enkele verrassende hoogtemeters in zijn achterzak. Een
heerlijk glooiend parcours met 3 opeenvolgende hellingen en evenveel afdalingen
deden de benen kreunen van plezier. Niemand bleek bereid lek te rijden, te
vallen of mechanische pech te simuleren. Net zoals alle benen is dus ook het
materiaal in optima forma. Uiterst gesmaakte rit die bol stond van Vlaamse historiek. Prachtig
werk Kevin!
18 deelnemers, 102 km en een fabuleus gemiddelde van
28,8!
Dit team is conditioneel klaar voor het grote werk!
Tot zondag!
Red Philip
Verslag van de rit van 5 juni 2016 Montroeuil
De morgenstond heeft goud in de mond, maar soms ook lood
in de kont. Zo kwam het dat ons vipdorp iets dichter tegen het vertrekuur
volliep dan normaal. Diederik, sportdirecteur van dienst, hield er even de
spanning in maar voor de ultieme suspens zorgde parcoursbouwer Geert Sioen : in
extremis maar toch nog just in time reed hij plechtstatig de tarmac op. Een
zucht van verlichting waaide met stormkracht doorheen het 19-koppig peloton
waar enkele bovenkamers in alle stilte reeds alternatieve routes aan het prepareren
waren. Proactiviteit, professionalisme, snelheid van uitvoering, geografische
topkennis gecombineerd met just in time
delivery : het zit allemaal in de genen van deze club. Het werd al meteen
duidelijk dat het wolkendek een hele voormiddag lang zou doen waar de Rode
Duivels tegenwoordig specialisten in zijn : mist spuiten. Bij ons in afwachting
van een lange hete zomer, bij de voetballers als prelude van een ijzersterk EK.
Onze ritarchitect vroeg zich vol verwondering af of zijn gps niet spartelend zou ten onder gaan in die dikke erwtensoep,
maar de aanwezigheid van president-fondateur Mark – de back-up aller
parcoursbouwers – deed zijn bloeddruk met enkele eenheden dalen. Petra, ons
eminent vrouwelijk bestuurslid en voorvechtster van een start om 8u, diende
alle bestuursgewicht op haar schouders te torsen. Niet evident gezien de te
verwachten hoogtemeters maar Petra stond pal en gaf de rest van de bestuurstop
het nakijken. Onze gestelde lichamen zaten heinde en verre in zonniger oorden,
al dient het gezegd dat de voorzitter in la douce France bij een temperatuur
van 24 graden 72 km en maar liefst 800 hoogtemeters in zijn achterzak stak. Een
hoogtestage om u tegen te zeggen. Naar verluidt bakte de First Lady het
ondertussen nogal bruin. Pantani verzilverde zijn superbenen in de
Kamklassieker waarbij de prijzenkassa rinkelt als nooit tevoren. Het komt hem
in ieder geval goed van pas want de combinatie van 24 jaar huwelijk met de
verjaardag van Peggy heeft de impact van een terroristische aanslag op de
geldbeugel. Proficiat Peggy en Wim! De rit bracht ons naar het Waals Centraal
Massief en kon gelden als voorbereiding op de Pyreneeën-en Alpenklassiekers. De
pittoreske vergezichten werden jammer genoeg aan onze ogen onttrokken maar
gezien de soms verraderlijke vette toestand van enkele wegen, bleek het geen
overbodige luxe om alle aandacht toe te spitsen op hetgeen Geert onder onze
wielen schoof. Zo deden Kevin en Geert Depoortere II een Paris-RoubaixSaganneke
door op een bijzonder acrobatische manier overeind te blijven. Stuurmanskunst
van de bovenste plank gebracht door 2 superatleten met een verschillende
voetbalsmaak. Xavier van zijn kant reed vloekend en zuchtend rond : een
nochtans pas met spoed geopereerde derailleur verslikte zich opnieuw waardoor
het onding deze week opnieuw onder het mes zal moeten. We duimen voor een
wonderbaarlijke genezing. Opvallend feit : Mark wierp zich op tot de vader van
de porseleinenwinkel. Hij waarschuwde het achteropkomend verkeer dmv een
pinkend rood licht op zijn achterwiel. Uitzonderlijk en uitzwenkend vervoer
dient uiteraard aangekondigd te worden. Na enkele uit de kluiten gewassen
hoogtemeters piste een ronduit formiCoucke-achtige pitstop als een engeltje op
onze tongen. De Etixxrepen gingen als zoetebroodjes naar binnen en het zwarte
Colagoud spoelde alle achtergebleven calorieën keurig richting
spijsverteringsstelsel. Bedankt Diederik!
In het 2de ritgedeelte werden we opnieuw verwend met
gastronomische hoogtemeters die vlot verteerd werden. De finale speelde zich
voor de gelegenheid af in het centrum van voetbalstad Kortrijk waarbij we een
glimp konden opvangen van het Beachvolleybaltornooi. Schaarsgeklede dames gaven
er zodanig van jetje dat Yvan al plannen smeedde om volgend seizoen deze rit in
te ruilen voor een zitje op de volleytribune. Solidair als we zijn, zullen we
ook deze datum met stip aanvinken op onze agenda. Ander opvallend feit is dat
er naast een pitstop ook 2 pisstops dienden ingelast te worden. Of hoe de
demografische evolutie ook de Tinekesvrienden impacteert : to prostaat or not
to prostaat, that’s the question! 19 renners, 93 km en 25,6 gemiddeld. Een
dikke merci aan parcoursbouwer Geert voor de nieuwe wegen en de talrijke
hoogtemeters. Ferme rit!
Red Philip
Verslag van de rit van 29 mei 2016 Kwaremont
Terwijl half België ten prooi gevallen was aan regen-en
modderstromen, had meteo Tineke het opnieuw netjes uitgekiend. Relatief droge
voormiddag in aangename temperaturen : boenk erop! We zagen dan ook 24
believers die Ten Koetshuize bijna uit zijn voegen deed barsten. Buffalo Benny
maakte een gesmaakt wederoptreden al moest hij na het bekijken van de ritfiche
toch even het kleinste kamerke opzoeken. Wie hierbij een andere stroom dan een
modderstroom in gedachten had, kwam echter bedrogen uit. Benny sloeg een blue
white Indianendansje uit de benen in de hoop de weergoden alsnog te bekeren.
Vergeefse moeite evenwel, de zondagse boetedoening over berg en dal bleef
rotsvast op de agenda staan. Zoals het onder solidaire anciens gaat, had de
alomtegenwoordige SB/PM de sportdirecteursfakkel van good old ex-secretary-general Jacques tijdelijk
overgenomen. 126 jaar ervaring die de continuïteit van het gemotoriseerd
rollend materiaal feilloos garandeerde : wie doet het deze club na? Marie stal
de show door zich bij de start aan te bieden
met een mysterieuze witte plastic zak waarvan de inhoud angstvallig
geheim gehouden werd. Na een korte inspectieronde deed Willy het tuig discreet
verdwijnen in de zetelbekleding van de volgwagen. Of hoe een knalpot in de
doofpot verdwijnt.
Een nog naar zeelucht ruikende Pantani deelde monter en fris alle
rugnummers uit. Na de zaterdagse monsterrit naar het Benidorm van de Vlaamse
kust zat er wat zand in zijn gewrichten. Hij beloofde plechtig om zich in de
buik van het peloton te verschansen of gaf hij daarmee aan schrik te hebben om
ontketende Tinekesvrienden niet te kunnen volgen? Alleen hij kent het antwoord.
Simon en Jan fungeerden als werkwillige machinisten terwijl de president
waakzaam als steeds het conducteursfluitje hanteerde. We waren amper van start
toen Frederik Mahieu het al welletjes vond. Woest omwille van een lekke
achterband hield hij zijn vehikel in een wurggreep om het uiteindelijk in
zadel-en stuurstand zodanig te folteren dat de president vol mededogen ter hulp
schoot. Terwijl een uitbollende MM opnieuw met zijn gedachten aan het strand
vertoefde, werd het euvel professioneel verholpen. Er kon ter plaatse maar net
een clash der bestuurstitanen vermeden worden : het bureaucratische vuile
handensyndroom mondde uit in een discussie over het ambtenarenstatuut waarbij
haat-liefde toestanden over en weer vlogen zoals potten en pannen in een
echtelijke ruzie.
Na dit geslaagd theatraal intermezzo ging het tegen een egaal
tempo richting klassiekers uit de Ronde. Een lichtlopende aanloop bracht ons in
de omgeving van likkebaardende reuzen zoals de Oude Kwaremont, Paterberg en
Tiegemberg. Een laaghangend wolkendek verborg hun schrikwekkend uitzicht. In
verspreide slagorde werd de Oude Kwaremont kassei per kassei veroverd. Iedereen
bereikte ongeschonden en volgeladen de top waarna het via de legendarische
Ronde van Vlaanderenstraat richting Paterberg ging. Een 3-tal dappere
kasseivreters waaronder champ Piet namen succesvol die licht glibberige
hindernis terwijl het peloton in mietjesdraf voor de alternatieve route
richting keilekkere pitstop koos. Bedankt Willy voor spijs en drank! Onze
polyvalente voorzitter ontpopte zich nog als fotograaf van een concurrerend
clubje dat zowaar een KVK-renner in de rangen telde!
Vanop het dak van de etappe trokken we na het verorberen van de
Tiegemberg richting Heule met als epiloog de klassieke finale langs het kanaal.
Tim jaagde opnieuw het vuur in de pan waarna de reeds uitvoerig geteste kuit-en
dijspieren nog eens in alle hevigheid hun duivels konden ontbinden. Tussendoor
zette Xavier nog eens de sportdirecteur aan het werk door zijn luchtkamer leeg
te laten lopen.
Proficiat aan parcoursbouwers Simon en Jan die ons een heel
geslaagde zondagvoormiddag bezorgden!
75 km, 24 deelnemers en 25,5 gemiddeld. Tot zondag om …7u30!
Red Philip
NVDR: herbeleef de rit op
Verslag van de regenrit 24 mei 2016 Westhoek
Helaas, driewerf helaas, de weerdemonen doorkruisten op een
waterachtige manier onze diepste nostalgische schoolreisdromen. Ze ontbonden in
alle hevigheid hun duivels en strooiden roet in ons eten en staken stokken in
de wielen. De Westhoekuitstap onder leiding van clubgps en ervaren gids Mark
belandde aldus in het vriesvak. We hopen het alsnog in de zomer te kunnen
ontdooien en even smaakvol in een 4-sterrendecor te laten opdienen. Niet
getreurd evenwel, Mark is van alle markten thuis , zijn polyvalentie is
grenzeloos en de zelfkastijding maakte meteen plaats voor een vervangrit op een
lichtlopend parcours richting diezelfde Westhoek. Fanny wist het trouwens al
van in februari. Op 22 mei zou het oude wijven regenen en daarom herhaalde ze
haar nummertje van vorig seizoen : sportdirectrice! Zowaar nog straffer dan
meteo Tineke, een exacte weersvoorspelling 3 maanden vóór datum!Uiteindelijk
konden we 7 renners strikken die bereid gevonden werden lijf en leden te
riskeren ter heil onzer wielerclub. Een staaltje van Westvlaams
doorzettingsvermogen dat wereldwijd uitdeint onder de naam Flandriens.
Geruggesteund door Fanny trokken gele truidrager Mathijs, regerend kampioen
Piet, nieuwkomer Xavier, oude getrouwe Mark, TV-icoon Yvan, man van de
klassiekers Jan en Red Philip de wijde wereld in op zoek naar avontuur en
zondagse wielerpret. De sporadisch naar beneden plensende regendruppels voelden
aan als strelingen op de huid, het wegdek was her en der verraderlijk glad maar
serieus als we zijn liet niemand zich tot enig slippertje verleiden.Aan
kilometerpaal 35 schoot een golf van paniek doorheen de geluidsboxen van radio
Tineke : “crevaison du maillot jaune!”. Fanny moest meteen vol aan de bak en
kwijtte zich als een volleerde mecanicien van haar taak. Het peloton stelde
zich solidair op , besliste niet te demarreren en maakte van de nood een deugd
door ter plaatse prompt de pitstop af te kondigen. Onder het verschrikkelijk
geschreeuw van een verzameling ontevreden varkens serveerde onze
sportdirectrice een 3-sterrenbuffet. Bedankt Fanny!Even verderop deed een
oerknal de plaatselijke bevolking brutaal ontwaken. De fondateur was het
slachtoffer geworden van een ontploffend ventiel dat rakelings langs zijn
grijze massa in de velden verdween. Fanny haalde opnieuw alles uit de kast :
tussen een overvloed aan suikerwafels en ander lekkers was het even zoeken naar
het 2de achterwiel dat uiteindelijk toch tevoorschijn kwam.En nog
was alle leed niet geleden. Ook Xavier zijn luchtkamer gaf er de brui aan. In
de wetenschap dat alle achterwielen inmiddels opgebruikt waren, koos hij
strategisch voor een lekke voorband. Overuren voor Fanny die zich evenwel niet
liet kennen en hiermee onbewust haar kandidatuur van MM kracht bijzette. Het
kan niet ontkend worden dat een bijkomend vrouwelijk bestuurslid deze club nog
politiek correcter zou maken : pariteit op bestuursniveau. We maakten bij dit
nieuwe oponthoud van de nood een deugd door een bijkomende pitstop in te
lassen. Iedereen content : wij vanwege de extra calorieën en de familie van
Fanny die aldus deze week ontsnapt aan de wafelpuf. Proactief als we zijn werd
ter plaatse al onmiddellijk nagedacht over een nieuwe lekke achterband : de
reserveband van de volgwagen werd losgekoppeld om zonder bijkomend tijdsverlies
te kunnen optreden bij nieuw onheil. Via Dadizele en Moorsele werd er nog een
pittige finale aan de rit gebreid. Vochtig, rond en gezond bereikten we de
heimat. Aan het bestuur zal gevraagd worden een studie te bestellen met als
onderwerp : waarom rijdt 45 % van het peloton lek als er een sportdirectrice de
volwagen aanvuurt?
7 renners, 82 km en 26,8 gemiddeld.
Tot zondag met klimmersbenen!
Red Philip
verslag van de rit van 15 mei 2016 Houthulst
De temperaturen zijn dezer dagen
even stabiel als de financiële markten enige jaren geleden : de schommelingen
in graden celsius vertonen serieuze ritmestoringen, elk hoogtepunt wordt
gevolgd door een crash. Zo kwamen we tot de spijtige vaststelling dat het
aantal graden bij de start amper 2 eenheden boven het gesprokkelde puntentotaal
van Zulte in PO I lag : 7 graden! Deze plotse koudegolf kon evenwel niet
beletten dat er alsnog veel schoon volk aan de inschrijvingstafel passeerde :
21 mannen en 2 vrouwen. Marie kwam als laatste en met gierende banden Ten
Koetshuize opgestoven. Naast grijze wolken hing er ook nogal wat
voetbalelectriciteit in de lucht : het organisme van de FCB-sup(s) onder ons
werd volledig ingepalmd door stresshormonen met als uiterlijke kenmerken
beverige handen, schuim op de lippen en bleekheid rond de neus. Kevin diende
nog voor de start een sanitaire stop in te lassen en zocht daarvoor een
zijkapel van ons munitiedépot op. Gelukkig ontplofte het boeltje niet. De
roodwitte onderaardse Heulse gewelven werden bestookt met blauwzwart
product. Deze dramatische kleurenvermenging zette het mestactieplan
onmiddellijk in werking. Via zijsluizen werd alles vliegensvlug naar boerse
velden afgeleid alwaar het kon doen waar het sterk in is : stinken en zorgen
voor verse groenten.
Topatleet Ringo had de eer uit
te pakken als ritarchitect en bezorgde daarmee sportdirecteur Gerd ei zo na een
zenuwinzinking. Het plotse besef dat zijn dertienhonderd misschien wel te
weinig paardenkracht onder de motorkap zou herbergen om deze ontketende wielerverzameling
te kunnen volgen, bezorgden hem diepe voorhoofdsrimpels. Er werd ook met
argusogen uitgekeken naar de aanwezigheid van de president-fondateur, alias
clubgps Mark. Iedereen keek al reikhalzend en vol schoolreisgevoel uit naar een
verklarend mailtje over de rit op verplaatsing die hij volgende zondag in vol
ornaat wil opdienen. Bij het ter perse gaan bleek onze mailbox al in het bezit
van alle details : klassewerk, nu maar hopen dat de hemelsluizen geen roet in
ons wielereten komt gooien.
Ringo was de voorbije week
naarstig op zoek geweest naar de juiste ritingrediënten. Zijn shoppingmandje
raakte goed gevuld : draaiende windrichtingen, donkere wolken, een grafiek met
hoogtemeters , een streep vlak, wijdse landschappen vol groen en inheemse beesten.
Het was een oefening in waaiers
rijden waarbij de aandachtige volger in de leer kon gaan bij de president : hij
zette Marie op meesterlijke wijze uit de wind terwijl Tim aan een doorgedreven
conditietraining begonnen was door op de juiste momenten als modelknecht
een voortstuwende hand te reiken. Wat een teamgeest!
Gerd had aan de pitstop nog
voldoende paardenkracht over om de eindstreep te halen en vervulde met gerust
gemoed een werk van barmhartigheid : hongerigen spijzen en dorstigen laven. Bedankt
Gerd.
De 2de rithelft was van een pittige soort waarbij we ons naar
believen mochten uitleven en daarbij de hartkamers aan een wekelijks
reinigingsbeurt konden onderwerpen. We noteerden nog een racistisch incident
waarbij de huidskleur van Xavier’s benen het voorwerp uitmaakten van enige
spot. Werk voor de ethische commissie van de club die alvast nota nam van het
feit dat Xavier de enige echte Flandrien was die het had aangedurfd met
ontblote benen aan de start te verschijnen.
Als toetje kregen we een mooie
finale richting Moorsele geserveerd waarbij snelheden tussen de 45 en 50/u
werden genoteerd. Afhankelijk van het vormpeil had men de indruk tegen wind,
met zijwind of met rugwind te fietsen. Opnieuw een prachtige rit, het aanwezige
geografisch talent in deze club is ronduit indrukwekkend.
83 km, 26,8 gem en 23
deelnemers. Tot zondag om 8u te Poperinge. Klimmersbenen meenemen in de koffer.
Red Philip
Verslag van de rit van 8 mei 2016 Franco-Belge
Weg zijn de tijden waarbij we op zaterdagavond angstvallig alle
Europese weermodellen afdweilden op zoek naar welke battledress we op
zondagmorgen zouden dienen te omgorden. Er bestaat immers iets als meteo Tineke
die op het punt staat tussen straalstromen en hoge drukgebieden in een
weeroscar in de wacht te slepen. De accuraatheid en Zwitserse precisie waarmee
week na week het weer wordt voorspeld, zijn ronduit indrukwekkend. Het
instrumentarium van ons weerstation is nochtans eerder beperkt : een doe het
zelfpluviometer, een natte vinger en een grote portie gezond boerenverstand
slagen erin de gevestigde weergoden wekelijks het schaamrood op de wangen te
bezorgen.. Ook nu was het er opnieuw boenk op : hoogzomer te midden de lente,
arm-en beenstukken bleven netjes gewassen in de kast en her en der werden
gladgeschoren been-en kuitspieren gespot. We tellen ook enkele oeratleten in
ons midden die de biologische functie van de menselijke beharing naar waarde
weten te schatten. De vergelijking asfaltjeannetten met kasseivreters loopt
hier recht evenredig met de vergelijking gillettejeannet en oermens.
Gelegenheidssportdirecteur Tim kwam samen met zijn Natasja
rechtstreeks vanuit Moeskroen aangewaaid. Zijn verjaardagsgeschenk lag nog
ingepakt in de koffer : een KVK-zege met een Kagéstrik errond en een doos vol
Europese Heizelambities. Ritarchitect Kevin koestert ook een Europese droom al
situeert die zich een trapje hoger : champions league in een blauwzwarte
cadeauverpakking. Ook Joost ziet het leven door een blauwzwarte bril terwijl
onze MM een boontje heeft voor de paarswitte grootmacht uit de hoofdstad. Als
daar maar geen Tinekeshooliganisme van komt!
Er waren ook geen schaars geklede koerspoezen te bewonderen aan de
start. Een jammerlijke zaak want de vaders en andere snoepers onder ons stonden
met getuite lippen klaar om de mama’s en de mama’s in spé hartelijk te
kussen…euh…te feliciteren natuurlijk.
Net op het moment dat de Heulse zieleherder als een
zelfmoordterrorist zijn klokkenspel 8 keer liet luiden, riep Simon (of was het
Kevin?) de troepen samen voor een tocht over de skreve. Ook hierin zijn onze
ritarchitecten zeer bedreven : grensoverschrijdende etappes met respect voor de
Schengenakkoorden. Onderweg zagen we verdacht veel vaders op pad : sommigen
hadden duidelijk de bloemetjes buitengezet en die vervolgens meegetroond naar
de thuishaven. Ander liepen de benen vanonder het lijf om moeder te eren met
gebak en andere zoethoudertjes. Tinekesvrienden daarentegen houden nog van
echte tradities : zere rien oje zere moe rien en voor de rest delegEREN. Vader
dus op de fiets en moeder achter het fornuis. Als tegenprestatie krijgt
vrouwlief een afgetraind en adrenalinevol mannelijk exemplaar aan tafel : een
niet te versmaden geschenk.
Kevin (of was het Simon?) had zich uitstekend van zijn huiswerk
gekweten. Hij koos voor het noordelijk deel van een zuiderse bestemming en
dompelde ons onder in een bad van Franse kaas, krokante baguettes en heerlijke
wijnen. Het gesmacht naar al deze lekkernijen zorgden voor een strak tempo in
een pittoresk en met zon overgoten landschap. Het was heerlijk fietsen in een
afwisselend decor : wind op kop, wind in de rug, enkele hoogtemeters en vooral
gestroomlijnd de pedalen geselend langs de gouden rivier. De geografische
kennis van sportdirecteur Tim zorgde ervoor dat hij telkens met sprekend gemak
het peloton opnieuw terugvond. De pitstop kwam als een geschenk uit de hemel :
sportrepen, suikerwafels en het echte Rode Duivelsvocht vulden de reserves
opnieuw aan. Bedankt Tim en co!
We kregen ook goed nieuws van keizer Ronny : hij waagde zich
opnieuw op de koersfiets! Een vat vol karakter bij wie het woord opgeven niet
in het woordenboek staat. Klasse Ronny! De Tinekesvrienden duimen voor jou!
Opnieuw een zoveelste ritparel aan de Tinekeskroon, 22 renners, 95 km
tegen een heel sterk gemiddelde van 27,8/u. Sterke prestatie!
Red Philip
Abonneren op:
Posts (Atom)